مخالفان امام مهدی: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'تاویل' به 'تأویل'
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
جز (جایگزینی متن - 'تاویل' به 'تأویل') |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
# [[شیعیان]] فریبخورده که [[تشیع]] [[راستین]] را وانهاده و به [[گمراهی]] لغزیدهاند. در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} آمده است: «چون [[قائم]] ما [[ظهور]] کند، سخنانی گوید که شنیدنش را تاب نمیآورید و علیه او میشورید و او با شما میجنگد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۱ ص ۳۷۵.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref> | # [[شیعیان]] فریبخورده که [[تشیع]] [[راستین]] را وانهاده و به [[گمراهی]] لغزیدهاند. در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} آمده است: «چون [[قائم]] ما [[ظهور]] کند، سخنانی گوید که شنیدنش را تاب نمیآورید و علیه او میشورید و او با شما میجنگد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۱ ص ۳۷۵.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref> | ||
# [[راحتطلبان]]: [[راحتطلبی]] ریشه در [[خودپرستی]] دارد و [[خودخواهی]] منشأ همۀ [[مفاسد]] است. جمعی از [[مسلمانان]] [[مکه]]، پیش از [[هجرت]] به [[مدینه]]، [[خدمت]] [[پیامبر]] {{صل}} رسیده ابراز میداشتند: مورد [[آزار]] دشمنانیم، اگر اجازه دهی با [[دشمنان]] میجنگیم. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: اکنون [[مأمور]] به [[مبارزه]] نیستیم. دست نگه دارید. [[نماز]] بخوانید و [[زکات]] بدهید. پس از [[هجرت]] به [[مدینه]] و ایجاد [[آرامش]] نسبی در آن [[شهر]]، پس از آنکه [[دستور]] [[جهاد]] نازل گشت، زبان به [[اعتراض]] گشودند که خدایا، چرا [[فرمان]] [[نبرد]] دادی و آن را مدتی به تأخیر نینداختی. [[قرآن]]، ریشۀ [[ترس]] و [[وحشت]] آنان را [[راحتطلبی]] میشمرد و [[مردم]] را نسبت به فرجام آن هشدار میدهد. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: «اگر شما برای [[یاری]] ما [[دعوت]] شدید، خواهید گفت: ما در [[تقیه]] هستیم و نمیتوانیم شما را [[یاری]] دهیم»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۸۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونهای|مجتبی تونهای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref> | # [[راحتطلبان]]: [[راحتطلبی]] ریشه در [[خودپرستی]] دارد و [[خودخواهی]] منشأ همۀ [[مفاسد]] است. جمعی از [[مسلمانان]] [[مکه]]، پیش از [[هجرت]] به [[مدینه]]، [[خدمت]] [[پیامبر]] {{صل}} رسیده ابراز میداشتند: مورد [[آزار]] دشمنانیم، اگر اجازه دهی با [[دشمنان]] میجنگیم. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: اکنون [[مأمور]] به [[مبارزه]] نیستیم. دست نگه دارید. [[نماز]] بخوانید و [[زکات]] بدهید. پس از [[هجرت]] به [[مدینه]] و ایجاد [[آرامش]] نسبی در آن [[شهر]]، پس از آنکه [[دستور]] [[جهاد]] نازل گشت، زبان به [[اعتراض]] گشودند که خدایا، چرا [[فرمان]] [[نبرد]] دادی و آن را مدتی به تأخیر نینداختی. [[قرآن]]، ریشۀ [[ترس]] و [[وحشت]] آنان را [[راحتطلبی]] میشمرد و [[مردم]] را نسبت به فرجام آن هشدار میدهد. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: «اگر شما برای [[یاری]] ما [[دعوت]] شدید، خواهید گفت: ما در [[تقیه]] هستیم و نمیتوانیم شما را [[یاری]] دهیم»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۸۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونهای|مجتبی تونهای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref> | ||
# [[جموداندیشان]]: همیشه ظاهرگرایان از مهمترین موانع [[احیای دین]] و [[تحولات اجتماعی]] بودهاند. کسانی که به [[باطن]] و [[روح]] [[دین]] توجه نکرده و افق درکشان فراتر از پوست و قالب را نمینگرد، لذا موجب میشود در زمانهای حساس، [[تکلیف]] را نشناسند و به رویارویی [[پیامبر]] و [[امامان]] {{ع}} کشانده شوند. در جریان [[نزول]] آیۀ [[روزه]] و [[نماز]] مسافر، [[پیامبر]] {{صل}} در سفر، [[دستور]] [[افطار]] دادند و خود [[روزه]] گشودند، ولی گروهی که به [[خیال]] مقدسمأبانه خود، هرسختی [[ثواب]] دارد، به [[روزه]] ادامه دادند. [[پیامبر]] با آنان برخورد کرد و به ایشان [[لقب]] [[گناهکار]] داد<ref>عروسی هویزی، تفسیر نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۶۵.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: «آزردگیهایی که [[مهدی]] ما از روی نادانان روزگار خود متحمل میشود، بیش از زحماتی است که به [[پیامبر]] از [[جاهلان]] زمان خود وارد شده. گفتم: چگونه؟ فرمود: [[پیامبر]] در زمانی برانگیخته شد که [[مردم]]، سنگ و درخت و چوب میپرستیدند. [[قائم]]، آنگاه که [[قیام]] کند، [[مردم]] علیه او [[قرآن]] را | # [[جموداندیشان]]: همیشه ظاهرگرایان از مهمترین موانع [[احیای دین]] و [[تحولات اجتماعی]] بودهاند. کسانی که به [[باطن]] و [[روح]] [[دین]] توجه نکرده و افق درکشان فراتر از پوست و قالب را نمینگرد، لذا موجب میشود در زمانهای حساس، [[تکلیف]] را نشناسند و به رویارویی [[پیامبر]] و [[امامان]] {{ع}} کشانده شوند. در جریان [[نزول]] آیۀ [[روزه]] و [[نماز]] مسافر، [[پیامبر]] {{صل}} در سفر، [[دستور]] [[افطار]] دادند و خود [[روزه]] گشودند، ولی گروهی که به [[خیال]] مقدسمأبانه خود، هرسختی [[ثواب]] دارد، به [[روزه]] ادامه دادند. [[پیامبر]] با آنان برخورد کرد و به ایشان [[لقب]] [[گناهکار]] داد<ref>عروسی هویزی، تفسیر نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۶۵.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} میفرماید: «آزردگیهایی که [[مهدی]] ما از روی نادانان روزگار خود متحمل میشود، بیش از زحماتی است که به [[پیامبر]] از [[جاهلان]] زمان خود وارد شده. گفتم: چگونه؟ فرمود: [[پیامبر]] در زمانی برانگیخته شد که [[مردم]]، سنگ و درخت و چوب میپرستیدند. [[قائم]]، آنگاه که [[قیام]] کند، [[مردم]] علیه او [[قرآن]] را تأویل میکنند»<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم، غیبة نعمانی، ص ۳۲۲.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونهای|مجتبی تونهای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref> | ||
== دو گروه مخالف دیگر == | == دو گروه مخالف دیگر == | ||