سوره نبأ: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = سوره | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[سوره نبأ در علوم قرآنی]]| پرسش مرتبط  = }}

هفتاد و هشتمین [[سوره]] [[قرآن]] و هشتادمین آن به ترتیب نزول، نازل شده در [[مکه]] با موضوع محوری [[رستاخیز]] در [[آخرت]] و حکمت آفرینش و نیز حکیمانه بودن و تناسب داشتن [[عذاب]] [[کافران]] و [[پاداش]] [[نیکوکاران]] با رفتارشان در [[دنیا]].

بخش دوم در مقام [[استدلال]] بر ثبوت تحقق خبر [[عظیم]] «رستاخیز» در بخش اول است. بیان آن استدلال، این است که عالم محسوس با زمین و آسمانش و شب و روزش و همه انسان‌هایی که هر نسلی به دنبال نسلی می‌آیند و می‌روند و [[نظام]] جاری و [[تدبیر]] متقن و دقیقی که در همه امورش جریان دارد، ممکن نیست صرفاً به خاطر [[بازی]] و [[سرگرمی]] پدید آمده باشد و هیچ [[هدف]] و غرضی در نظر پدید آورنده‌اش نباشد، پس به طور مسلم و [[بدیهی]]، باید در پی این نظام متحول و متغیر و گردنده، عالمی باشد که نظام آن ثابت و باقی باشد و در آن عالم اثر [[صلاح]] و [[فساد]] این عالم، [[ظهور]] پیدا کند، صلاحی که [[فطرت بشر]] بدان [[دعوت]] و فسادی که از آن [[نهی]] می‌نماید و ما می‌‌بینیم که اثر صلاح و فساد که همانا [[سعادت]] [[متقین]] و [[شقاوت]] [[مفسدین]] است در این عالم محسوس ظاهر نشده و این از محالات است که [[خدای تعالی]] در فطرت بشر آن دعوت غریزی را و این منع غریزی را به [[ودیعه]] بسپارد، در حالی که نه آن [[دعوت]] اثری در خارج داشته باشد و نه آن منع. پس به طور [[یقین]] در این میان، روزی وجود دارد که در آن [[روز]] [[انسان]] [[صالح]] اثر [[صلاح]] خود را و انسان [[فاسد]] اثر [[فساد]] خود را می‌بیند.

بخش ۴، آیات ۳۷ - ۴۰: تناسب [[مبدأ و معاد]]: خدایی که [[آسمانها]] و [[زمین]] و همه مخلوقاتی که در بین [[آسمان]] و زمین است بیافریده خدایی [[مهربان]] است که در عین [[مهربانی]]، کسی از [[قهر]] و سطوتش با او به [[گفتگو]] لب نتواند گشود. روزی که آن [[فرشته]] بزرگ [[روح القدس]] با همه [[فرشتگان]] صفزده و به [[نظم]] برخیزند و هیچکس سخن نگوید جز آن کس که خدای مهربان [[اذن]] دهد و او سخن به صواب گوید. چنین روزی محقق خواهد شد پس هر که می‌خواهد، نزد خدای خود (در آن [[روز]]) مقام و منزلتی باید (در راه [[ایمان]] و [[اطاعت]] بکوشد). ما شما را از روز [[عذاب]] که نزدیک است ترسانیده و [[آگاه]] ساختیم؛ روزی که هر کس هر چه (از [[نیک]] و بد) کرده در پیش روی خود حاضر بیند و [[کافر]] در آن روز (از فرط عذاب)، [[آرزو]] می‌کند که ای کاش [[خاک]] بود (تا چنین به [[آتش]] [[کفر]] خود نمی‌سوخت).