ناصبی: تفاوت میان نسخه‌ها

| موضوع مرتبط = مخالفان امامت

[[نواصب]] جمع ناصبی، یعنی کسانی که با [[ائمه]]، با علی{{ع}} یا با [[شیعیان]] آن حضرت و [[پیروان اهل بیت]]، [[دشمنی]] دارند. [[نصب]] به معنای [[دشمنی]] است. ناصب کسی است که به دشمنی [[اهل بیت]] یا پیروانشان تظاهر می‌کند. نواصب گروهی‌اند که [[آیین]] آنان [[بغض]] علی{{ع}} است<ref>مجمع البحرین، واژه نصب..</ref>.

 

در [[روایات]]، مخالفان اهل بیت و ناصبیان [[کافر]] به شمار آمده‌اند<ref>بحارالأنوار، ج ۶۹ ص۱۳۱.</ref> و نیز محبّت علی{{ع}} نشانۀ [[ایمان]] و دشمنی با او [[کفر]] و [[نفاق]] معرفی شده است<ref>بحارالأنوار، ج ۳۹ ص۲۶۵ (باب انّ حبّه ایمانٌ و بغضه کفرٌ و نفاق).</ref>. به همین لحاظ، از رذالت‌های باورنکردنی است که کسانی نسبت به [[خاندان پیامبر]] و [[حضرت علی]]{{ع}} دشمنی و [[کینه]] داشته باشند. ازاین‌رو در بعضی [[احادیث]]، سعی شده که ناصبیان به دشمنان شیعه [[تفسیر]] شوند، نه دشمنان پیامبر و [[عترت]] او. از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] است: {{متن حدیث|لیس النّاصب من نصب لنا أهل البیت، لأنّک لا تجد رجلا یقول: أنا ابغض محمّدا و آل محمّد، و لکنّ النّاصب من نصب لکم و هو یعلم أنّکم تتولّونا و تتبرّؤن من عدوّنا و إنّکم من شیعتنا}}<ref>«ناصبی کسی نیست که دشمن ما خاندان [[پیامبر]] باشد؛ چراکه کسی را نمی‌یابی که بگوید من محمّد و آل محمّد را دشمن می‌دارم، بلکه ناصبی کسی است که دشمن شما باشد، چون می‌داند که شما همبستگی و ولایت ما را دارید و از دشمن ما بیزاری می‌جویید و از شیعیان مایید». بحارالأنوار، ج ۸ ص۳۶۹، ج ۲۷ ص۲۳۳، ج ۶۹ ص۱۳۱ و معانی الأخبار، ص۳۶۵.</ref>. در عین حال، واقعیّت این است که هم کسانی بغض اهل بیت را داشته‌اند، هم [[دشمن]] [[پیروان]] آنان بوده‌اند و اکنون نیز کسانی یافت می‌شوند که یا به دلیل[[جهل]] و بی‌خبری، یا در اثر تبلیغات سوء و مغرضانه یا جوسازی‌های دشمنان اسلام و [[مسلمین]]، به گروهی که [[شیعه]] و پیرو [[اهل]] بیت‌اند، [[کینه]] و [[عداوت]] داشته باشند. [[روایات]] فراوانی که [[دشمنی]] و عداوت با [[امیر المؤمنین]] و [[ائمه]] و [[اهل بیت]] را [[کفر]] و [[نفاق]] دانسته و اعمالشان را تباه شمرده، گویای این نکته است. امیر المؤمنین در [[حدیثی]] طولانی می‌فرماید: {{متن حدیث|أشدّ العمی من عمی عن فضلنا و ناصبنا العداوة بلا ذنب سبق اللّه إلیه منّا... و اللّه لا یحبّنی إلاّ مؤمن و لا یبغضنی الاّ منافق}}<ref>«بدترین کوری آن است که کسی از درک فضیلت ما کور باشد و بی‌آنکه از ما سابقۀ گناهی سراغ داشته باشد با ما دشمن باشد. به خدا سوگند جز مؤمن کسی مرا دوست نمی‌دارد و جز منافق با من دشمنی نمی‌کند». بحارالأنوار، ج ۱۰ ص۱۱۱.</ref>.  ناصبیان [[گناه]] [[شیعه]] را همین می‌دانند که پیرو [[آیین]] و مرام [[اهل]] بیت‌اند. از سخنان پیامبر به علی{{ع}} آن است که فرمود: {{متن حدیث|إنّ الشّقیّ کلّ الشّقیّ من عاداک و نصب لک و أبغضک}}<ref>«شقی‌ترین فرد، کسی است که با تو دشمنی کند و بغض و کینۀ تو را در دل داشته باشد». بحارالأنوار، ج ۳۸ ص۱۰۹، ج ۳۹ ص۲۶۵.</ref>.

 

احادیثی از این دست فراوان است و [[بدفرجامی]] و تیره‌دلی و بدسرشتی کسانی را نشان می‌دهد که نسبت به این [[انوار]] [[پاک]] دشمنی دارند. همچنانکه در [[احادیث]] آمده، عده‌ای هم با [[پیروان اهل بیت]] دشمن‌اند؛ چراکه آنان نسبت به [[تولی و تبری]] پایبندند و از مخالفان ائمه بیزار و این در نظر آن کوردلان، کم گناهی نیست! [[خوارج نهروان]] و [[اباضیه]] از جمله ناصبیان بودند که به امیر المؤمنین[[دشنام]] می‌گفتند. [[فرهنگ]] [[ناسزاگویی]] به امیر المؤمنین و [[دشمن]] ساختن [[مردم]] با آن حضرت از سوی [[معاویه]] و [[مروان]] و [[مغیره]] و... ترویج می‌شد. علاّمه امینی در جابه‌جای [[الغدیر]]، از کسانی همچون عبد اللّه بن علقمه، پدر و مادر سیّد حمیری، علی بن جهم، عبداللّه بن معتز، سندی بن شاهک، اسد بن وداعه، خالد قسری، حریز بن عثمان، [[مغیرة بن شعبه]]، [[سعید بن مسیب]]، [[مروان حکم]]، [[محمد بن زیاد]]، عبد اللّه بن شقیق عقیلی و... یاد می‌کند که نسبت به [[امیر مؤمنان]] و [[شیعیان]] او و آل ابی طالب، [[دشمنی]] و [[عداوت]] و [[ناسزاگویی]] و هتّاکی داشتند<ref>ر.ک: «علی ضفاف الغدیر»، فاضل الحسینی المیلانی، ص۱۷۳.</ref>. امروز نیز در سطح [[جهان]]، برخی [[نواصب]] وهّابی علیه [[اهل بیت]] و [[شیعه]] تلاش می‌کنند و [[دشمنی]] پایان‌ناپذیر با [[پیروان]] [[عترت]] دارند و در مناظرات آنان در شبکه‌های اینترنتی، [[خصومت]] و [[عناد]] و عداوتشان آشکار است<ref>از جمله ر.ک: «الانتصار»، العاملی، مجموعۀ مناظرات شیعه با مخالفان در شبکه‌های اینترنت که تاکنون آن مباحث به صورت ۹ جلد کتاب هم منتشر شده است، بخصوص جلد ۶ و ۸..</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۸۱.</ref>

== ناصبیان در عصر ظهور ==

هنگامی که [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[قیام]] کند، همه ناصبیان و دشمنان اهل بیت را بر آن حضرت عرضه می‌کنند. اگر به [[اسلام]] [[اقرار]] کردند، آنان را رها می‌کند وگرنه به [[قتل]] می‌رسند، یا آنان را به پرداخت [[جزیه]] ـ هم‌چنان‌که [[اهل ذمه]] می‌پردازند ـ ملزم می‌کند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۷۲.</ref>. [[مرحوم مجلسی]] می‌گوید: شاید این [[حکم]]، مربوط‍‌ به آغاز قیام باشد؛ زیرا ظاهر [[روایات]] این است که از آنان جز [[ایمان]] پذیرفته نمی‌شود و اگر نپذیرند، کشته می‌شوند<ref>مرآة العقول، ج ۲۶، ص۱۶۰.</ref>. [[ابو بصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]]{{ع}} عرض کردم: رفتار امام مهدی{{ع}} با [[ناصبی‌ها]] و کسانی که با شما دشمنی دارند، چگونه خواهد بود؟ فرمود: "ای ابا محمد! در [[دولت]] و [[حکومت]] ما، مخالفان بهره‌ای نخواهند داشت. [[خداوند]] برای ما خون‌های‌شان را در آن هنگام [[حلال]] خواهد کرد، ولی امروز خون‌شان بر ما و شما [[حرام]] است<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۶۷ (به نقل از چشم‌اندازی به حکومت مهدی{{ع}}، طبسی، ص۱۴۷.).</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۷۲۷.</ref>