بحث:آیه ابتلا: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[کلام]] فخر رازی دو وجه اول و دوم با یکدیگر سازگاری ندارند؛ زیرا در وجه اوّل امامت ابراهیم‏{{ع}} به معنای نبوت صاحب شریعت و در وجه دوم به معنای نبوت در کاربرد گسترده آن دانسته شده است. چنان که وجه سوم نیز مدعای وی را [[اثبات]] نمی‏‌کند؛ چون امتنانی بودن امامت با این که امامت به معنای نبوت باشد ملازمه ندارد. گذشته از این، بی‌شک همه یا برخی از آزمون‏‌هایی که ابراهیم ‏{{ع}} پشت سر گذاشت و بدان جهت شایسته مقام امامت شد، در دوران نبوت او رخ داده است؛ در این صورت چگونه می‏‌توان امامت را به نبوت تفسیر کرد. نکته دیگری که دیدگاه مزبور را رد می‏‌کند این است که ابراهیم ‏{{ع}}وقتی مقام امامت را از جانب [[خداوند]] دریافت نمود، آن را برای [[فرزندان]] خویش نیز درخواست کرد؛ از این درخواست معلوم می‏‌شود که وی در آن [[زمان]] دارای فرزند بوده، یا لااقل نسبت به این که دارای فرزند خواهد شد، [[اطمینان]] داشته است؛ زیرا درخواست او مشروط به این که اگر دارای فرزند شود، نبوده است. از طرفی ابراهیم ‏{{ع}} تا زمان کهولت [[فرزندی]] نداشته و از داشتن فرزند به لحاظ [[قوانین]] عادی [[ناامید]] بوده است و وقتی [[فرشتگان الهی]] به او مژده فرزند دادند، گفت: «آیا با این که مرا [[پیری]] فرا رسیده است، بشارتم می‏‌دهید؟ به چه [[بشارت]] می‏‌دهید؟» <ref>سوره حجر، آیه 55.</ref>. بنابراین [[امامت]] در اواخر دوران [[نبوت]] ابراهیم و پس از بشارت او به فرزند، به وی عطا شده است. <ref>ر.ک: طباطبایی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۶۷ـ ۲۶۸، مؤسسة الأعلمی، بیروت.</ref>.