عدل الهی در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

خداوند «رب» و مربی [[جهان]] و هستی است، این معنا را با توجه به کلمه «رب» می‌توان دریافت که در اصل به معنی [[مالک]] و صاحب چیزی است که به [[تربیت]] و [[اصلاح]] آن می‌پردازد، آن‌گاه که مالک و صاحب [[اراده]] یک فرد، بخواهد او را در عرصه [[سیاسی]] تربیت و راهبری کند، به امری فرامی خواند که [[صلاح]] و خیر او در آن باشد، بر اساس [[آیات قرآن کریم]]، این خیر کامل، در حوزه [[حاکمیت الهی]] جلوه‌گر می‌شود، ساحتی که حاکمیت [[طاغوت]] را [[لغو]] می‌کند، بر [[ستم]] آن خط بطلان می‌کشاند و با [[آزادی]] [[انسان]] از [[سیطره]] [[حاکمان]] ناعادل، بستر را برای رسیدن [[جامعه]] به [[عدل]] و [[آزادی]] فراهم می‌سازد.

و در [[سوره طه]] می‌خوانیم: {{متن قرآن|قَالَ رَبُّنَا الَّذِي أَعْطَى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى}}<ref>«گفت: پروردگار ما کسی است که آفرینش هر چیز را به (فراخور) او، ارزانی داشته سپس راهنمایی کرده است» سوره طه، آیه ۵۰.</ref>.

این [[آیه]]، معنای [[ربوبیت]] مطلق خداوند بر همه هستی را نشان می‌دهد، او است که [[مالک]] و دارنده همه این [[جهان]] است و همو است که همه لوازم [[هدایت]]، [[تدبیر]] و [[تربیت]] او را در وجودش نهاده است و او را به آن سو راهبری کرده است. خداوند در آیه‌ای دیگر می‌فرماید: {{متن قرآن|لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ}}<ref>«هیچ خدایی جز او نیست که زنده می‌دارد و می‌میراند؛ پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست» سوره دخان، آیه ۸.</ref>.