رضایت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[امام خمینی]]، «[[رضا]]» را [[خشنودی]] [[بنده]] از [[حق‌تعالی]] و [[اراده]] و مقدرات او می‌داند. [[مقام رضا]] با مقام‌های [[تسلیم]]، [[توکل]] و [[صبر]] مرتبط می‌باشد. امام خمینی مقام رضا را بالاتر از [[مقام صبر]] و [[مقام تسلیم]] می‌داند؛ اگرچه [[معتقد]] است مرتبه‌ای از مقام تسلیم فوق [[مقام]] [[توکل]] و رضا است، البته مرتبه بالای رضا فوق مقام تسلیم و [[پایین‌تر]] از [[مقام فنا]] می‌باشد. امام خمینی منافاتی میان [[دعا]] با مقام رضا نمی‌بیند و مبدأ رضا از حق‌تعالی را [[معرفت]] بنده به جمیل‌بودن [[افعال]] [[خداوند متعال]] می‌داند و این معرفت را دارای مراتبی چون؛ [[علم]] به [[جمیل]] بودن ذاتی، صفاتی و فعلی حق‌تعالی و مقام [[مشاهده]] دانسته و برای مقام مشاهده سه درجه، مشاهده [[تجلی افعالی]]، مشاهده تجلی صفاتی و اسمائی و مشاهده [[تجلی ذاتی]] برمی‌شمارد. امام خمینی برای مقام رضا مراتبی چون رضا به [[ربوبیت]] حق‌تعالی و رضا به رضای [[خداوند]] ذکر می‌کند و برای رضا آثاری ازجمله: رسیدن به [[مقام صدیقین]] و [[آرامش]] و سکون برمی‌شمارد.<ref>[[محمد هادی زاهد غروی|زاهد غروی، محمد هادی]]، [[رضا - زاهد غروی (مقاله)| مقاله «رضا»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۵ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی]]، ج۵، ص۶۳۲ – ۶۳۸.</ref>

== پانویس ==

{{پانویس}}