بنی‌زوف: تفاوت میان نسخه‌ها

بنی زَوف از شاخه‌های [[قبیله]] [[بنی مراد]] مذحج‌اند<ref>ابن دُرَیْد، الاشتقاق، ج۱، ص۴۱۴؛ عوتبی صحاری، الانساب، ج۱، ص۳۳۴.</ref> که [[نسب]] از زوف بن زاهر بن عامر بن عوثبان بن زاهر بن یحابر (مراد) می‌برند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۵؛ ابن اثیر، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۲، ص۸۱.</ref>. از [[اخبار]] [[جاهلی]] این [[طایفه]] خبری در دست نیست؛ اما از اخبار دوران [[اسلامی]] آنان، گزارشات معدودی موجود است که مشارکت در [[فتوحات اسلامی]] به‌ویژه [[فتح مصر]] از جمله آنهاست<ref>محمد عبد القادر بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۲، ص۴۸۰.</ref>. [[فرزندان]] زوف، پس از فتوحات اسلامی، از خاستگاه اولیه خود [[یمن]]، به [[مصر]]<ref>محمد عبد القادر بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۲، ص۴۷۹.</ref> و [[عراق]] کوچیدند و در شهرهای مختلفی همچون [[کوفه]]<ref>ر.ک: نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۴۵۰.</ref> ساکن شدند. آنان در مصر مسجدی مختص به خود داشتند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج‌۱، ص۳۳۵.</ref>. علاوه بر فتوحات اسلامی، از دیگر اخبار معدودی که در لابلای [[تاریخ]] اسلامی این [[قوم]] می‌توان جست، حضور ایشان در برخی حوادث مهم [[صدر اسلام]] بخصوص وقایع دوران [[حکومت امام علی]]{{ع}} است. حضور بعضی از [[مردمان]] آنان در هیأت اعزامی مصر به عراق نزد [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}<ref>محمد عبد القادر بامطرف، الجامع (جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۲، ص۴۸۰.</ref> و نیز مشارکت برخی از مردم بنی زوف در [[نبرد صفین]] از جمله مواردی است که می‌توان بدان اشاره کرد. از حضور مستقل بنی زوف در [[سپاه امیرالمؤمنین]]{{ع}} اطلاعی در دست نیست اما از آنجا که بنی زوف غالباً در مصر و کوفه ساکن بودند و هر دو این مناطق، در [[زمان]] [[جنگ صفین]] ([[سال ۳۷ هجری]]) تحت [[حاکمیت امام]] علی{{ع}} قرار داشت و از سوی دیگر، سران بنی مراد و دیگر [[قبایل]] [[مذحج]]، در [[جبهه]] [[علوی]]{{ع}} حضور داشتند، به نظر می‌رسد، مردم طایفه بنی زوف هم به تبع در [[لشکر]] [[عراق]] حضور داشته‌اند. با این حال، هستند برخی از افراد این [[طایفه]]، که نامشان در [[جبهه]] مقابل و در [[سپاه معاویه]] به ثبت رسیده که از جمله آنان می‌توان از شخصی به نام [[عوف بن مجزأه مرادی کوفی]] مکنی به «ابو احمر» یاد کرد. عوف از [[شجاعان]] سپاه معاویه و از رزم‌آوران کم‌نظیری بود که پیش‌تر، تنی چند از عراقیان را کشته بود. وی در یکی از روزهای [[جنگ صفین]] به میدان رفت و ضمن معرفی خود به عنوان شهسوار زوف، از [[سپاه عراق]] مبارز‌طلبید. اما کسی حاضر نشد با وی [[نبرد]] کند، از این‌رو، [[عراقی‌ها]] فریاد برآوردند و از [[عکبر بن جدیر اسدی]] خواستند به میدان او برود. [[عکبر]] از [[یاران]] خویش جدا شد و در حالی که همه، آنها را نظاره می‌کردند به سوی او رفت. رزم‌آور مرادی ایستاده بود و [[رجز]] می‌خواند: