شؤون خلافت الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

بر این مبنا است که [[دین الهی]] بدون حضور و [[ابلاغ]] [[ولایت ولی]] کامل [[الهی]]، ناقص خواهد بود: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرسانده‌ای» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref>؛ و با وجود و حضور او به اکمال و اتمام خواهد رسید: {{متن قرآن|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۳۲-۱۳۴.</ref>

بدون [[حجت الهی]] نه [[زمین]] قابلیت حدوث و بقا را دارد و نه [[اهل]] آن، فلذا [[امام صادق]] {{ع}} وجود [[حجت الهی]] را قبل از [[خلق]] و همراه با [[خلق]] و بعد از [[خلق]]، لازم و ضروری می‌دادند: {{متن حدیث|الْحُجَّةُ قَبْلَ الْخَلْقِ وَ مَعَ الْخَلْقِ وَ بَعْدَ الْخَلْقِ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۷۷.</ref>؛ و در صورت نبود [[حجت الهی]] [[زمین]] بر اهلش [[خشم]] می‌گیرد: {{متن حدیث|لَوْ أَنَّ الْإِمَامَ رُفِعَ مِنَ الْأَرْضِ سَاعَةً لَمَاجَتْ بِأَهْلِهَا كَمَا يَمُوجُ الْبَحْرُ بِأَهْلِهِ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۷۹.</ref>. بر این مبناست که [[پیامبر]] [[شاهد]] بر انبیای دیگر و امت‌های آنها هستند: {{متن قرآن|فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلَاءِ شَهِيدًا}}<ref>«پس آن هنگام که از هر امّتی گواهی آوریم و تو را (نیز) بر آنان، گواه گیریم (حالشان) چگونه خواهد بود؟» سوره نساء، آیه ۴۱.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۳۴-۱۳۵.</ref>