جامعه اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

نکته مهمی که در این باره وجود دارد، غلطیدن به سوی [[افراط]] و تفریط‌ها است. حرکت به سوی [[سعادت]] و قرار گرفتن در مسیر [[تربیت]] به معنای ترک نیازهای مادی و طبیعی نیست، بلکه هر [[انسانی]] لازم است به نیازهای مادی و طبیعی خود توجه داشته و از راه‌های [[مشروع]] به تأمین آن نیازها [[همت]] گمارد<ref>امام خمینی، آداب الصلاة، ص۲۵؛ و نیز تقریرات فلسفه، ج۳، ص۳۵۹.</ref>. وقتی در مسیر [[هدایت]] و تربیت قرار گرفت نباید دچار [[غفلت]] شود<ref>امام خمینی، شرح چهل حدیث، ص۱۵۹.</ref> و یا به خود واگذار شود؛ زیرا همه [[انسان‌ها]] همواره در معرض خطر [[انحراف]] از مسیر اصلی قرار دارند<ref>امام خمینی، شرح چهل حدیث، ص۵۹.</ref>.<ref>[[فاضل حسامی|حسامی، فاضل]]، [[جامعه اسلامی (مقاله)| مقاله «جامعه اسلامی»]]، [[منظومه فکری امام خمینی (کتاب)|منظومه فکری امام خمینی]]، ص۲۶۴.</ref>

===دیدگاه امام خمینی===

تحقق جامعه مطلوب و فاضله در [[اندیشه]] حضرت امام، اگرچه [[هدف]] مهم و والایی است، اما هدف نهایی نبوده؛ بلکه هدفی میانی و مقدمه و وسیله‌ای است برای تأمین سعادت و پرورش انسان‌هایی که در جهت «[[خلیفة الله]]» شدن گام برمی‌دارند. هدف، [[پیروز]] بیرون آمدن از میدان نبردی است که [[خداوند]] پس از سوگندهای متوالی و با تأکید فراوان می‌فرماید: {{متن قرآن|قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا}}<ref>«بی‌گمان آنکه جان را پاکیزه داشت رستگار شد،» سوره شمس، آیه ۹.</ref>، {{متن قرآن|وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا}}<ref>«و آنکه آن را بیالود نومیدی یافت» سوره شمس، آیه ۱۰.</ref>. یعنی، تربیت [[انسان]] و هدایت او در [[سیر]] از عالم خاک تا [[ملکوت]] اعلی و تشکیل جامعه و ایجاد محیطی که تنها [[خدا]] در آن [[عبادت]] شود و [[انوار]] [[عبودیت]] و [[اخلاص]] و جلوه [[ایمان به غیب]]، ظلمت‌های علایق [[نفسانی]] و [[شهوات]] [[دنیایی]] را محو نماید و دیدگان [[بشر]] را بر پرتو [[جمال]] [[حق]] در پهنه هستی [[بینا]] سازد و [[توحید]] و ابعاد رفیع آن را در تمامی روابط و مناسبات انسانی [[حاکم]] گرداند<ref>امام خمینی، جهاد اکبر، پیش‌گفتار، ص۷.</ref>.