روزه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

از فوائد مهم روزه این است که [[روح انسان]] را تلطیف و [[اراده انسان]] را [[قوی]] و غرائز او را تعدیل می‌کند. [[روزه‌دار]] باید در حال روزه با وجود [[گرسنگی]] و [[تشنگی]] از غذا و آب و همچنین [[لذت]] جنسی چشم بپوشد و عملاً [[ثابت]] کند که او همچون حیوان در بند اصطبل و علف نیست، او می‌تواند زمام نفس [[سرکش]] را به دست گیرد و بر [[هوس‌ها]] و [[شهوات]] خود مسلط گردد. روزه [[روح]] و [[جان انسان]] را نیز جلا داده و با محدودیت‌های موقت او، به [[مبارزه]] برخاسته، [[مقاومت]] و [[قدرت]] [[اراده]] و توان مبارزه با حوادث سخت، به او می‌بخشد و چون غرائز سرکش را کنترل می‌کند بر [[قلب]] [[انسان]]، [[نور]] و صفا ارزانی می‌دارد. خلاصه روزه، [[انسان]] را از عالم حیوانیت [[ترقی]] داده و به [[جهان]] [[فرشتگان]] صعود می‌دهد، جمله {{متن قرآن|لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}} اشاره به همه این حقایق است<ref>تفسیر نمونه، ج۱، ص۶۲۹.</ref>.

با توجه به [[دشواری]] روزه، خدا ابتدا با خطاب ویژه، [[مؤمنان]] را به انجام روزه ترغیب نموده و سپس پیشینه آن را بیان نموده و این که روزه اختصاص به شما ندارد و امت‌های گذشته هم روزه گرفته‌اند و سپس فایده روزه را برای آنان بیان نموده است<ref>[[رضا محققیان|محققیان، رضا]]، [[آیه صوم (مقاله)|مقاله «آیه صوم»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]</ref>.