←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
[[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است در [[خوف]] از [[خدای تعالی]]. یکی از عوامل کنترلکننده [[گناه]] [[خوف از خدا]] و [[ترس]] از عواقب گناه است. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «کسیکه بداند [[خدا]] او را میبیند و گفتار او را میشنود و به [[کار نیک]] و بد او [[آگاه]] است، همین دانستن او را از کارهای [[زشت]] بازمیدارد و جنین فردی کسی است که از مقام پروردگارش ترسیده و نفس خود را از [[هوس]] گناه باز داشته است»<ref>کافی، ج۲، ص۷۰.</ref>. این [[حدیث]] ناظر به [[آیه]] {{متن قرآن|وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى}}<ref>«و اما آنکه از ایستادن در پیشگاه پروردگارش پروا کرده و روان خود را از خواهش (ناروا) بازداشته باشد؛» سوره نازعات، آیه ۴۰.</ref> است که به وصف چنین افرادی پرداخته و [[منزل]] و مأوای آنان را [[بهشت]] دانسته است. | [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است در [[خوف]] از [[خدای تعالی]]. یکی از عوامل کنترلکننده [[گناه]] [[خوف از خدا]] و [[ترس]] از عواقب گناه است. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «کسیکه بداند [[خدا]] او را میبیند و گفتار او را میشنود و به [[کار نیک]] و بد او [[آگاه]] است، همین دانستن او را از کارهای [[زشت]] بازمیدارد و جنین فردی کسی است که از مقام پروردگارش ترسیده و نفس خود را از [[هوس]] گناه باز داشته است»<ref>کافی، ج۲، ص۷۰.</ref>. این [[حدیث]] ناظر به [[آیه]] {{متن قرآن|وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى}}<ref>«و اما آنکه از ایستادن در پیشگاه پروردگارش پروا کرده و روان خود را از خواهش (ناروا) بازداشته باشد؛» سوره نازعات، آیه ۴۰.</ref> است که به وصف چنین افرادی پرداخته و [[منزل]] و مأوای آنان را [[بهشت]] دانسته است. | ||
[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در مقام خوف و | [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در مقام خوف و خشیت از خدا اینگونه [[دعا]] میکند: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنَّكَ خَلَقْتَنِي سَوِيّاً، وَ رَبَّيْتَنِي صَغِيراً...}}؛ "ای [[خداوند]]، مرا درست اندام و کامل آفریدی و در خردی بپروردی و به کفایت روزیام دادی. ای خداوند، در کتابی که نازل کردهای و بندگانت را به آن [[بشارت]] دادهای، یافتهام که گفتهای: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کردهاید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را میآمرزد؛ بیگمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>، و تو خود دانی و بهتر از من دانی که چه گناهانی از من سر زده است و از آنهمه [[گناهان]] که برای من در طومار تو [[ثبت]] شده، چه [[رسوایی]] عظیمی است مرا. و اگر به [[عفو]] تو که همه کس و همه چیز را در بر میگیرد امیدم نبود، از دست میرفتم اگر کسی را یارای آن بود که از پروردگارش بگریزد، من از هر کس دیگر سزاوارتر میبودم که از تو بگریزم. بارخدایا، تویی که در [[آسمان]] و [[زمین]] هیچ رازی بر تو پوشیده نیست و آن را در [[روز رستاخیز]] آشکار میکنی و در آن [[روز]] نه به جزادهندهای نیازت هست و نه به حسابگری. | ||
بارخدایا، اگر بگریزم، مرا [[طلب]] کنی و مرا درخواهی یافت. پس اینک در برابر تو [[خاضع]] و [[ذلیل]] و سرافکنده ایستادهام. اگر عذابم کنی، [[شایسته]] آنم و این –ای [[پروردگار]] من- از سوی [[عدل]] تو است. و اگر [[عفو]] کنی، از دیرباز مشمول عفو تو بودهام و تو [[جامه]] [[عافیت]] خود بر پیکر من پوشیدی. | بارخدایا، اگر بگریزم، مرا [[طلب]] کنی و مرا درخواهی یافت. پس اینک در برابر تو [[خاضع]] و [[ذلیل]] و سرافکنده ایستادهام. اگر عذابم کنی، [[شایسته]] آنم و این –ای [[پروردگار]] من- از سوی [[عدل]] تو است. و اگر [[عفو]] کنی، از دیرباز مشمول عفو تو بودهام و تو [[جامه]] [[عافیت]] خود بر پیکر من پوشیدی. | ||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
بر من رحم آور ای [[مهربانترین]] مهربانان. از [[گناه]] من درگذر ای صاحب جلالت و اکرام. [[توبه]] من بپذیر که تو توبهپذیر و [[مهربانی]]". | بر من رحم آور ای [[مهربانترین]] مهربانان. از [[گناه]] من درگذر ای صاحب جلالت و اکرام. [[توبه]] من بپذیر که تو توبهپذیر و [[مهربانی]]". | ||
در این [[مناجات]] [[زیبا]] دو نکته خیلی چشمگیر است؛ نخست آنکه [[عذاب الهی]] با آن شدت و غلظتی که دارد عین عدل است و خداوند به هیچکسی [[ظلم]] نمیکند. و دیگر آنکه در پایان مناجات، [[امام]] ما را درس [[محبت]] و [[عشق]] میدهد؛ [[بنده]] [[محب]] حتی اگر در [[آتش]] [[عذاب]] [[محبوب]] قرار گیرد، چیزی از [[محبت]] وی کم نمیشود. براستی چنین مرتبهای از | در این [[مناجات]] [[زیبا]] دو نکته خیلی چشمگیر است؛ نخست آنکه [[عذاب الهی]] با آن شدت و غلظتی که دارد عین عدل است و خداوند به هیچکسی [[ظلم]] نمیکند. و دیگر آنکه در پایان مناجات، [[امام]] ما را درس [[محبت]] و [[عشق]] میدهد؛ [[بنده]] [[محب]] حتی اگر در [[آتش]] [[عذاب]] [[محبوب]] قرار گیرد، چیزی از [[محبت]] وی کم نمیشود. براستی چنین مرتبهای از محبت خدا جز در مکتب اهلبیت در کجا یافت میشود؟<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش پنجاهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۱۳.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||