روزه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

"[[صوم]]" از ریشه "ص و م" در لغت به معنای ترک خوردن، [[سکوت]] و ترک عمل آمده است<ref>العین، ج۷، ص۱۷۱.</ref>. برخی مانند ابن‌فارس و راغب اصفهانی می‌گویند: اصل صوم به معنی امساک از مطلق فعل است خواه خوردن باشد، یا گفتن، یا رفتن، به همین جهت به اسبی که از خوردن و راه رفتن خودداری کند صائم گویند<ref>معجم مقاییس اللغه، ج۳، ص۳۲۳؛ مفردات، ص۵۰۰؛ التحقیق، ج۶، ص۳۰۶.</ref>.

روزه در اصطلاح آن است که [[انسان]] برای انجام [[فرمان خداوند]] عالم از [[اذان]] صبح تا [[مغرب]] از چیزهایی که روزه را [[باطل]] می‌کند و به آن مبطلات روزه گفته می‌شود، خودداری نماید. [[مفسران]] معتقدند [[قرآن]] برای تشریع روزه و ترغیب مؤمنان به روزه ابتدا از خطاب {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا}} استفاده نمود، تا نشان دهد که ای مؤمنان، [[ایمان]] شما اقتضا می‌کند به دستوری که گفته می‌شود عمل کنید و در واقع ذکر وصف، مشعر به علیّت است، یعنی لازمه ایمان [[امتثال]] دستوری است که بیان می‌شود و [[سرپیچی]] از آن برخلاف [[ایمان]] است، سپس وجوب روزه و فواید آن را بیان نمود<ref>تفسیر انوار ثقلین، ج۴، ص۴۱.</ref>.<ref>[[رضا محققیان|محققیان، رضا]]، [[آیه صوم (مقاله)|مقاله «آیه صوم»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]</ref>