وحدت امت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

یگانگی، یک تن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۸۲۷.</ref>. اصل آن "وحد" به معنای انفراد<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۶، ص۹۰.</ref>. “واحد” از [[اسمای الهی]]<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۳، ص۵۰.</ref>.

در [[جامعه]] [[قرآنی]] به [[وحدت]] کلمه و [[امت واحده]] بسیار سفارش شده است: {{متن قرآن|قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ}}<ref>«بگو: تنها شما را به (سخن) یگانه‌ای اندرز می‌دهم و آن اینکه: دو تن دو تن و تک تک برای خداوند قیام کنید» سوره سبأ، آیه ۴۶.</ref>. [[آیه شریفه]] به اجتناب از [[تفرقه]] و [[حفظ وحدت]] کلمه [[موعظه]] می‌کند و از هر تجمعی که در آن غوغا و سروصدایی که شعور در آن نباشد، [[نهی]] کرده و چه‌بسا این غوغاسالاری‌ها [[حق]] را می‌میراند و [[باطل]] را احیا می‌کند<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۱۶، ص۳۸۸.</ref>. [[همبستگی]] و [[وحدت اجتماعی]] با رویکرد [[قیام]] برای [[خدا]] با تعابیر و اصطلاحات دیگری از جمله {{متن قرآن|الْفِتْ}}<ref> سوره بقره، آیه ۱۹۱.</ref>، {{متن قرآن|مَوَدَّةٌ}}<ref> سوره نساء، آیه ۷۳.</ref>، {{متن قرآن|إِخْوَانًا}}<ref> سوره آل عمران، آیه ۱۰۳.</ref> و... وارد شده است<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص۵۰۳.</ref>.