حضرت آدم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

به گفته [[علامه طباطبایی]]، از [[آیات]] مربوط استفاده می‌شود که [[آدم]] و حوّا [[شیطان]] را دیده و شناخته‌اند و مانعی ندارد که [[شیطان]] وارد [[بهشت]] شده باشد؛ چرا که در بهشتِ "جاوید" جایی برای [[شیطان]] نیست، نه [[بهشت]] "[[آدم]]"؛ ازاین‌رو همگی بعدا از آن اخراج شدند<ref>[[المیزان]]، ج ۱، ص ۱۳۱.</ref>.

[[ابلیس]] برای نفوذ بیش‌تر در [[آدم]] و [[حوا]]، خود را [[خیرخواه]] و دل‌سوز نمایاند و به آنان [[وعده]] داد که با خوردن از درخت ممنوع، مانند [[فرشتگان]]، جاودانه در [[بهشت]] [[زندگی]] خواهند کرد <ref>کشف‌الاسرار، ج ۳، ص ۵۷۸؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۶۲۷.</ref>؛ {{متن قرآن|فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطَانُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وُورِيَ عَنْهُمَا مِن سَوْآتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ إِلاَّ أَن تَكُونَا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِينَ وَقَاسَمَهُمَا إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِينَ }}<ref> پس شیطان آن دو را به وسوسه افکند تا از شرمگاه‌هایشان آنچه را بر آن دو پوشیده بود بر آنها آشکار سازد و گفت: پروردگارتان شما را از این درخت باز نداشت مگر بدین رو که مبادا دو فرشته شوید یا از جاودانگان گردید؛ سوره اعراف، آیه: ۲۰-۲۱.</ref> از آنجا که [[آدم]] و [[حوا]] [[ابلیس]] را چندان نمی‌شناختند، تحت تأثیر سوگندهای [[دروغ]] او، [[فریب]] خوردند <ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۴، ص ۴۶.</ref>. [[ابلیس]] در [[سوگند]] خویش به گونه‌ای عمل کرد که [[آدم]] {{ع}} احتمال نمی‌داد او در کار خود [[دروغ‌گو]] باشد<ref>[[المیزان]]، ج ۸، ص ۶۱؛ الفرقان، ج ۸ و ۹، ص ۶۲.</ref>. [[طبرسی]] می‌گوید: او هنگام [[وسوسه]]، امورِ مربوط به [[قیامت]] را سبک و بی‌قدر می‌نمایاند و چنین وانمود کرد که در آنجا محاسبه‌ای نخواهد بود؛ امّا امور [[دنیایی]] را بزرگ و زیبا جلوه داد<ref>مجمع‌البیان، ج ۴، ص ۶۲۳.</ref>.<ref>[[علی احمد ناصح|ناصح، علی احمد]]، [[آدم - ناصح (مقاله)|مقاله «آدم»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص ۱۴۲-۱۴۳.</ref>