←مراسم دفن و سوگواری
(←مقدمه) |
|||
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
شدت جراحت و کاری بودن زخم سر [[مبارک]] [[امیر المؤمنین]]، آن [[حضرت]] را چندان مهلت نداد، [[زمان]] [[شهادت]] مقدّر شده فرا رسید، حضرت این فرموده [[خدای سبحان]] را به عنوان آخرین سخن بر زبان آورد: {{متن قرآن|لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ}}<ref>«پس برای این (دستاورد)، اهل کردار باید کار کنند» سوره صافات، آیه ۶۱.</ref> و سپس [[روح]] پاکش به جنان پر کشید<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۳۱۵.</ref>. | شدت جراحت و کاری بودن زخم سر [[مبارک]] [[امیر المؤمنین]]، آن [[حضرت]] را چندان مهلت نداد، [[زمان]] [[شهادت]] مقدّر شده فرا رسید، حضرت این فرموده [[خدای سبحان]] را به عنوان آخرین سخن بر زبان آورد: {{متن قرآن|لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ}}<ref>«پس برای این (دستاورد)، اهل کردار باید کار کنند» سوره صافات، آیه ۶۱.</ref> و سپس [[روح]] پاکش به جنان پر کشید<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۲]] ص ۳۱۵.</ref>. | ||
== | == مراسم دفن و [[سوگواری]] == | ||
[[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به | [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} به تجهیز و [[غسل]] و کفن و دفن پیکر [[پاک]] [[امیر مؤمنان]] {{ع}} پرداختند. امام حسن {{ع}} با جمعی از اعضای [[خانواده]] و [[یاران]] حضرت، بر بدن مطهّر پدر [[نماز]] گزارد. آنگاه [[جسم]] [[شریف]] آن بزرگوار را به جایگاه ابدیاش حمل کرده و در [[نجف]] نزدیک [[کوفه]] به خاک سپرده شد و تمام این امور شبانه انجام پذیرفت<ref>بحار الانوار، ج۴۲، ص۲۹۰.</ref>. | ||
سپس [[صعصعة بن صوحان]] به پا خاست و در سوگ امیر مؤمنان {{ع}} چنین سخن گفت: ای [[ابو الحسن]]! شهادت گوارایت باد! به [[راستی]] زادگاهت پاک و پیراسته و [[صبر]] و بردباریات فراوان و جهادت در [[راه خدا]] بس [[عظیم]] بود. به آرزوی خود رسیدی و تجارتی سودمند انجام دادی، بر خدای خویش وارد شدی و [[خداوند]] با مژده خود تو را به پیشگاه خویش پذیرا شد و فرشتگانش تو را در میان گرفتند. در کنار [[رسول اکرم]] {{صل}} آرمیدی و خداوند تو را در جوار آن بزرگوار [[کرامت]] بخشید، به رتبه و جایگاه برادرت [[رسول خدا]] {{صل}} پیوستی و از دست او [[سیراب]] گشتی. | سپس [[صعصعة بن صوحان]] به پا خاست و در سوگ امیر مؤمنان {{ع}} چنین سخن گفت: ای [[ابو الحسن]]! شهادت گوارایت باد! به [[راستی]] زادگاهت پاک و پیراسته و [[صبر]] و بردباریات فراوان و جهادت در [[راه خدا]] بس [[عظیم]] بود. به آرزوی خود رسیدی و تجارتی سودمند انجام دادی، بر خدای خویش وارد شدی و [[خداوند]] با مژده خود تو را به پیشگاه خویش پذیرا شد و فرشتگانش تو را در میان گرفتند. در کنار [[رسول اکرم]] {{صل}} آرمیدی و خداوند تو را در جوار آن بزرگوار [[کرامت]] بخشید، به رتبه و جایگاه برادرت [[رسول خدا]] {{صل}} پیوستی و از دست او [[سیراب]] گشتی. | ||