افضلیت امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

در اینجا به [[آیه اطعام]] اشاره می‌کنیم که مربوط است به ماجرای غذا دادن به [[فقیر]] و [[مسکین]] و [[یتیم]] از طرف [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[فاطمه زهرا]] {{س}} و [[امام حسن]] {{ع}} و [[امام حسین]] {{ع}}: [[قرآن کریم]] در [[آیات]] ۵ تا ۱۱ سوره [[انسان]] ([[هل اتی]]) به این ماجرا نظر دارد تا آنجا که می‌فرماید: «{{متن قرآن|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا}}<ref>«و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند» سوره انسان، آیه 8.</ref> {{متن قرآن|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا}}<ref>«(با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی» سوره انسان، آیه 9.</ref> و غذای خود را با اینکه به آن علاقه و نیاز دارند به [[مسکین]] و [[یتیم]] و [[اسیر]] می‌دهند. و می‌گویند: ما شما را برای [[خدا]] [[اطعام]] می‌کنیم و، هیچ [[پاداش]] و تشکری از شما نمی‌خواهیم. [[کتاب الغدیر]] از ۳۴ نفر از علمای معروف [[اهل سنت]] نام می‌برد که این [[حدیث]] را در کتاب‌های خود آورده‌اند لذا [[روایت]] فوق از روایاتی است که در میان [[اهل سنت]] مشهور بلکه متواتر است<ref>ر.ک: الغدیر: ج ۳، ص ۱۰۷ و احقاق الحق، ج ۳، ص ۱۵۷ و تفسیر نمونه، ج ۲۵، ص ۳۴۲.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۷-۲۹.</ref>

[[سبط]] هم به معنای [[فرزند]] زاده و نوه است. در این [[حدیث]] [[رسول خدا]] می‌خواهد انتساب [[حسین]] {{ع}} را با خود مورد تاکید قرار دهد و هم به معنای [[قبیله]] است. [[اسباط]] [[بنی‌اسرائیل]] به عنوان [[نبی]]، [[هدایت الهی]] را بر عهده داشتند و [[رسول خدا]] {{صل}} در [[مقام]] [[تشبیه]] می‌فرماید: [[حسین]] {{ع}} [[هادی الهی]] است در [[امت]] من، مانند [[اسباط]] [[بنی‌اسرائیل]] و یا می‌فرماید: استمرار [[نسل]] [[پیامبر]] {{صل}} مانند استمرار [[نسل]] [[فرزندان]] [[یعقوب]] است و [[حسین]] {{ع}} به [[تنهایی]] خود یک [[امت]] است مانند [[ابراهیم]] که یک [[امت]] بود<ref>ر. ک: همان و نهایه ابن اثیر ماده سبط. شرباصی در کتاب حفیده الرسول، ص ۴۰، در شرح حدیث می‌نویسد: معنای سبط جماعت و قبیله است و شاید معنای حدیث این باشد که حسین در رفعت و بلندی مقام، مرتبه و جایگاه یک امت را دارد یا این که اجر و ثواب او مثل اجر یک امت است برای عظمت و فضیلت کاری که از او صادر شد.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۷-۳۱.</ref>

ربیعه سعدی می‌گوید: زمانی که بین [[مردم]] در تفضیل و [[برتری]] [[اختلاف]] افتاد (که چه کسی [[برتر]] است؛ [[امام حسین]] {{ع}} یا دیگران) توشه‌ای برداشته، بر مرکب سوار شده، به سوی [[مدینه]] حرکت کردم. در [[مدینه]] به [[خانه]] [[حذیفة بن یمان]] وارد شدم. [[حذیفه]] گفت: "[[اهل]] کجایی؟" گفتم: [[اهل عراق]]، گفت: "[[اهل]] کدام [[شهر]] [[عراق]] هستی؟" گفتم: [[اهل کوفه]]. گفت: "مرحبا به شما ای [[اهل کوفه]]". گفتم: بین [[مردم]] در [[برتری]] افراد، [[اختلاف]] افتاده است؛ آمده‌ام که [[حقیقت]] مطلب را از تو بپرسم؟ [[حذیفه]] گفت: "نزد [[انسان]] [[آگاهی]] آمده‌ای؛ همانا من با تو سخن نمی‌گویم مگر طبق آنچه که با دو گوشم شنیده‌ام و قلبم آن را فهمیده و با دو چشمم دیده‌ام. روزی [[پیامبر خدا]] {{صل}} نزد ما آمد گویا الان ایشان را می‌بینم همانطور که به تو می‌نگرم، در حالی که [[حسین بن علی]] را بر گردن خود قرار داده بود؛ گویا الان دست [[مبارک]] ایشان را می‌بینم که بر قدم‌های [[حسین]] گذاشته و قدم‌های [[مبارک]] او را به سینه خود چسبانده. ایشان فرمود: "ای [[مردم]]! من می‌دانم بعد از من ـ درباره [[برترین]] [[انسان]] ـ بین شما [[اختلاف]] می‌افتد، این [[حسین بن علی]] است؛ در میان [[مردم]] [[بهترین]] جد و [[جده]] (پدربزرگ و مادربزرگ) را دارا و جد او، [[محمد]]، [[رسول خدا]] و آقای [[پیامبران]] است و جده او [[خدیجه دختر خویلد]] است که اولین زنی است که به [[خدا]] و رسولش [[ایمان]] آورد؛ این [[حسین بن علی]] است که در میان [[مردم]] [[بهترین]] پدر و مادر را دارد؛ پدر او [[علی بن ابی طالب]]، [[برادر]] [[رسول خدا]] {{صل}} و [[وزیر]] و پسر عموی او و در دو عالم اولین مردی است که به [[خداوند]] و [[رسول]] او [[ایمان]] آورده است و مادرش [[فاطمه]] دختر [[محمد]] {{صل}} [[سرور]] [[زنان]] دو عالم است. این [[حسین بن علی]] است که در میان [[مردم]]، [[بهترین]] عمو و عمه از آن اوست؛ عموی او [[جعفر بن ابی طالب]] است که دو بال، در [[بهشت]]، [[زینت]] اوست که با آنها به هر جای [[بهشت]] که می‌خواهد پرواز می‌کند، و عمه او [[ام هانی دختر ابوطالب]] است. این [[حسین بن علی]] است که در میان [[مردم]] [[بهترین]] [[خاله]] و دایی را دارد؛ دایی او [[قاسم]]، پسر [[محمد]]، [[رسول]] خداست و خاله او [[زینب]]، دختر [[محمد]]، [[پیامبر]] خداست". سپس [[حسین]] {{ع}} را از دوش خود پایین آورد و بین دستان خودش قرار داد و [[حسین]] {{ع}} شروع به راه رفتن کرد. سپس [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمود: "این [[حسین بن علی]] است که جد و [[جده]] او در بهشتند؛ [[پدر]] و مادرش در بهشتند؛ عمو و عمه‌اش در بهشتند؛ دایی و خاله‌اش در بهشتند، او و برادرش در [[بهشت]] هستند. همانا آنچه به [[حسین]] {{ع}} (از [[خدا]]) عطا شده به هیچ کدام از [[فرزندان]] [[انبیاء]]، جز [[یوسف]] بن [[یعقوب]]، عطا نشده است"<ref>تاریخ مدینة دمشق، ابن عساکر، ج۱۴، ص۱۷۲-۱۷۳.</ref>.<ref>[[اکبر روستایی|روستایی، اکبر]]، [[حسین بن علی بن ابی طالب (مقاله)| مقاله «حسین بن علی بن ابی طالب»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۱]]، ص۴۳۵-۴۴۱.</ref>

در [[روایات]] فراوان از [[رسول خدا]] {{صل}} با الفاظ گوناگون [[نقل]] شده که [[امام حسین]] {{ع}} سرور و آقای [[جوانان]] [[اهل بهشت]] شمرده شده است مانند [[روایت]] [[جابر بن عبدالله انصاری]] از [[رسول خدا]] {{صل}}: {{عربی|"من سره أن ینظر إلی أهل الجنة فلینظر إلی الحسین بن علی"}}<ref>منابع اهل سنت را قاضی نور الله در احقاق الحق جمع‌اوری کرده است: إحقاق الحق و إزهاق الباطل، ج ۲۷، ص ۴۷، و نیز ر. ک: فضائل الخمسة من الصحاح الستة، ج ۳، ص ۲۱۷ و بحار الأنوار، ج ۴۳، ص ۲۹۸.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص۳۰.</ref>

# [[پرونده:1368914.jpg|22px]] [[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|'''معارف و عقاید ۵ ج۲''']]