طالوت: تفاوت میان نسخه‌ها

== طالوت کیست؟ ==

طالوت مردی بلند قامت و تنومند و خوش اندام بود، اعصابی محکم و نیرومند داشت و از نظر قوای روحی نیز بسیار زیرک و دانشمند و با تدبیر بود و بعضی علت انتخاب نام «طالوت» را برای وی همان طول قامت او می‌دانند، ولی با این همه شهرتی نداشت و با پدرش در یکی از دهکده‌ها در [[ساحل]] رودخانه‌ای می‌زیست و چهارپایان پدر را به چرا می‌برد و [[کشاورزی]] می‌کرد.

روزی بعضی از چهارپایان او، در بیابان گم شدند، طالوت به اتفاق یکی از [[دوستان]] خود به جستجوی آنها در اطراف رودخانه به گردش در آمد، این وضع تا چند [[روز]] ادامه یافت تا اینکه نزدیک [[شهر]] «[[صوف]]» رسیدند. [[دوست]] وی گفت ما اکنون به سرزمین «صوف» شهر «[[اشموئیل]]» [[پیامبر]] رسیده‌ایم، بیا نزد وی رویم شاید در پرتو [[وحی]] و فروغ [[رأی]] او به گمشده خویش راه یابیم، هنگامی که وارد شهر شدند، با «اشموئیل» برخورد کردند.

همین که چشمان اشموئیل و طالوت به یکدیگر افتاد میان دل‌های آنان آشنایی برقرار شد، اشموئیل از همان لحظه طالوت را [[شناخت]] و دانست که این [[جوان]] همان است که از طرف [[خداوند]] برای [[فرماندهی]] جمعیت تعیین شده هنگامی که طالوت سرگذشت خود را برای اشموئیل شرح داد او گفت: اما چهارپایان، هم اکنون در راه دهکده رو به باغستان پدرت روانه هستند و از ناحیه آنها نگران مباش، ولی من تو را برای کاری بسیار بزرگ‌تر از آن [[دعوت]] می‌کنم، خداوند تو را [[مأمور]] [[نجات]] [[بنی‌اسرائیل]] ساخته است.

 

 

 

 

== طالوت زمام [[کشور]] را به دست گرفت ==

طالوت فرماندهی سپاه را به عهده گرفت و در مدتی کوتاه [[لیاقت]] و [[شایستگی]] خود را در [[اداره امور]] مملکت و فرماندهی سپاه به [[اثبات]] رسانید سپس آنها را برای [[مبارزه]] با [[دشمنی]] که همه چیز آنها را به خطر انداخته بود [[دعوت]] کرد و به آنها تأکید کرد تنها کسانی با من حرکت کنند که تمام فکرشان در [[جهاد]] باشد و آنها که بنایی نیمه کاره یا معامله‌ای نیمه تمام و امثال آن دارند در این [[پیکار]] شرکت نکنند، به زودی جمعیتی به ظاهر زیاد و نیرومند جمع شدند و به جانب [[دشمن]] حرکت کردند.

 

بر اثر راهپیمایی در برابر [[آفتاب]]، همگی [[تشنه]] شدند طالوت برای اینکه به [[فرمان خدا]] آنها را [[آزمایش]] و [[تصفیه]] کند، گفت: به زودی در مسیر خود به رودخانه‌ای می‌رسید، [[خداوند]] به وسیلۀ آن، شما را آزمایش می‌کند کسانی که از آن بنوشند و [[سیراب]] شوند از من نیستند و آنها که جز مقدار کمی ننوشند از من هستند!

 

همین که چشم آنها به [[نهر]] افتاد خوشحال شدند و زود خود را به آن رسانیدند و سیراب گشتند، تنها عده معدودی بر سر [[پیمان]] باقی ماندند. طالوت [[سپاه]] خود را تصفیه می‌کند و متوجه شد که [[لشکر]] او از اکثریتی بی‌اراده و [[سست]] [[عهد]] و اقلیتی از افراد با [[ایمان]] تشکیل شده است از این رو [[اکثریت]] بی‌انضباط و نافرمان را رها کرد و با همان جمع قلیل با ایمان از [[شهر]] گذشت و به سوی میدان جهاد پیش رفت.

 

سپاه کوچک طالوت از کمی نفرات متوحش شده به طالوت گفتند ما [[توانایی]] در برابر این سپاه [[قدرتمند]] را نداریم، اما آنها که ایمان راسخ به [[رستاخیز]] داشتند، و دل‌هایشان از محبت خدا لبریز بود، از زیادی و نیرومندی سپاه دشمن و کمی عده خود نهراسیدند، با کمال [[شجاعت]] به طالوت گفتند: تو آنچه را [[صلاح]] میدانی [[فرمان]] ده ما نیز همه جا با تو همراه خواهیم بود و به خواست [[خدا]] با همین عدد کم با آنها [[جهاد]] خواهیم کرد، چه بسا جمعیت‌های کم، که به ارادۀ [[پروردگار]] بر جمعیت‌های زیاد [[پیروز]] شدند و [[خداوند]] با استقامت‌کنندگان است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]] ص ۳۵۲.</ref>.