ذکر مصیبت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''[[ذکر مصیبت]]''': سنّتی در جهت [[احیای یاد]] و نام [[ائمه]] و مطرح نگه داشتن [[حادثۀ عاشورا]].

در این برنامه، چه به‌صورت مقطع پایانی [[سخنرانی]] و [[موعظه]] و چه به‌صورت مستقل، حوادث [[کربلا]] و کیفیّت [[شهادت امام حسین]]{{ع}} و [[یاران]] او و نیز [[امامان]] دیگر به‌صورتی سوزناک نقل می‌‌شود که سبب تحریک [[عواطف]] و [[گریستن]] بر [[سید الشهدا]] می‌‌گردد. نقل حوادث بر اساس [[مقتل‌ها]] انجام می‌‌گیرد و شایسته است که از منابع معتبر و شعرهای خوب استفاده می‌‌شود تا موجب وهن به [[مقام]] [[معصومین]] و [[خاندان عصمت]] نگردد.

[[امام سجاد]]{{ع}} که بیست سال به یاد [[عاشورا]] می‌‌گریست، می‌فرمود یاد [[شهادت]] [[فرزندان فاطمه]] چشمانم را پر [[اشک]] می‌‌کند: {{متن حدیث|إِنِّي لَمْ أَذْكُرْ مَصْرَعَ بَنِي فَاطِمَةَ إِلَّا خَنَقَتْنِي لِذَلِكَ عَبْرَةٌ}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۱۰۹.</ref>. با این [[حساب]]، یاد حادثه و یادآوری آن مظلومیّت‌ها خودش کافی است تا مستمعان را بگریاند و نیازی به آمیختن [[دروغ]] یا نقل حرف‌های بی‌اساس در ذکر مصیبت و مرثیه خوانی نیست.

ذکر مصیبت، سبب تعمیق [[نهضت حسینی]] و [[پیوند عاطفی]] و [[قلبی]] [[شیعه]] با [[سیدالشهدا]] است و نقشۀ [[دشمنان اهل بیت]] را که [[کوشش]] در محو جنایات خویش داشتند، نقش بر آب می‌‌کند و [[جامعه]] را [[هوادار اهل بیت]] و [[خصم]] [[ظالمان]] می‌‌پرورد<ref>ر.ک: «نقش انقلابی یاد و یادآوران»، شریعتی. بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۷۸، احادیث گریستن و عزاداری بر سید الشهداء را آورده است.</ref>.  

البته باید ذاکران و مرثیه‌خوانان، هم [[شایستگی]] این [[منصب]] حسّاس را داشته باشند و هم در محتوای [[مرثیه‌خوانی]] خود دقّت داشته باشند و [[نصایح]] بزرگان را در [[آداب]] آن به کار بندند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۱۹۴.</ref>.