نامۀ ۲۹ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از [[شهادت]] [[محمد بن ابی‌بکر]]، [[معاویه]] فردی را به [[بصره]] فرستاد تا بار دیگر به بهانه [[قتل عثمان]] و [[انتقام]] [[جمل]]، بصریان را بر [[امام]] بشوراند. [[امام]] که اوضاع را چنین دید، نامه‌ای سوی بصریان فرستاد و آن‌ها را متهم به [[پیمان‌شکنی]] و فتنه‌گری آگاهانه ساخت و [[بخشش]] و [[امان]] پس از [[جنگ جمل]] را به یادشان آورد و آن‌ها را از عواقب فتنه‌گری دوباره مطلع ساخت. زمان صدور [[نامه]] حدود صفر سال ۳۸ ق پس از [[شهادت]] [[محمد بن ابی‌بکر]] است.

 

از پراکندی و مخالفتتان آگاهید، بنابراین از گناه‌کارانتان صرف‌نظر کردم. کسی را که فرار کرده به [[قتل]] نمی‌رسانم و از روی‌آورنده [[پذیرایی]] می‌کنم. اگر افکار ناشایسته و اندیشه‌هایی که برخلاف [[حق]] است شما را به [[مبارزه]] و [[مخالفت]] من واداشت، من آماده‌ام، اسبان من نزدیک‌اند و آماده حرکت. اگر مرا مجبور کردید که به شما حمله کنم، آن‌چنان بر شما می‌تازم که [[جنگ جمل]] پیش این حمله مانند لیسیدن استخوان لیسیده شده است. در عین حال، من [[ارزش]] فرمان‌برداران و آنان که [[حق]] [[اندرز]] را ادا می‌کنند می‌شناسم، بدون این که بی‌گناه را به [[جرم]] [[گناه‌کار]] یا [[وفادار]] را به [[گناه]] پیمان‌شکن [[کیفر]] دهم<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۷۶.</ref>.

# [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]