←منابع
(←منابع) |
|||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
[[امام]]{{ع}} ملاک [[انسجام]]، [[وحدت]] و ارزیابی عملکردها را، رضایت و [[خشم]] عمومی میدانست. [[کنارهگیری]] [[ائمۀ معصومین]]{{ع}} از [[قدرت]] با وجود تواناییشان بر کسب قهری قدرت بدان جهت بوده که حکومت و [[امامت]] آنان بر رضای مردم [[استوار]] بوده است و در میان [[ائمه]]، [[امام هشتم]]{{ع}} این امتیاز را در عمل به دست آورد که بیشترین [[رضایت عمومی]] را در اختیار داشت و وجه توصیف امام هشتم{{ع}} به [[لقب]] رضا، به دلیل آن بوده که عامۀ مردم به [[امامت امام هشتم]]{{ع}} رضامند شده بودند. | [[امام]]{{ع}} ملاک [[انسجام]]، [[وحدت]] و ارزیابی عملکردها را، رضایت و [[خشم]] عمومی میدانست. [[کنارهگیری]] [[ائمۀ معصومین]]{{ع}} از [[قدرت]] با وجود تواناییشان بر کسب قهری قدرت بدان جهت بوده که حکومت و [[امامت]] آنان بر رضای مردم [[استوار]] بوده است و در میان [[ائمه]]، [[امام هشتم]]{{ع}} این امتیاز را در عمل به دست آورد که بیشترین [[رضایت عمومی]] را در اختیار داشت و وجه توصیف امام هشتم{{ع}} به [[لقب]] رضا، به دلیل آن بوده که عامۀ مردم به [[امامت امام هشتم]]{{ع}} رضامند شده بودند. | ||
بالاترین سخن در میان جایگاه رضایت عمومی، این [[سخن امام علی]]{{ع}} است که فرمود: {{متن حدیث|فَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَ سَمَّوْهُ إِمَاماً كَانَ ذَلِكَ لِلَّهِ رِضًا}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۶.</ref>. اگر مردم بر انتخاب یک فرد گرد هم آمدند و او را به عنوان امام خود برگزیدند در این رضای عمومی، میتوان [[رضایت الهی]] را [[مشاهده]] کرد<ref>فقه سیاسی، ج۴، ص۲۴۴-۲۳۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۱۰۰.</ref> | بالاترین سخن در میان جایگاه رضایت عمومی، این [[سخن امام علی]]{{ع}} است که فرمود: {{متن حدیث|فَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَ سَمَّوْهُ إِمَاماً كَانَ ذَلِكَ لِلَّهِ رِضًا}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۶.</ref>. اگر مردم بر انتخاب یک فرد گرد هم آمدند و او را به عنوان امام خود برگزیدند در این رضای عمومی، میتوان [[رضایت الهی]] را [[مشاهده]] کرد<ref>فقه سیاسی، ج۴، ص۲۴۴-۲۳۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۱۰۰.</ref> | ||
==رضی الرعیه== | |||
به [[رضایت مردم]] و [[امت اسلامی]] از [[حاکمان]] و [[فرمانروایان]] در اصطلاح [[فقه]] و [[حقوق اسلامی]] «رضی الرعیه» اطلاق میشود که معیار سنجش [[اعتدال]] حاکمان و [[عدالت]] مدیران، نیل به «رضی الرعیه» یا «مودة الرعیه» و یا «[[رضی العامه]]»<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳۸.</ref> است که اگر حاصل نیاید، باید در [[تدبیر]] و سیاستشان تجدید نظر کنند و اگر [[شاهد]] «[[سخط العامه]]» باشند، باید به [[اصلاح]] خویش بپردازند<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۴۷۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۱۰۳.</ref> | |||
== منابع == | == منابع == | ||