حضرت آدم در قرآن: تفاوت میان نسخهها
←معناشناسی
(←پانویس) |
|||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
[[حضرت آدم]] {{ع}}، اوّلین [[انسانی]] است که [[خداوند]] آفرید. [[نسل]] [[بشر]] کنونی از [[آدم]] و همسرش "حوّا"ست. در [[آیات قرآن]]، بارها واژه "آدم" و وقایع مربوط به آن به کار رفته است مانند: مراحل [[خلقت]] او و همسرش، تکثیر نسل آدم و [[اولاد]] وی، داستان [[فرشتگان]] و [[خلقت آدم]] و [[سجده]] بر او و [[امتناع]] [[شیطان]] از سجده بر آدم و ... . | [[حضرت آدم]] {{ع}}، اوّلین [[انسانی]] است که [[خداوند]] آفرید. [[نسل]] [[بشر]] کنونی از [[آدم]] و همسرش "حوّا"ست. در [[آیات قرآن]]، بارها واژه "آدم" و وقایع مربوط به آن به کار رفته است مانند: مراحل [[خلقت]] او و همسرش، تکثیر نسل آدم و [[اولاد]] وی، داستان [[فرشتگان]] و [[خلقت آدم]] و [[سجده]] بر او و [[امتناع]] [[شیطان]] از سجده بر آدم و ... . | ||
== | ==نامگذاری== | ||
لغویان در مبدأ اشتقاق [[آدم]] و نیز عربیت یا ورود آن از زبان دیگر، بر یک [[رأی]] نیستند. برخی آن را در اصل، عبری و از واژه اَدَم و اَدَمه، به معنای [[زمین]] یا [[خاک]] سطح [[زمین]]<ref>تفسیر کتاب مقدس، ج ۱، ص ۱۴۸.</ref> و برخی نیز آن را در اصل [[سریانی]] دانستهاند. گویا کاربرد دو صورت مذکر و مؤنث آن (اَدَم و اَدَمه) باهم در سِفْرِ پیدایش به معنای خاکی (ساخته شده از [[خاک]])، منشأ قول به عبری بودن این واژه و تقویت آن شده است. کسانی که ریشه آن را [[عربی]] میدانند، با توجه به کاربرد ریشه این واژه، درباره مبدأ اشتقاق آن احتمالهایی را ذکر کردهاند. جوهری، "ادیم" را به معنای روی [[زمین]]، "اَدَمه" را [[باطن]] پوست، [[الگو]] و [[اسوه]]، و "اُدمه" را به معنای گندم گونی، و "[[آدم]]" را به معنای گندم گون دانسته است<ref>الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۵۹، «آدم».</ref>. [[ابن اثیر]]، "ادام" و "اُدم" به معنای خورش را از موارد کاربرد این ماده میشمارد<ref>النهایه، ج ۱، ص ۳۲، «آدم».</ref>. ابوعبید، ریشه همه این موارد را "ادم الطعام" میداند؛ چون طعام با ادام گوارا میشود. به نظر ابن [[فارس]] نیز ریشه همه این معانی اصلِ واحد "اَدم" به معنای موافقت و [[ملایمت]] است<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۷۱ و ۷۲، «أدم».</ref>. | لغویان در مبدأ اشتقاق [[آدم]] و نیز عربیت یا ورود آن از زبان دیگر، بر یک [[رأی]] نیستند. برخی آن را در اصل، عبری و از واژه اَدَم و اَدَمه، به معنای [[زمین]] یا [[خاک]] سطح [[زمین]]<ref>تفسیر کتاب مقدس، ج ۱، ص ۱۴۸.</ref> و برخی نیز آن را در اصل [[سریانی]] دانستهاند. گویا کاربرد دو صورت مذکر و مؤنث آن (اَدَم و اَدَمه) باهم در سِفْرِ پیدایش به معنای خاکی (ساخته شده از [[خاک]])، منشأ قول به عبری بودن این واژه و تقویت آن شده است. کسانی که ریشه آن را [[عربی]] میدانند، با توجه به کاربرد ریشه این واژه، درباره مبدأ اشتقاق آن احتمالهایی را ذکر کردهاند. جوهری، "ادیم" را به معنای روی [[زمین]]، "اَدَمه" را [[باطن]] پوست، [[الگو]] و [[اسوه]]، و "اُدمه" را به معنای گندم گونی، و "[[آدم]]" را به معنای گندم گون دانسته است<ref>الصحاح، ج ۵، ص ۱۸۵۹، «آدم».</ref>. [[ابن اثیر]]، "ادام" و "اُدم" به معنای خورش را از موارد کاربرد این ماده میشمارد<ref>النهایه، ج ۱، ص ۳۲، «آدم».</ref>. ابوعبید، ریشه همه این موارد را "ادم الطعام" میداند؛ چون طعام با ادام گوارا میشود. به نظر ابن [[فارس]] نیز ریشه همه این معانی اصلِ واحد "اَدم" به معنای موافقت و [[ملایمت]] است<ref>مقاییس، ج ۱، ص ۷۱ و ۷۲، «أدم».</ref>. | ||