عرفه در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[روز عرفه]] از روزهای با [[فضیلت]] است. [[اشتغال]] به [[دعا]] پس از [[نماز ظهر]] و عصر و نیز [[اجتماع]] [[مردم]] جهت دعا در این [[روز]] [[استحباب]] دارد؛ <ref>بحار الأنوار، ج۹۸، ص:۲۱۲؛ وسائل الشیعة، ج۱۳، ص:۵۵۹ ـ ۵۶۰؛ جواهر الکلام، ج۷، ص:۲۰۲</ref> بلکه دعا در روز عرفه از [[روزه]] [[افضل]] است؛ از این رو، چنانچه روزه موجب [[ضعف]] [[انسان]] از دعا گردد، [[کراهت]] دارد؛ لکن در صورتی که موجب ضعف نشود [[مستحب]] است. <ref>جواهر الکلام، ج۱۷، ص:۱۰۳ و ۱۱۶</ref>

از دیگر [[اعمال]] مستحب روز عرفه، [[زیارت امام حسین]] {{ع}}؛ <ref>وسائل الشیعة، ج۱۴، ص:۴۵۹</ref> [[آزاد]] کردن برده در شب و روز عرفه؛ <ref>وسائل الشیعة، ج۲۳، ص:۱۲</ref> خواندن دو رکعت [[نماز]] ـ پس از [[نماز عصر]] و قبل از شروع به دعا زیر [[آسمان]] ـ و اعتراف به [[گناهان]]؛ <ref>الإشراف، ص:۳۰؛ وسائل الشیعة، ج۸، ص:۱۸۳</ref> خواندن صد رکعت نماز برای کسی که در [[عرفات]] است با [[حمد]] و [[توحید]] و ختم آن با [[آیة الکرسی]] <ref>وسائل الشیعة، ج۱۳، ص:۵۴۲</ref>؛ [[غسل]]، و افضل انجام دادن آن هنگام زوال است <ref>جواهر الکلام، ج۵، ص:۳۵</ref> و [[صدقه دادن]] که پاداشی مضاعف از دیگر ایّام دارد. <ref>وسائل الشیعة، ج۹، ص:۴۰۳</ref>

[[حاجت خواستن]] از غیر [[خدا]] در روز عرفه [[مکروه]] است. <ref>وسائل الشیعة ج۱۳، ص:۵۵۵</ref>

از [[مناسک]] [[حج]]، وقوف به عرفات از ظهر روز نهم [[ذیحجه]] تا [[غروب]] [[آفتاب]] است. <ref>جواهر الکلام، ج۱۹، ص:۳۵</ref> جمع بین نماز ظهر و عصر در اول وقت برای کسی که در عرفات است، استحباب دارد. در این صورت، [[اذان]] نماز عصر ساقط خواهد بود؛ لکن در اینکه [[سقوط]] آن به نحو [[رخصت]] است یا عزیمت، [[اختلاف]] می‌‏باشد. بنابر قول به عزیمت، اذان نماز عصر [[مشروعیت]] ندارد، بلکه [[بدعت]] و [[حرام]] است. <ref>جواهر الکلام، ج۹، ص:۳۷ و ۳۵</ref>

مستحب است [[محرم]] پس از بستن [[احرام]]، تلبیه را تکرار کند، لکن به تصریح برخی، بر کسی که [[احرام حج]] بسته، [[واجب]] است [[ظهر]]روز عرفه تلبیه را قطع کند. <ref>جواهر الکلام، ج۱۸، ص:۲۷۴</ref>

[[مستحب]] است [[امیر الحاج]] در [[روز عرفه]] برای [[حاجیان]] [[سخنرانی]] کند و آنها را با [[اعمال]] و [[مناسک]] آشنا سازد. <ref>تذکرة الفقهاء، ج۸، ص:۱۶۵</ref> بر [[حاجی]] مستحب است شب [[عرفه]] به [[منی]] رفته، تا [[طلوع فجر]] در آنجا بیتوته نماید و به [[طاعت الهی]] ـ از قبیل [[نماز]]، [[دعا]] و ذکر ـ مشغول گردد. <ref>الکافی فی الفقه، ص:۱۹۸؛ کتاب السرائر، ج۱، ص:۵۲۱.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۴، صفحه ۱۶۰.</ref>

[[رده:دعاها]]