شناخت دنیا: تفاوت میان نسخه‌ها

پرده‌ای بر در خانه‌اش آویخته بودند که نقش و تصویر بر آن بود. به یکی از همسرانش<ref>در نهج السعاده، ج۲، ص۶۵۷، این واقعه با نام عایشه آمده است.</ref> فرمود: «این پرده را از برابر چشمانم دور کن که هر گاه نگاهم به آن می‌خورد، به یاد دنیا و زینت‌هایش می‌افتم». با دل از دنیا روی گرداند و یادش را از [[جان]] خود ریشه‌کن کرد و همواره [[دوست]] می‌داشت جاذبه‌های دنیا از دیدگانش پنهان مانند که مبادا از آن [[لباس]] [[زیبایی]] فراهم آورد یا آن را قرارگاه جاوید خود انگارد، یا به [[مقام]] دل بندد. بدین‌سان، دنیا را از صحنه جان و از [[خانه]] [[قلب]] بیرون راند و بر هر چه [[دنیوی]] بود، [[چشم]] فرو پوشید. چنین است که هر که به [[راستی]] چیزی را منفور شمارد، دیدن و یادش را نیز ناخوش دارد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۶۰، ص۳۰۰.</ref>.<ref>[[حسنعلی علی اکبریان|اکبریان، حسنعلی علی]]، [[حقیقت دنیا (مقاله)|مقاله «حقیقت دنیا»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱]] ص ۳۸۰.</ref>

[[امید]] به [[حیات]] جاودان در دنیا و فراموشی مرگ، مایه فریب و مانع شناخت [[حقیقت دنیا]] است. [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید:

[[یاد مرگ]] از دل شما رفته است و آرزوهای [[دروغین]] جایش را گرفته. و از این رو، دنیا بیش از [[آخرت]] شما را تصاحب کرده و متاع زودگذر [[دنیا]] بیش از متاع جاویدان [[آخرت]] در شما [[نفوذ]] کرده است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۳، ص۲۱۶.</ref>.