امامت در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخهها
←حقوق امام (وظایف امت در برابر امام)
| خط ۶۲: | خط ۶۲: | ||
== [[حقوق امام]] ([[وظایف امت در برابر امام]]) == | == [[حقوق امام]] ([[وظایف امت در برابر امام]]) == | ||
{{اصلی|وظایف امت نسبت به امام در معارف و سیره حسینی}} | {{اصلی|وظایف امت نسبت به امام در معارف و سیره حسینی}} | ||
بدون شک مردم در قبال [[امام]] [[تکالیف]] و وظایفی دارند که اگر به آنها عمل کنند هرگز [[رهبری]] و [[حکومت]] بر آنها به دست [[ستمکاران]] و [[طاغوتها]] نمیافتد<ref>[[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امامشناسی ۵ (کتاب)|امامشناسی]]، ص:۹۰.</ref> در ادامه برخی از [[وظایف]] [[امّت]] نسبت به امام در کلام امام حسین{{ع}} بیان میگردد. | |||
=== [[شناخت امام]] === | === [[شناخت امام]] === | ||
[[امام حسین]]{{ع}} در خطبهای خطاب به [[اصحاب]] خود پس از بیان اینکه [[شناخت خدای متعال]] و [[عبادت]] او، فلسفه خلقت است، در پاسخ به یکی از [[اصحاب]] که از چگونگی [[شناخت خدا]] سوال کرد، فرمود: [[شناخت خدا]] به واسطه [[شناخت امام]] هر عصری است که [[اطاعت]] از او بر همگان [[واجب]] شده است<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ{{ع}} قَالَ: خَرَجَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ اَلْعِبَادَ إِلاَّ لِيَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اِسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي فَمَا مَعْرِفَةُ اَللَّهِ قَالَ مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ اَلَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}، صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۹.</ref>. | [[امام حسین]]{{ع}} در خطبهای خطاب به [[اصحاب]] خود پس از بیان اینکه [[شناخت خدای متعال]] و [[عبادت]] او، فلسفه خلقت است، در پاسخ به یکی از [[اصحاب]] که از چگونگی [[شناخت خدا]] سوال کرد، فرمود: [[شناخت خدا]] به واسطه [[شناخت امام]] هر عصری است که [[اطاعت]] از او بر همگان [[واجب]] شده است<ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ{{ع}} قَالَ: خَرَجَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّ اَللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ اَلْعِبَادَ إِلاَّ لِيَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اِسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي فَمَا مَعْرِفَةُ اَللَّهِ قَالَ مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ اَلَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}، صدوق، علل الشرایع، ج۱، ص۹.</ref>. | ||