کارکرد اجتماعی اعتقاد به مهدویت (مقاله): تفاوت میان نسخه‌ها

نویسنده این مقاله می‌نویسد: «توان‌مندی [[نظام اجتماعی]] از دغدغه‌های مهمی است که همواره مورد توجه نظام‌های [[سیاسی]] و [[حکومتی]] است. عوامل مختلفی می‌توانند در بقا و تداوم، [[پویایی]] و توان‌مندسازی [[نظام اجتماعی]] نقش داشته باشند. [[باور به مهدویت]] در [[پویایی]] و توان‌مندی [[نظام اجتماعی]] نقش مهمی می‌تواند داشته باشد و کارکرد در این حوزه‌ از کارکردهای مهم این [[باور]] به‌حساب می‌آید؛ زیرا [[باور به مهدویت]]، می‌تواند [[مردم]] را حول محور خود جمع کند و برای تحقق هدفی مشخص، آنان را به صورت یکپارچه در ‌آورد و به آنان [[هویت]] [[واحد]] ‌دهد و به‌دنبال آن [[قدرت]] [[اجتماعی]] را تقویت ‌نماید و ارتباط [[اجتماعی]] را تحکیم ‌بخشد و در نتیجه، زمینه‌های [[امنیت]] و [[نظم اجتماعی]] را فراهم ‌آورد و به تحکیم [[روابط اجتماعی]] منجر ‌شود. در این تحقیق، با [[هدف]] نشان‌دادن کارکرد [[باور به مهدویت]] در ساحت [[نظام اجتماعی]] [[جامعه]] [[منتظِر]] و [[عصر غیبت]] و [[تبیین]] ظرفیت و پتانسیل [[اندیشه مهدویت]] در تقویت و تحکیم [[نظام اجتماعی]]، بحث و [[گفت‌وگو]] شده است. از مهم‌ترین یافته‌های این تحقیق، نشان‌دادن ظرفیت [[اندیشه مهدویت]] در ساحت‌های [[نظم]]، [[انسجام]] و [[همبستگی]]، [[امنیت]] و تحکیم [[روابط اجتماعی]] است. از برجسته‌ترین راهکارهای [[اندیشه]] مذکور در این حوزه‌ها عبارت است از: تولید و بازخوانی [[ارزش‌های اخلاقی]] مشترک، تحکیم [[باورهای دینی]] به‌ویژه آموزه [[امامت]]، ایجاد ارتباط و پیوند [[عاطفی]] در [[مردم]]، ایجاد [[اتحاد]] و [[هویت]] [[واحد]] بین [[اقوام]] و خرده [[فرهنگ‌ها]] و ایجاد [[اعتماد]] عمومی که از تقویت [[ارزش‌ها]] و [[پایبندی]] به قواعد [[اخلاقی]] ناشی می‌شود».