مبارزه با طاغوت در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[صاحب جواهر]] مراد از «[[طاغوت]]» را به نقل از [[امام علی]]{{ع}} به بیانی روان و ساده چنین تعریف می‌کند: {{متن حدیث|كُلُّ حَاكِمٍ يَحْكُمُ بِغَيْرِ قَوْلِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَهُوَ طَاغُوتٌ}}<ref>محمد حسن نجفی، جواهر الکلام، ج۴۰، ص۳۱.</ref>: «هر حاکمی که به غیر قول و [[سنت اهل بیت]] باشد، همانا او طاغوت است». بر این اساس طاغوت در صورت [[دستیابی به قدرت]] از [[مشروعیت]] برخوردار نخواهد بود. به همین دلیل است که [[تعاون]] با او [[تحریم]] شده و در مقابل به [[مبارزه]] با آن در شرایط و فضای مناسب توصیه گردیده است. [[صاحب جواهر]] در ادامه سخن فوق می‌نویسد: {{عربی|كل حاكم يحكم بغير قولنا أهل البيت فهو طاغوت و قرأ "يريدون<ref>{{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا}} «آیا به آن کسان ننگریسته‌ای که گمان می‌برند به آنچه به سوی تو و آنچه پیش از تو فرو فرستاده شده است ایمان دارند (اما) بر آنند که داوری (های خود را) نزد طاغوت برند با آنکه به آنان فرمان داده شده است که به آن کفر ورزند و شیطان سر آن دارد که آنان را به گمراهی ژرفی درافکند» سوره نساء، آیه ۶۰.</ref> إلى آخرها. ثم قال: والله فعلوا وتحاكموا إلى الطاغوت و أضلهم الشيطان ضلالا بعيدا، فلم ينج من هذه الأمة إلا نحن وشيعتنا و قد هلك غيرهم، فمن لم يعرف حقهم فعليه لعنة الله}}<ref>محمد حسن نجفی، جواهر الکلام، ج۴۰، ص۳۱.</ref>: هر حاکمی که به غیر قول و [[سنت اهل بیت]] باشد، همانا او [[طاغوت]] است. آنگاه حضرت [[آیه]] {{متن قرآن|يُرِيدُونَ}} را تا پایان [[تلاوت]] کرد و سپس فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]]، آنان این چنین عمل کردند و [[داوری]] را به طاغوت بردند و [[شیطان]] آنان را به [[گمراهی]] عمیق برد. پس از این [[امت]]، کسی [[نجات]] نیافت؛ مگر ما و [[شیعیان]] ما و غیر اینها هلاک شدند. پس اگر کسی حقشان را نشناسد، [[لعنت خدا]] بر او باد».