غیب در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

== معناشناسی ==

[[غیب]]، مصدر "غابَ"، به‌معنای ناپدید و پنهان بودن و در برابر "[[شهادت]]" به [[کار]] می‌رود<ref>[[محمد فاضل لنکرانی|فاضل لنکرانی]]، [[پاسداران وحی (کتاب)|پاسداران وحی]]، ص ۱۶۷.</ref>.  

بنابر آنچه بیان شد، مشخص می‌گردد که معنای «غیب» در بیان [[قرآن]]، به تناسب مُدرِکین، متفاوت است. برخی از امور از همه [[مخلوقات]] پنهان هستند و چنانچه خداوند بخواهد، به تناسب [[استعداد]] و ظرفیت اشخاص، مقداری از آن را برایشان آشکار می‌نماید. چنان که در [[آیة الکرسی]] می‌فرماید: {{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ... وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده پایدار نیست... و آنان بر چیزی از دانش وی جز آنچه او بخواهد چیرگی ندارند» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۱۹.</ref>

[[غیب]]، مصدر ثلاثی مجرد از ماده «غ ی ب»، به معنای ناپدید، دور و جدا گشتن و مخالف ظهور و [[شهادت]] است. [[امر غیبی]] نیز آن است که ناپدید و دور از دسترس [[حس]] و اشاره باشد<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۶۵۴؛ واحدی نیشابوری، التفسیر البسیط، ج۲، ص۶۸.</ref>. راغب «غیب» را مقابل [[شهود]]، به معنای چیزی که از حس پوشیده و پنهان باشد، معنا کرده است<ref>راغب اصفهانی، المفردات، ص۶۱۶.</ref>.

غیب در اصطلاح به همان معنای لغوی استعمال شده است. [[علامه]] [[تهانوی]] در معنای «غیب» گفته است: {{عربی|هو الأمر الخفي لا يدركه الحس}}<ref>تهانوی، موسوعة کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، ج۲، ص۱۲۵۶.</ref>؛ «غیب امری خفی است که حس آن را [[درک]] نمی‌کند».

بر اساس این [[روایت]] ایشان به [[اذن خداوند]] به تمامی [[واقعیات]] گذشته و [[آینده]] این عالم (یا [[عوالم]] گذشته) و [[حقایق]] [[علمی]] که وجود دارد و [[دانشمندان]] با ابزار [[تجربی]] با زحمت‌های [[طاقت]] فرسا پس از سالیان طولانی به آن می‌رسند و شاید به [[حقیقت]] آن نیز کاملاً واقف نشوند، واقف بوده و احاطه دارند، چنانچه خود به آن [[اقرار]] نموده‌اند<ref>تحریری، جلوه‌های لاهوتی، ج۱، ص۱۳۳.</ref>.

در کافی بابی با عنوان {{عربی|أَنَّ الْأَئِمَّةَ{{عم}} يَعْلَمُونَ عِلْمَ مَا كَانَ وَ مَا يَكُونُ وَ أَنَّهُ لَا يَخْفَى عَلَيْهِمُ الشَّيْ‌ءُ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ‌}}<ref>اینکه امامان معصوم{{عم}} نسبت به دانش گذشته و آینده آگاهند و اینکه هیچ چیزی نسبت به ایشان مخفی نیست.</ref> آمده است. در [[روایات]] این باب، این مسئله مطرح شده است که [[ائمه]]{{عم}} از همه امور گذشته و آینده آگاهند. بنابراین [[علم غیب]] در روایات شامل همه امور مخفی از [[حس ظاهری]] [[انسان]] و تمام نهان‌هاست؛ اعم از گذشته، حال و آینده.<ref>[[علم غیب ائمه - ضیایی (مقاله)|مقاله «علم غیب ائمه»]]، [[موسوعه رد شبهات ج۱۷ (کتاب)|موسوعه رد شبهات ج۱۷]] ص ۳۹.</ref>

== منابع ==

# [[پرونده:1379152.jpg|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳''']]

# [[پرونده:IM009896.jpg|22px]] [[علم غیب ائمه - ضیایی (مقاله)|مقاله «علم غیب ائمه»]]، [[موسوعه رد شبهات ج۱۷ (کتاب)|'''موسوعه رد شبهات ج۱۷''']]

{{پایان منابع}}