وظایف نایبان خاص: تفاوت میان نسخه‌ها

# '''[[حفظ جان امام]] از راه [[پنهان]] کردن نام و مکان حضرت''': [[نایبان خاص]] [[امام]] در همان حال که برای [[اثبات]] ولادت و [[امامت]] [[امام]] برای [[شیعیان]]، [[دلایل]] و شواهد را بیان می‌کردند، از بردن نام آن حضرت و افشای مکان [[زندگی]] او خودداری کرده، [[شیعیان]] را نیز از این کار [[پرهیز]] می‌دادند؛ زیرا نام بردن سبب حساسیت [[دشمن]] و به خطر افتادن [[جان]] [[امام]] می‌شد. [[امام مهدی]] {{ع}} در نامه‌ای به [[محمد بن عثمان]]، او را از بیان نام و نشان خود [[نهی]] فرمود<REF>طوسی، [[الغیبة]]، ص ۳۶۴، ح ۳۳۱.</REF>.<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص ۴۵۱ – ۴۵۴ و [[درسنامه مهدویت ج۲ (کتاب)|درسنامه مهدویت ج۲]]، ص۸۴-۸۹؛ [[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۰۳.</ref>

## [[حاجز بن یزید]] ملقب به "[[وشاء]]" وکیل در بغداد<ref>ر. ک: رجال کشی؛ کمال الدین و تمام النعمة؛ کتاب الغیبة.</ref>. البته سه تن از این افراد [[محمد بن علی بن بلال]]، [[محمد بن صالح همدانی]] و [[احمد بن هلال]] منحرف و از وکالت امام برکنار شدند<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص ۴۵۱ – ۴۵۴ و [[درسنامه مهدویت ج۲ (کتاب)|درسنامه مهدویت ج۲]]، ص۸۴-۸۹؛ [[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۰۳.</ref>.

# '''[[پاسخ‌گویی به شبهات اعتقادی]] و سوالات [[فقهی]]''': از [[وظایف]] مهم [[نایبان]]، دریافت سؤالات [[مردم]] و انتقال آنها به [[محضر امام]] و نیز رساندن پاسخ کتبی و گاهی شفاهی<REF>گاهی [[نایبان خاص]] در گفت‌وگوها و مناظره‌ها، محتوای [[استدلال]] خود را از [[امام مهدی]] {{ع}} گرفته و [[ابلاغ]] می‌کردند. الغیبه، [[طوسی]]، ص ۲۹۳.</REF>. آن حضرت به [[شیعیان]] بود که مجموعه آنها در ضمن [[توقیعات امام زمان]] {{ع}} در کتاب‌های [[روایی]] [[شیعه]] گرد آمده است<REF>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۸۲؛ [[الغیبة]]، [[شیخ طوسی]]، ص ۲۸۱؛ [[بحار الانوار]]، ج ۵۳، ص ۱۵۰.</REF>. از معروف‌ترین [[توقیعات]]، پاسخ‌های [[امام]] به سؤالات [[اسحاق بن یعقوب]] است که در ضمن آن، [[شیعیان]] را در مسائل پیش آمده به [[فقهای شیعه]] ارجاع می‌دهد<REF>الغیبة، [[طوسی]]، ص ۲۹۲.</REF>.<REF>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۰۳؛ [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص ۴۵۱ – ۴۵۴ و [[درسنامه مهدویت ج۲ (کتاب)|درسنامه مهدویت ج۲]]، ص۸۴-۸۹.</ref>

# '''دریافت [[وجوه شرعی]] متعلق به [[امام]]''': پیش از [[غیبت صغرا]] و در [[زمان امامان]] گذشته، از کارهای مهم [[وکیلان]]، دریافت وجود [[شرعی]] [[شیعیان]] و تحویل آن به [[امام زمان]] بود. [[نایبان خاص]] [[امام مهدی]] {{ع}} نیز در راستانی این [[وظیفه]]، [[اموال]] [[شیعیان]] را به [[امام غایب]] می‌رساندند یا به [[دستور]] آن حضرت در مواردی [[مصرف]] می‌کردند. [[امام مهدی]] {{ع}} در جریانِ [[سفر]] هیأتی از [[شیعیان]] [[قمی]] به [[سامراء]] که همزمان با [[شهادت امام حسن عسکری]] {{ع}} و [[خاکسپاری]] آن حضرت بود، به ایشان [[دستور]] داد که از این ‌پس [[اموال]] [[امام]] را به [[نایبان]] ایشان در [[بغداد]] تحویل دهند<REF>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۷۶، ح ۲۶.</REF>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۲۰۳.</ref>