نظام عبادی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخهها
نظام عبادی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۰
، ۴ دسامبر ۲۰۲۲جایگزینی متن - 'ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن' به 'غفاری، ابوالحسن'
(←منابع) |
جز (جایگزینی متن - 'ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن' به 'غفاری، ابوالحسن') |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
[[رهبر انقلاب اسلامی]] سمت و سوی رسیدن به این هدف یعنی شکلگیری حیات طیبه را مشخص کردهاند. به [[عقیده]] ایشان برای رسیدن به [[هدف]] یاد شده [[الگو]] و جهت حرکت لازم است و جهت حرکت علاوه بر آنچه در [[متون مقدس]] [[قرآن]] و [[روایات]] قابل [[استنباط]] است در [[سیره عملی معصومین]] نیز وجود دارد. | [[رهبر انقلاب اسلامی]] سمت و سوی رسیدن به این هدف یعنی شکلگیری حیات طیبه را مشخص کردهاند. به [[عقیده]] ایشان برای رسیدن به [[هدف]] یاد شده [[الگو]] و جهت حرکت لازم است و جهت حرکت علاوه بر آنچه در [[متون مقدس]] [[قرآن]] و [[روایات]] قابل [[استنباط]] است در [[سیره عملی معصومین]] نیز وجود دارد. | ||
یکی از مهمترین [[الگوها]] که جهت حرکت را نشان داده و شاخص را معین کرده است امیرالمؤمنین علی{{ع}} است<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در خطبههای نماز جمعه تهران، ۱۵/۸/۱۳۸۳.</ref>. همچنین [[رسول خدا]]{{صل}} نیز شاخص است<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در خطبههای نماز جمعه، ۵/۷/۱۳۷۰.</ref>.<ref>[[ | یکی از مهمترین [[الگوها]] که جهت حرکت را نشان داده و شاخص را معین کرده است امیرالمؤمنین علی{{ع}} است<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در خطبههای نماز جمعه تهران، ۱۵/۸/۱۳۸۳.</ref>. همچنین [[رسول خدا]]{{صل}} نیز شاخص است<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در خطبههای نماز جمعه، ۵/۷/۱۳۷۰.</ref>.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۴۹۸.</ref> | ||
==مبانی [[نظام عبادی]]== | ==مبانی [[نظام عبادی]]== | ||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
===[[توحید]]=== | ===[[توحید]]=== | ||
هستی و [[نظام آفرینش]]، [[خالق]] و [[پروردگار]] [[یکتا]] دارد و هیچ معبودی جز او نیست؛ توحید در سه مرتبه ذاتی، صفاتی و افعالی، اساسیترین مبناست. بدون [[اعتقاد به توحید]] هیچ فعل و عبادتی مستند به [[آفریدگار]] نیست. در مقابل [[توحید]]، [[شرک]] قرار دارد. شرک در همه اشکال و نمودهای خود اعم از [[شرک جلی]] و خفی با توحید منافات دارد. [[نظام عبادی]] در [[اسلام]] طوری طراحی شده است که همه اشکال شرک و رویکردهای غیر [[الهی]] را برنتافته و جز [[اخلاص]] در نظر و عمل چیز دیگر را نمیپذیرد. کلمه {{متن قرآن|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}} بیانگر [[توحید ذاتی]]، و {{متن حدیث|لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}} بیانگر [[توحید افعالی]] است. مهمترین نتیجه توحید، [[نفی]] [[عبادت]] و [[اطاعت]] غیر خداست. بر اساس [[نظام توحیدی]] نه تنها هرگونه [[پرستش]] و [[عبادت غیر خدا]] مطرود و ممنوع است، بلکه هرگونه اطاعت و [[تسلیم]] در برابر غیر [[خدا]] و پذیرش حاکمیتهای طاغوتی نیز [[باطل]] و [[حرام]] است: {{متن قرآن|وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا}}<ref>«و هرگز خداوند برای کافران به زیان مؤمنان راهی نمیگشاید» سوره نساء، آیه ۱۴۱.</ref><ref>در فقه اسلامی از این آیه شریفه به عنوان قاعده نفی سبیل تعبیر میشود.</ref>؛ لذا همه [[نظامها]] و برنامههای فردی [[اجتماعی]]، [[اقتصادی]]، [[سیاسی]] و [[فرهنگی]] باید در راستای توحید سامان یابند.<ref>[[ | هستی و [[نظام آفرینش]]، [[خالق]] و [[پروردگار]] [[یکتا]] دارد و هیچ معبودی جز او نیست؛ توحید در سه مرتبه ذاتی، صفاتی و افعالی، اساسیترین مبناست. بدون [[اعتقاد به توحید]] هیچ فعل و عبادتی مستند به [[آفریدگار]] نیست. در مقابل [[توحید]]، [[شرک]] قرار دارد. شرک در همه اشکال و نمودهای خود اعم از [[شرک جلی]] و خفی با توحید منافات دارد. [[نظام عبادی]] در [[اسلام]] طوری طراحی شده است که همه اشکال شرک و رویکردهای غیر [[الهی]] را برنتافته و جز [[اخلاص]] در نظر و عمل چیز دیگر را نمیپذیرد. کلمه {{متن قرآن|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}} بیانگر [[توحید ذاتی]]، و {{متن حدیث|لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}} بیانگر [[توحید افعالی]] است. مهمترین نتیجه توحید، [[نفی]] [[عبادت]] و [[اطاعت]] غیر خداست. بر اساس [[نظام توحیدی]] نه تنها هرگونه [[پرستش]] و [[عبادت غیر خدا]] مطرود و ممنوع است، بلکه هرگونه اطاعت و [[تسلیم]] در برابر غیر [[خدا]] و پذیرش حاکمیتهای طاغوتی نیز [[باطل]] و [[حرام]] است: {{متن قرآن|وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا}}<ref>«و هرگز خداوند برای کافران به زیان مؤمنان راهی نمیگشاید» سوره نساء، آیه ۱۴۱.</ref><ref>در فقه اسلامی از این آیه شریفه به عنوان قاعده نفی سبیل تعبیر میشود.</ref>؛ لذا همه [[نظامها]] و برنامههای فردی [[اجتماعی]]، [[اقتصادی]]، [[سیاسی]] و [[فرهنگی]] باید در راستای توحید سامان یابند.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۱.</ref> | ||
===[[تقرب به خدا]]=== | ===[[تقرب به خدا]]=== | ||
مقصد و [[غایت]] همه [[نظام آفرینش]] [[خداوند]] است: {{متن قرآن|أَلَا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ}}<ref>«آگاه باشید که همه کارها به سوی خداوند باز میگردد» سوره شوری، آیه ۵۳.</ref>، انس و [[جن]] نیز برای عبادت و پرستش [[آفریده]] شدهاند: {{متن قرآن|وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ}}<ref>«و پریان و آدمیان را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند» سوره ذاریات، آیه ۵۶.</ref> خداوند نه تنها [[خالق]] [[انسان]] بلکه خالق همه موجودات و [[جهان هستی]] است: {{متن قرآن|اللَّهُ رَبُّكُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ}}<ref>«این است خداوند پروردگار شما، خدایی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است پس او را بپرستید» سوره انعام، آیه ۱۰۲.</ref>. بنابراین همه [[مخلوقات]] در کاروان هستی به سوی او رواناند و زنجیره به هم پیوستهای را تشکیل میدهند. | مقصد و [[غایت]] همه [[نظام آفرینش]] [[خداوند]] است: {{متن قرآن|أَلَا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ}}<ref>«آگاه باشید که همه کارها به سوی خداوند باز میگردد» سوره شوری، آیه ۵۳.</ref>، انس و [[جن]] نیز برای عبادت و پرستش [[آفریده]] شدهاند: {{متن قرآن|وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ}}<ref>«و پریان و آدمیان را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند» سوره ذاریات، آیه ۵۶.</ref> خداوند نه تنها [[خالق]] [[انسان]] بلکه خالق همه موجودات و [[جهان هستی]] است: {{متن قرآن|اللَّهُ رَبُّكُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ}}<ref>«این است خداوند پروردگار شما، خدایی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است پس او را بپرستید» سوره انعام، آیه ۱۰۲.</ref>. بنابراین همه [[مخلوقات]] در کاروان هستی به سوی او رواناند و زنجیره به هم پیوستهای را تشکیل میدهند. | ||
[[رضایت پروردگار]] عالیترین [[هدف]] است: {{متن قرآن|وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ}}<ref>«و در پی خشنودی خداوند بودند» سوره آل عمران، آیه ۱۷۴.</ref>، نحوه و برنامه رسیدن به [[هدف]] و کسب [[رضایت پروردگار]] توسط [[پروردگار]] در قالب [[قرآن]]، [[سنت]] و [[سیره نبوی]] و [[ائمه اهل بیت]]{{عم}} بیان شده است.<ref>[[ | [[رضایت پروردگار]] عالیترین [[هدف]] است: {{متن قرآن|وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ}}<ref>«و در پی خشنودی خداوند بودند» سوره آل عمران، آیه ۱۷۴.</ref>، نحوه و برنامه رسیدن به [[هدف]] و کسب [[رضایت پروردگار]] توسط [[پروردگار]] در قالب [[قرآن]]، [[سنت]] و [[سیره نبوی]] و [[ائمه اهل بیت]]{{عم}} بیان شده است.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۲.</ref> | ||
===[[معاد]]=== | ===[[معاد]]=== | ||
معاد و [[رستاخیز]] بعد از [[اعتقاد]] به مبدأ عنصر اساسی در [[عبادت]] و [[پرستش]] خداست. [[انسان]] دارای [[روح]] مجرد است و فانی نمیشود، [[زندگی]] [[آدمی]] منحصر در این [[جهان]] نبوده و [[جهان آخرت]] در پیش بوده و مهمتر از این دنیاست: {{متن قرآن|وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى}}<ref>«و بیگمان جهان واپسین برای تو از این جهان بهتر است» سوره ضحی، آیه ۴.</ref>، عبادت انسان را در سمت و سویی قرار میدهد که به [[سعادت اخروی]] منتهی گردد.<ref>[[ | معاد و [[رستاخیز]] بعد از [[اعتقاد]] به مبدأ عنصر اساسی در [[عبادت]] و [[پرستش]] خداست. [[انسان]] دارای [[روح]] مجرد است و فانی نمیشود، [[زندگی]] [[آدمی]] منحصر در این [[جهان]] نبوده و [[جهان آخرت]] در پیش بوده و مهمتر از این دنیاست: {{متن قرآن|وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى}}<ref>«و بیگمان جهان واپسین برای تو از این جهان بهتر است» سوره ضحی، آیه ۴.</ref>، عبادت انسان را در سمت و سویی قرار میدهد که به [[سعادت اخروی]] منتهی گردد.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۲.</ref> | ||
===[[رسالت]] و [[امامت]]=== | ===[[رسالت]] و [[امامت]]=== | ||
در [[نظام عبادی]] [[اسلام]] برنامههای مشخص و معینی وجود دارد که نیازسنجیها، راهکارها، شرایط، موانع و اهداف را در نظر گرفته است. بخشی از این برنامهها در قرآن و بخش دیگر آن در [[سنت نبوی]] و [[ائمه معصومین]] تبیین شده است. [[سیره عملی معصومین]] و راهنماییهای آنان به منزله نقشه راهاند تا انسان با [[تأسی]] و [[الگو]] گرفتن آن حضرات به [[سعادت ابدی]] نایل شود. در همین راستا [[اطاعت]] و [[پیروی]] از سخنان، روش و [[سیره امامان معصوم]] و [[رسول خدا]]{{صل}} در طول [[اطاعت از خدا]] قرار داشته و برخی از [[اعتقادات]] مانند [[شفاعت]] [[زیارت]] و... به معنای عبادت آنان نبوده، بلکه در راستای اطاعت و پیروی از [[خداوند]] معنی مییابند.<ref>[[ | در [[نظام عبادی]] [[اسلام]] برنامههای مشخص و معینی وجود دارد که نیازسنجیها، راهکارها، شرایط، موانع و اهداف را در نظر گرفته است. بخشی از این برنامهها در قرآن و بخش دیگر آن در [[سنت نبوی]] و [[ائمه معصومین]] تبیین شده است. [[سیره عملی معصومین]] و راهنماییهای آنان به منزله نقشه راهاند تا انسان با [[تأسی]] و [[الگو]] گرفتن آن حضرات به [[سعادت ابدی]] نایل شود. در همین راستا [[اطاعت]] و [[پیروی]] از سخنان، روش و [[سیره امامان معصوم]] و [[رسول خدا]]{{صل}} در طول [[اطاعت از خدا]] قرار داشته و برخی از [[اعتقادات]] مانند [[شفاعت]] [[زیارت]] و... به معنای عبادت آنان نبوده، بلکه در راستای اطاعت و پیروی از [[خداوند]] معنی مییابند.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۳.</ref> | ||
===[[مالکیت]]=== | ===[[مالکیت]]=== | ||
خداوند مالک [[آسمانها]] و [[زمین]] و [[انسانها]] و همه [[مخلوقات]] است. مالکیت او [[حقیقی]] است نه اعتباری و قراردادی: {{متن قرآن|لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ}}<ref>«فرمانفرمایی آسمانها و زمین از آن خداوند است» سوره بقره، آیه ۱۰۷.</ref>، بنابراین مخلوقات و از جمله انسان با همه آنچه در [[اختیار]] دارند [[ملک]] [[خدا]] هستند و انسان مالک هیچ چیزی نیست و انسان جز ربط محض و [[فقر]] محض چیزی نیست، {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. مالک [[حقیقی]] همواره بر مملوک [[قهر]] و [[استیلا]] دارد و بر همه [[شئون]] ظاهری و [[باطنی]] مخلوق وی احاطه دارد: {{متن قرآن|وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطًا}}<ref>«و خداوند به هر چیزی، نیک داناست» سوره نساء، آیه ۱۲۶.</ref>. بنابراین هیچ [[تصور]]، تخیل، [[اندیشه]] و عملی نیست جز اینکه [[خداوند]] بر آن [[آگاه]] بوده و هیچ چیزی از قبضه [[قدرت]] او بیرون نیست {{متن قرآن|وَمَا فِي الْأَرْضِ مَا يَكُونُ مِنْ نَجْوَى ثَلَاثَةٍ إِلَّا هُوَ رَابِعُهُمْ}}<ref>«هیچ رازگویی میان سه نفر رخ نمیدهد مگر که او چهارمین آنهاست» سوره مجادله، آیه ۷.</ref>. علی{{ع}} فرموده: خداوند به همه [[اسرار]] آگاه است و از آنچه در درون انسانهاست خبر دارد او به همه چیز احاطه دارد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۸۵.</ref>.<ref>[[ | خداوند مالک [[آسمانها]] و [[زمین]] و [[انسانها]] و همه [[مخلوقات]] است. مالکیت او [[حقیقی]] است نه اعتباری و قراردادی: {{متن قرآن|لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ}}<ref>«فرمانفرمایی آسمانها و زمین از آن خداوند است» سوره بقره، آیه ۱۰۷.</ref>، بنابراین مخلوقات و از جمله انسان با همه آنچه در [[اختیار]] دارند [[ملک]] [[خدا]] هستند و انسان مالک هیچ چیزی نیست و انسان جز ربط محض و [[فقر]] محض چیزی نیست، {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. مالک [[حقیقی]] همواره بر مملوک [[قهر]] و [[استیلا]] دارد و بر همه [[شئون]] ظاهری و [[باطنی]] مخلوق وی احاطه دارد: {{متن قرآن|وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطًا}}<ref>«و خداوند به هر چیزی، نیک داناست» سوره نساء، آیه ۱۲۶.</ref>. بنابراین هیچ [[تصور]]، تخیل، [[اندیشه]] و عملی نیست جز اینکه [[خداوند]] بر آن [[آگاه]] بوده و هیچ چیزی از قبضه [[قدرت]] او بیرون نیست {{متن قرآن|وَمَا فِي الْأَرْضِ مَا يَكُونُ مِنْ نَجْوَى ثَلَاثَةٍ إِلَّا هُوَ رَابِعُهُمْ}}<ref>«هیچ رازگویی میان سه نفر رخ نمیدهد مگر که او چهارمین آنهاست» سوره مجادله، آیه ۷.</ref>. علی{{ع}} فرموده: خداوند به همه [[اسرار]] آگاه است و از آنچه در درون انسانهاست خبر دارد او به همه چیز احاطه دارد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۸۵.</ref>.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۳.</ref> | ||
===هدفدار بودن هستی=== | ===هدفدار بودن هستی=== | ||
[[جهان آفرینش]] مجموعه هدفدار است که در آن چیزی [[بیهوده]] و [[بیهدف]] [[آفریده]] نشده است: {{متن قرآن|وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ * مَا خَلَقْنَاهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما آسمانها و زمین و آنچه را میان آنهاست به بازیچه نیافریدهایم * ما آن دو را جز به حقّ نیافریدهایم ولی بیشتر آنان نمیدانند» سوره دخان، آیه ۳۸-۳۹.</ref>؛ زیرا [[قانون]] علی و معلولی بر [[نظام آفرینش]] حکمفرماست و هیچ عمل و اندیشهای خارج از [[نظام]] تأثیر و تأثر نیست، در نتیجه [[فرمانبرداری]] و [[عبادت]]، [[طغیان]] و [[استکبار]]، [[فسق]] و [[ایمان]] از تأثیر و تأثر مخصوص به خود برخوردارند.<ref>[[ | [[جهان آفرینش]] مجموعه هدفدار است که در آن چیزی [[بیهوده]] و [[بیهدف]] [[آفریده]] نشده است: {{متن قرآن|وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ * مَا خَلَقْنَاهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما آسمانها و زمین و آنچه را میان آنهاست به بازیچه نیافریدهایم * ما آن دو را جز به حقّ نیافریدهایم ولی بیشتر آنان نمیدانند» سوره دخان، آیه ۳۸-۳۹.</ref>؛ زیرا [[قانون]] علی و معلولی بر [[نظام آفرینش]] حکمفرماست و هیچ عمل و اندیشهای خارج از [[نظام]] تأثیر و تأثر نیست، در نتیجه [[فرمانبرداری]] و [[عبادت]]، [[طغیان]] و [[استکبار]]، [[فسق]] و [[ایمان]] از تأثیر و تأثر مخصوص به خود برخوردارند.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۴.</ref> | ||
===[[اختیار]]=== | ===[[اختیار]]=== | ||
[[انسان]] [[مسئول]] [[اعمال]] خویش است، هم در برابر خود و هم [[جامعه]] و [[خدا]]؛ لذا اگر از [[حدود الهی]] [[تجاوز]] کند [[مؤاخذه]] خواهد شد. اهدافی که مبانی [[فلسفی]] و [[دینی]] عبادت را ترسیم کرده است با بخشها و اجزاء جزئی [[نظام عبادی]] رابطه منطقی دارند. یعنی طوری طراحی شدهاند که به طور منطقی [[هدف]] اصلی نظام عبادی که [[تقرب]] به خداست تأمین میشود. بنابراین همه شئون انسان در راستای تأمین این هدف لحاظ شده و هیچ شأنی از شئون او فروگذار نشده است. [[بدیهی]] است که تأمین این [[هدف]] جز با [[شناسایی]] دقیق اجزاء [[نظام عبادی]] از متن [[قرآن]] و [[سنت]] [[قطعی]] [[معصومین]] و [[مراقبت]] از ورود هرگونه [[انحراف]]، [[بدعت]]، [[خرافه]] و مانند آنها میسر نخواهد بود.<ref>[[ | [[انسان]] [[مسئول]] [[اعمال]] خویش است، هم در برابر خود و هم [[جامعه]] و [[خدا]]؛ لذا اگر از [[حدود الهی]] [[تجاوز]] کند [[مؤاخذه]] خواهد شد. اهدافی که مبانی [[فلسفی]] و [[دینی]] عبادت را ترسیم کرده است با بخشها و اجزاء جزئی [[نظام عبادی]] رابطه منطقی دارند. یعنی طوری طراحی شدهاند که به طور منطقی [[هدف]] اصلی نظام عبادی که [[تقرب]] به خداست تأمین میشود. بنابراین همه شئون انسان در راستای تأمین این هدف لحاظ شده و هیچ شأنی از شئون او فروگذار نشده است. [[بدیهی]] است که تأمین این [[هدف]] جز با [[شناسایی]] دقیق اجزاء [[نظام عبادی]] از متن [[قرآن]] و [[سنت]] [[قطعی]] [[معصومین]] و [[مراقبت]] از ورود هرگونه [[انحراف]]، [[بدعت]]، [[خرافه]] و مانند آنها میسر نخواهد بود.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۴.</ref> | ||
==[[اهداف]] نظام عبادی== | ==[[اهداف]] نظام عبادی== | ||
| خط ۵۱: | خط ۵۱: | ||
[[شکستن بت]] درون ([[بت]] من)<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در دیدار با مردم، سی ام رمضان، ۳۰/۱/۱۳۶۹.</ref>. | [[شکستن بت]] درون ([[بت]] من)<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در دیدار با مردم، سی ام رمضان، ۳۰/۱/۱۳۶۹.</ref>. | ||
[[انس با خدا]] و [[تسلیم]] در مقابل او<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در دیدار با مردم، ۲۳ رمضان، ۳۰/۱/۱۳۶۹.</ref>. | [[انس با خدا]] و [[تسلیم]] در مقابل او<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در دیدار با مردم، ۲۳ رمضان، ۳۰/۱/۱۳۶۹.</ref>. | ||
[[مبارزه]] با مشتهیات [[نفسانی]]<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در خطبههای نماز جمعه، ۱۲/۱۰/۱۳۷۶.</ref>.<ref>[[ | [[مبارزه]] با مشتهیات [[نفسانی]]<ref>حضرت آیتالله خامنهای، بیانات در خطبههای نماز جمعه، ۱۲/۱۰/۱۳۷۶.</ref>.<ref>[[ابوالحسن غفاری|غفاری، ابوالحسن]]، [[نظام عبادی اسلام - غفاری (مقاله)|مقاله «نظام عبادی اسلام»]]، [[منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ (کتاب)|منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲]] ص ۵۰۴.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||