←مقدمه
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
اینکه کسی بتواند به [[اذن خداوند]] در نظام هستی تصرفی کند، نخستین مسئلهای است که باید بررسی شود. [[قرآن کریم]] که خود [[معجزه]] جاویدان آخرین [[فرستاده الهی]] است، دراینباره بهطور فراوان [[معجزات]] [[پیامبران]] را یادآور ساخته است؛ چنانکه [[معجزات]] [[حضرت عیسی]] {{ع}}، مانند شفا دادن نابینا و [[مبتلا]] به پیسی و نیز زنده کردن مردگان و... به تصویر کشیده شده است.<ref>آلعمران (۳)، ۴۹.</ref> | |||
این [[آیات]] و [[آیات]] فراوان دیگری که در [[قرآن کریم]] وجود دارد، بر آموزه | این [[آیات]] و [[آیات]] فراوان دیگری که در [[قرآن کریم]] وجود دارد، بر آموزه تفویض محدود تأکید کرده است. افزون بر آن، براساس [[آیات قرآن کریم]]، این [[شأن]] ویژه [[پیامبران]] نیست، بلکه برخی از [[بندگان]] [[صالح]] نیز از آن بهرهمندند؛ چنانکه دراینباره میفرماید: {{متن قرآن|قَالَ الَّذِي عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَن يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِندَهُ قَالَ هَذَا مِن فَضْلِ رَبِّي...}}<ref>«کسی که دانشی از کتاب داشت، گفت: "پیش از آنکه چشم بر هم زنی، آن را نزد تو خواهم آورد!" و هنگامی که [سليمان] آن [تخت] را نزد خود ثابت و پابرجا دید، گفت: "این از فضل پروردگار من است.."» (نمل، ۴۰).</ref>. | ||
گفتار بیانشده در این [[آیه]] بنابر [[نقل]] مشهور<ref>البته دراینباره دیدگاههای دیگری نیز بیان شده است (ر. ک: حسن بن شعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۴۷۸؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۸، ص۹۶؛ عبدالرحمان بن محمد ابن ابی حاتم، تفسير القرآن العظيم، ج۹، ص۲۸۸۵؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البيان فی تفسير القرآن، ج۸، ص۳۴۹؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۴، ص۵۵۶؛ محمد بن محمد رضا قمی مشهدی، کنز الدقائق، ج۹، ص۵۶۲؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۴، ص۱۶۱؛ اسماعيل بن عمرو بن کثیر، تفسير القرآن العظیم، ج۶، ص۱۷۳؛ سید محمود آلوسی، روح المعانی فی تفسير القرآن العظيم و السبع المثانی، ج۱۰، ص۱۹۸).</ref> از جانب [[آصف بن برخيا]]، [[وزیر]] و [[وصی]]<ref>وصی بودن آصف بن برخیا برای حضرت سلیمان {{ع}} از برخی روایات استفاده میشود (ر. ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، الامالی، ص۴۰۳؛ همو، من لايحضره الفقیه، ج۴، ص۱۷۶؛ همو، کمالالدین و تمام النعمة، ج۱، ص۱۵۷).</ref> [[حضرت سلیمان]] {{ع}} است. اینکه وی میتواند در زمانی کمتر از یک چشم بر هم زدن، [[تخت بلقیس]] را نزد [[پیامبر]] خود حاضر کند، نشاندهنده بهرهمندی از [[ولایت تکوینی]] است که از [[فضل]] [[خداوند]] بدو داده شده است. | گفتار بیانشده در این [[آیه]] بنابر [[نقل]] مشهور<ref>البته دراینباره دیدگاههای دیگری نیز بیان شده است (ر. ک: حسن بن شعبه حرانی، تحف العقول عن آل الرسول، ص۴۷۸؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۸، ص۹۶؛ عبدالرحمان بن محمد ابن ابی حاتم، تفسير القرآن العظيم، ج۹، ص۲۸۸۵؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البيان فی تفسير القرآن، ج۸، ص۳۴۹؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۴، ص۵۵۶؛ محمد بن محمد رضا قمی مشهدی، کنز الدقائق، ج۹، ص۵۶۲؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۴، ص۱۶۱؛ اسماعيل بن عمرو بن کثیر، تفسير القرآن العظیم، ج۶، ص۱۷۳؛ سید محمود آلوسی، روح المعانی فی تفسير القرآن العظيم و السبع المثانی، ج۱۰، ص۱۹۸).</ref> از جانب [[آصف بن برخيا]]، [[وزیر]] و [[وصی]]<ref>وصی بودن آصف بن برخیا برای حضرت سلیمان {{ع}} از برخی روایات استفاده میشود (ر. ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، الامالی، ص۴۰۳؛ همو، من لايحضره الفقیه، ج۴، ص۱۷۶؛ همو، کمالالدین و تمام النعمة، ج۱، ص۱۵۷).</ref> [[حضرت سلیمان]] {{ع}} است. اینکه وی میتواند در زمانی کمتر از یک چشم بر هم زدن، [[تخت بلقیس]] را نزد [[پیامبر]] خود حاضر کند، نشاندهنده بهرهمندی از [[ولایت تکوینی]] است که از [[فضل]] [[خداوند]] بدو داده شده است. | ||