مکتب حدیثی بغداد: تفاوت میان نسخه‌ها

[[علم حدیث]] در [[بغداد]] رونقی ویژه داشته است. یکی از [[دلایل]] آن می‌تواند تعامل [[دانشمندان]] [[شیعی]] [[بغداد]] با [[محدثان]] [[قم]] باشد. به گزارش [[تاریخ]]، [[شیخ صدوق]] دو بار در سال‌های ۳۵۲<ref>گروهی از نویسندگان، مقدمۀ کتاب الهدایة فی الاصول و الفروع، ص۱۱۱.</ref> و ۳۵۵ قمری به [[بغداد]] [[مسافرت]] کرده است.<ref>احمد بن على نجاشی، رجال النجاشی، تحقیق سیدموسی شبیری زنجانی، ص۳۸۹.</ref> [[کلینی]] نیز کتاب خود را در [[بغداد]] عرضه کرد و در همان جا اقامت گزید و از [[دنیا]] رفت.<ref>همان، ص۳۷۷-۳۷۸.</ref> افزون بر آن، [[محدثان]] دیگری نیز از [[ری]] به [[بغداد]] آمدند و در آنجا ساکن شدند.<ref>ر. ک: زهره نریمانی و جعفر فیروزمندی، «تعامل مکتب حدیثی قم و بغداد»، علوم حدیث، ش۴۴، ۱۳۸۶، ص۱۲۸.</ref> همچنین [[دانشمندان]] [[بغداد]] گاه پرسش‌هایی از [[محدثان]] [[قم]] می‌کردند و [[محدثان]] [[قم]] نیز پاسخ‌های خود را به صورت مکتوب می‌نوشتند. این مدعا با توجه به برخی آثار [[شیخ صدوق]] مانند الرساله الثانیه الى [[اهل]] [[بغداد]] فی معنى [[شهر]] [[رمضان]] روشن می‌شود. ضمن آنکه در ذیل آثار [[شیخ طوسی]] کتاب‌هایی مانند المسائل الرازیه و المسائل القمیه دیده می‌شود<ref>ر. ک: محمد بن حسن طوسی، الفهرست، ص۱۶۱؛ محمد بن علی بن شهرآشوب مازندرانی، معالم العلماء، ص۱۱۵؛ محمدحسن آقابزرگ طهرانی، الذریعة، ج۲۰، ص۳۶۳.</ref> که نشان‌دهندۀ دادوستدهای [[علمی]] [[قم]] و [[بغداد]] است.