مخالفان امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[قیام حضرت مهدی]] {{ع}} به آسانی تحقق نمی‌پذیرد، بلکه گروه‌هایی با انگیزه‌های گوناگون در برابر ایشان به [[مخالفت]] خواهند ایستاد<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>. می‌توان [[مخالفان]] آن [[حضرت]] را در گروه‌های زیر برشمرد:

# [[مستکبران]] که در سرلوحۀ [[قهر]] [[سپاه مهدی]] {{ع}} قرار دارند<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref> و کسانی که موجودیت ستمگرانۀ خویش را با [[قیام مهدوی]] در خطر می‌بینند. [[قیام]] آن [[حضرت]] برای فراگیر کردن [[عدالت]] و ریشه کن ساختن [[ظلم و ستم]] در سراسر [[گیتی]] است<ref>[[لطف الله صافی گلپایگانی|صافی گلپایگانی، لطف الله]]، [[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ۲۵۰- ۲۴۷.</ref>. بدین روی حکومت‌های [[غاصب]] و [[ستمگر]] و صاحبان قدرت‌های [[سیاسی]] و [[اقتصادی]] که شالودۀ [[حکومت]] آنها بر [[ستمگری]] است، در برابر آن [[حضرت]] خواهند ایستاد<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>.  

# [[کافران]]<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref> و کسانی که از نظر [[اعتقادی]] و [[فکری]] با آن [[حضرت]] مخالف‌اند. [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[توحید]] [[قرآنی]] و [[اسلام]] [[راستین]] را در [[جهان]] می‌گستراند و با [[افکار]] کفرآلود و شرک‌آمیز به ستیزه می‌پردازد<ref>{{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}«اوست که پیامبرش را با رهنمود و دین راستین فرستاد تا آن را بر همه دین‌ها برتری دهد اگر چه مشرکان نپسندند» سوره توبه، آیه ۳۳؛ {{متن قرآن|وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}«و با آنان نبرد کنید تا آشوبی بر جا نماند و دین، یکجا از آن خداوند باشد پس اگر (از کفر و شرک) باز ایستند بی‌گمان خداوند از آنچه می‌کنند آگاه است» سوره انفال، آیه ۳۹.</ref>. از این رو صاحبان [[افکار]] و [[عقاید]] [[باطل]] و [[شرک]] آلود، از [[مخالفان]] [[قیام]] مهدوی‌اند. بسیاری از [[اهل کتاب]] در شمار این گروه‌اند<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>.

# [[منافقان]]: دو چهرگان که آیندۀ خود را در خطر می‌بینند، با پخش شایعه و [[همکاری]] با گروه‌های معارض، [[دشمنی]] خود را آشکار می‌کنند. در مناطق مرزی، با [[دشمنان خارجی]] همدست می‌شوند و در مرکز [[خلافت]] ـ [[کوفه]] ـ آشکارا با [[امام]] می‌جنگند. [[حضرت]] پس از درهم شکستن [[مقاومت]] [[مخالفان]]، پیروزمندانه وارد [[کوفه]] می‌شود و [[منافقان]] را در ردیف سایر فرقه‌های [[منحرف]] نافرمان، از میان بر می‌دارد<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸.</ref>. بیشترین کارشکنی‌ها از جانب کسانی است که ادعای موافقت با [[امام]] دارند و خود را از [[منتظران]] [[حضرت]] می‌دانند. اینان، [[امام]] را نه به خاطر پیاده کردن [[اسلام]] اصیل، بلکه برای همراه کردن [[امام]] با [[آرزوها]] و هوس‌های خود می‌خواهند. پس از پیوستن به [[امام]]، چون [[کارها]] را بر وفق مراد خود نمی‌بینند و ناچارند از [[منافع]] [[نامشروع]] خود درگذرند، به توجیه اهداف خود روی می‌آورند و با [[سلاح]] [[دین]] و [[مذهب]] به [[جنگ]] [[امام]] می‌روند که به فرمودۀ [[امام صادق]] {{ع}}: «چه بسیار از کسانی که ادعای [[پیروی]] او را دارند، ولی [[پس از ظهور]] [[حضرت]]، از او روی می‌گردانند»<ref>محمدی ری شهری، محمد، میزان الحکمة، ج ۱، ص ۲۹۲.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref>

# فرق و [[مذاهب]] [[انحرافی]] [[مسلمانان]]: در میان [[مسلمانان]]، آن دسته از فرق و مذاهبی نیز که رو به [[احکام]] و [[رسوم]] [[انحرافی]] نهاده‌اند، از [[مخالفان امام]] زمان {{ع}} و [[قیام جهانی]] اویند. بدین روی در پاره‌ای [[روایات]] آمده است، چون [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[قیام]] کند، [[مردمان]] را به [[اسلام]] و [[قرآنی]] [[جدید]] می‌خواند و [[احکام]] و معارفی نو میان [[مسلمانان]] نشر می‌دهد<ref>بحار الانوار، ج ۵۱ ص ۳۰ و ج ۵۲ ص ۲۳۵.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>

# [[شیعیان]] فریب‌خورده‌ که [[تشیع]] [[راستین]] را وانهاده و به [[گمراهی]] لغزیده‌اند. در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} آمده است: «چون [[قائم]] ما [[ظهور]] کند، سخنانی گوید که شنیدنش را تاب نمی‌آورید و علیه او می‌شورید و او با شما می‌جنگد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۱ ص ۳۷۵.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>

# [[راحت‌طلبان]]: [[راحت‌طلبی]] ریشه در [[خودپرستی]] دارد و [[خودخواهی]] منشأ همۀ [[مفاسد]] است. جمعی از [[مسلمانان]] [[مکه]]، پیش از [[هجرت]] به [[مدینه]]، [[خدمت]] [[پیامبر]] {{صل}} رسیده ابراز می‌داشتند: مورد [[آزار]] دشمنانیم، اگر اجازه دهی با [[دشمنان]] می‌جنگیم. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: اکنون [[مأمور]] به [[مبارزه]] نیستیم. دست نگه دارید. [[نماز]] بخوانید و [[زکات]] بدهید. پس از [[هجرت]] به [[مدینه]] و ایجاد [[آرامش]] نسبی در آن [[شهر]]، پس از آنکه [[دستور]] [[جهاد]] نازل گشت، زبان به [[اعتراض]] گشودند که خدایا، چرا [[فرمان]] [[نبرد]] دادی و آن را مدتی به تأخیر نینداختی. [[قرآن]]، ریشۀ [[ترس]] و [[وحشت]] آنان را [[راحت‌طلبی]] می‌شمرد و [[مردم]] را نسبت به فرجام آن هشدار می‌دهد. [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: «اگر شما برای [[یاری]] ما [[دعوت]] شدید، خواهید گفت: ما در [[تقیه]] هستیم و نمی‌توانیم شما را [[یاری]] دهیم»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۸۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref>

# [[جموداندیشان]]: همیشه ظاهرگرایان از مهم‌ترین موانع [[احیای دین]] و [[تحولات اجتماعی]] بوده‌اند. کسانی که به [[باطن]] و [[روح]] [[دین]] توجه نکرده و افق درکشان فراتر از پوست و قالب را نمی‌نگرد، لذا موجب می‌شود در زمان‌های حساس، [[تکلیف]] را نشناسند و به رویارویی [[پیامبر]] و [[امامان]] {{ع}} کشانده شوند. در جریان [[نزول]] آیۀ [[روزه]] و [[نماز]] مسافر، [[پیامبر]] {{صل}} در سفر، [[دستور]] [[افطار]] دادند و خود [[روزه]] گشودند، ولی گروهی که به [[خیال]] مقدس‌مأبانه خود، هرسختی [[ثواب]] دارد، به [[روزه]] ادامه دادند. [[پیامبر]] با آنان برخورد کرد و به ایشان [[لقب]] [[گناهکار]] داد<ref>عروسی هویزی، تفسیر نور الثقلین، ج ۱، ص ۱۶۵.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: «آزردگی‌هایی که [[مهدی]] ما از روی نادانان روزگار خود متحمل می‌شود، بیش از زحماتی است که به [[پیامبر]] از [[جاهلان]] زمان خود وارد شده. گفتم: چگونه‌؟ فرمود: [[پیامبر]] در زمانی برانگیخته شد که [[مردم]]، سنگ و درخت و چوب می‌پرستیدند. [[قائم]]، آنگاه که [[قیام]] کند، [[مردم]] علیه او [[قرآن]] را تأویل می‌کنند»<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم، غیبة نعمانی، ص ۳۲۲.</ref>.<ref>ر. ک: [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۵.</ref>

# [[سفیانی]]: در [[روایات]] ائمۀ {{ع}} "[[سفیانی]]" از [[دشمنان]] بزرگ [[حضرت مهدی]] {{ع}} بر شمرده شده است. گفته‌اند او از [[نسل]] [[ابوسفیان]] است و اندکی [[پیش از ظهور]] با سپاهی می‌شورد و [[شام]] را به [[تصرف]] در می‌آورد و به سوی [[کوفه]] و [[مدینه]] حمله می‌برد و سرانجام میان راه [[مکه]] همراه سپاهیانش در [[زمین]] فرو می‌رود. [[خروج سفیانی]] از [[نشانه‌های قطعی ظهور]] است<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>.

# [[دجال]]: بنابر [[روایات]]، او نیز از دیگر [[دشمنان]] بزرگ [[حضرت مهدی]] {{ع}} است. از [[روایات]] استفاده می‌‌شود [[دجال]] فرد یا [[حکومتی]] [[فریبکار]] است و هنگام [[سختی]] و [[قحطی]] [[خروج]] می‌کند و جمعی را می‌فریبد و به سوی خود می‌کشاند. او سرانجام به دست [[حضرت مهدی]] {{ع}} از میان می‌رود<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۲ ص ۱۹۴ و ۳۰۸.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>

[[امام زمان]] {{ع}} و [[سپاه]] نیرومندش با [[امدادهای الهی]]، هر کس را که در برابر حرکت‌های جهانی ایشان قرار گیرد، از میان برمی‌دارد. برخورد [[سپاه امام زمان]] {{ع}} با [[مستکبران]] و [[ستمگران]] سخت خواهد بود. اینکه آیا پس از [[قیام امام زمان]] {{ع}} [[اهل کتاب]] چه سرنوشتی می‌یابند [[روایات]] مختلف‌اند. بنابر پاره‌ای [[روایات]]، [[اهل کتاب]] همچنان بر جای می‌مانند و [[امام]] {{ع}} از در مسالمت با آنان در می‌آید و از آنان [[جزیه]] می‌گیرد، همان سان که [[پیامبر اسلام]] {{صل}} از [[اهل کتاب]] [[جزیه]] می‌گرفت. در برخی دیگر از [[روایات]] آمده است [[حضرت]] میان آنان به کتاب خود آنان [[حکم]] می‌کند. در برابر این [[روایات]]، از روایاتی دیگر بر می‌آید که چون [[امام]] {{ع}} [[ظهور]] کند و [[قیام]] او به [[پیروزی]] رسد، همه [[ادیان]] جز [[اسلام]] کنار می‌روند و تنها [[آیین اسلام]] بر جای می‌ماند و [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[زمین]] را از اهل [[کفر]] و [[انکار]] [[پاک]] می‌کند و از کسی [[جزیه]] نمی‌پذیرد و صلیب‌ها و بتان را در هم می‌شکند<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۰۱.</ref>.