حبیب بن مظاهر: تفاوت میان نسخه‌ها

به [[نقل]] [[طبری]]، [[مسلم بن عوسجه]] اولین [[شهید]] [[اصحاب]] [[ابا عبدالله]] الحسین {{ع}} در کربلاست، او در [[روز عاشورا]] به [[دست]] دو ناجوانمرد و [[غافل]] از [[خشم خدا]]؛ یعنی: [[مسلم بن عبدالله ضبابی]] و [[عبدالرحمان بن ابی شکاره بجلی]] به شدت مجروح شد و روی [[زمین]] افتاد، هنوز رمقی در [[جان]] داشت که [[امام]] {{ع}} و حبیب بن مظاهر به سرعت خود را بر بالین او رساندند و حضرت خطاب به او فرمود: «[[خداوند]] تو را [[رحمت]] کند ای [[مسلم بن عوسجه]]، گروهی به [[وظیفه]] سنگین خود خوب عمل کردند و رفتند و گروهی در انتظارند و هر دو گروه، تغییری در [[رأی]] خود ندادند»<ref>{{متن حدیث|رَحِمَكَ رَبُّكَ يَا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَةَ «فَمِنْهُمْ مَنْ قَضىٰ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ مٰا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً}}</ref>.

باز حبیب بن مظاهر گفت: «اگر نمی‌دانستم که به دنبال تو خواهم بود (یعنی من هم به زودی به تو ملحق خواهم شد) اگر چنین اطلاعی نداشتم خیلی [[دوست]] می‌داشتم به من [[وصیت]] کنی و از هر چه در فکرت بود به من بگویی تا من بدان عمل نمایم؟» [[مسلم بن عوسجه]] در همین حالت نیمه جان گفت: آری من به تو [[وصیت]] می‌کنم که با این شخص ـ اشاره به [[امام حسین]] {{ع}} کرد ـ همراه باش و [[خدا]] تو را [[رحمت]] کند و قبل از او جانت را فدای او کن و پیش [[مرگ]] او باش<ref>{{عربی|«بَلْ أَنَا أُوصِيكَ بِهَذَا رَحِمَكَ اللَّهُ - وَ أَهْوَى بِيَدِهِ إِلَى الْحُسَيْنِ - أَنْ تَمُوتَ دُونَهُ»}}</ref>.