نیایش پنجم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در [[حق]] خود و [[دوستان]] خود. [[اسلام]] [[دینی]] است [[اجتماعی]] و بخش بزرگی از [[آیات]] کتاب این [[دین]] یعنی [[قرآن]] را مسائل اجتماعی تشکیل می‌دهد. بر این اساس، [[مسلمانان]] پیوسته در [[اندیشه]] یکدیگرند و هر [[صبح و شام]] در [[نماز]] خود به صورت جمع [[دعا]] می‌کنند و به جای "من" کلمه "ما" را به کار می‌برند: {{متن قرآن|اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«راه راست را به ما بنمای» سوره فاتحه، آیه ۶.</ref>. و در پایان نماز می‌گویند: {{متن حدیث|السَّلَامُ‏ عَلَيْنَا وَ عَلَى‏ عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ}}، [[سلام]] بر ما و [[بندگان]] [[شایسته]] [[خدا]]. بسیاری از دعاهای قرآن با ربنا شروع می‌شود و ما را به [[مسئولیت]] و پیوندهای اجتماعی‌مان متذکر می‌شود. نکته مهم دیگر این است که برای خود و دوستانمان چگونه دعا کنیم و برای آنها از خدا چه بخواهیم؟ زیرا خواسته‌های هر کس نشانه [[تفکر]] و [[آرمان]] و [[همت]] اوست. [[امام]] در این دعا به ما می‌آموزد که [[شناخت خدا]] هدفی است که در پرتو آن می‌توان به همه مطلوب‌ها رسید.

 

امام [[زین العابدین]] {{ع}} در این دعا، جمله جمله، با بیان یکی از [[صفات خداوند]] خواسته‌هایی مطرح می‌کند تا با این شیوه، [[دعا کردن]] یا [[آداب دعا]] را به ما بیاموزد؛ یعنی قبل از طرح نیاز خدا را [[ستایش]] کنیم تا در پرتو [[شناخت]] بیشتر از [[خداوند]] با او [[راز و نیاز]] کرده باشیم. جالب اینکه [[خواسته‌ها]] متناسب با اوصاف خداست. به این جمله‌ها دقت کنید: «ای خداوندی که خزاین رحمتت فناناپذیر است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و ما را از [[رحمت]] خویش [[نصیبی]] ده»؛ «ای خداوندی که دیدگان از دیدارت فرو مانند، درود بفرست بر محمد و خاندانش و ما را به [[مقام قرب]] خود نزدیک ساز»؛ «ای خداوندی که در برابر [[عظمت]] تو هر عظمتی حقیر نماید، درود بفرست بر محمد و خاندانش و ما را در نزد خود گرامی بدار»؛ «ای خداوندی که هر نهانی پیش تو آشکار است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و ما را در پیشگاه خود رسوا مگردان».

 

آری، [[نیایش]] با [[خدای بزرگ]] با ذکر صفاتش و با یاد اولیائش بی‌شک با [[استجابت]] روبه رو خواهد شد. [[خواندن]] این [[دعا]] [[معرفت]] و [[شناخت]] ما را نسبت به [[خداوند]] بیشتر و عمیق‌تر می‌کند. [[نیایش پنجم]] شامل پانزده فقره دعا و پانزده صلوات است و این‌گونه به پایان می‌رسد: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْنَا مِنْ دُعَاتِكَ الدَّاعِينَ إِلَيْكَ، وَ هُدَاتِكَ الدَّالِّينَ‏ عَلَيْكَ‏، وَ مِنْ خَاصَّتِكَ الْخَاصِّينَ لَدَيْكَ، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ}}؛ «بار خدایا درود بفرست بر [[محمد و خاندان او]] و ما را در زمره داعیانی درآور که به تو [[دعوت]] می‌کنند و در شمار راهنمایانی که به تو [[راه]] می‌نمایند و ما را از خاص‌ترین خاصان درگاه خود گردان. یا ارحم الرّاحمین»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش پنجم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۲.</ref>

[[رده:صحیفه سجادیه]]