اربعین در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

به گفته [[قمی]]<ref>تفسیر القمی، ج۱، ص۱۶۵.</ref> سرگردانی چهل ساله [[قوم موسی]] چنین بود که وقتی صبح به [[زمین]] [[موعود]] می‌رسیدند [[خداوند]] [[زمین]] را طوری می‌چرخاند که ناخودآگاه به مکان اول باز می‌گشتند<ref>زمخشری، کشاف، ج۱، ص۶۲۳.</ref>. وی [[معتقد]] است در [[آیه]] {{متن قرآن|قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«(خداوند) فرمود: که (آمدن به) این سرزمین چهل سال بر آنان حرام است؛ روی زمین سرگردان می‌شوند، پس بر گروه نافرمانان دریغ مخور» سوره مائده، آیه ۲۶.</ref> دو احتمال است: یکی اینکه: رفتن به [[سرزمین]] [[موعود]] مشروط است به [[جهاد]]. دوم اینکه: پس از چهل سال اجازه یافتند به سرزمین موعود وارد شوند. به [[عقیده]] [[علامه طباطبایی]]<ref>۵، ۲۸۸.</ref> مقصود [[آیه]] این است که [[قوم موسی]] به خاطر [[نافرمانی خدا]] و پیامبرش چهل سال سرگردان شدند. به گفته ابن‌عاشور<ref>۵ / ۸۰.</ref> [[حق تعالی]] خواسته [[موسی]] را [[اجابت]] کرده است. در مورد وعده‌گذاری [[خدا]] با [[حضرت موسی]] بر شب تکیه شده است: {{متن قرآن|وَإِذْ وَاعَدْنَا مُوسَى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که با موسی چهل شب وعده نهادیم» سوره بقره، آیه ۵۱.</ref> زیرا در [[مناجات با خدا]]، [[شب]] نقش اساسی دارد؛ لذا در اینجا تعبیر به چهل شب شده است. [[فیض کاشانی]] [[آیه شریفه]] را بر معنای ظاهری آن حمل کرده<ref>۲، ۲۵.</ref>. [[ابن‌عربی]] بر خلاف مشهور در مورد [[سرگردانی]] چهل ساله قوم موسی گفته است: منظور آیه شریفه این است که [[انسان]]، به مدت چهل سال، به خاطر [[برتری]] نفس [[سرکش]] در بیابان [[طبیعت]] سرگردان است و [[قلب]] اجازه ورود نخواهد داشت اما پس از چهل سال به [[بلوغ]] [[حقیقی]] می‌رسد. به همین جهت قوم موسی هر [[روز]] شش فرسخ می‌رفتند، اما شب همان جای اول بودند چون راه [[نجات]] خود را در ماده و [[جسم]] جستجو می‌کردند<ref>تفسیر ابن‌عربی، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.