غیب در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

بنابر آنچه بیان شد، مشخص می‌گردد که معنای «غیب» در بیان [[قرآن]]، به تناسب مُدرِکین، متفاوت است. برخی از امور از همه [[مخلوقات]] پنهان هستند و چنانچه خداوند بخواهد، به تناسب [[استعداد]] و ظرفیت اشخاص، مقداری از آن را برایشان آشکار می‌نماید. چنان که در [[آیة الکرسی]] می‌فرماید: {{متن قرآن|اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ... وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ}}<ref>«خداوند است که هیچ خدایی جز آن زنده پایدار نیست... و آنان بر چیزی از دانش وی جز آنچه او بخواهد چیرگی ندارند» سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۳]] ص ۱۹.</ref>

[[غیب]]، مصدر ثلاثی مجرد از ماده «غ ی ب»، به معنای ناپدید، دور و جدا گشتن و مخالف ظهور و [[شهادت]] است. [[امر غیبی]] نیز آن است که ناپدید و دور از دسترس [[حس]] و اشاره باشد<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۶۵۴؛ واحدی نیشابوری، التفسیر البسیط، ج۲، ص۶۸.</ref>. راغب «غیب» را مقابل [[شهود]]، به معنای چیزی که از حس پوشیده و پنهان باشد، معنا کرده است<ref>راغب اصفهانی، المفردات، ص۶۱۶.</ref>.

غیب در اصطلاح به همان معنای لغوی استعمال شده است. [[علامه]] [[تهانوی]] در معنای «غیب» گفته است: {{عربی|هو الأمر الخفي لا يدركه الحس}}<ref>تهانوی، موسوعة کشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، ج۲، ص۱۲۵۶.</ref>؛ «غیب امری خفی است که حس آن را [[درک]] نمی‌کند».