احترام در معارف و سیره نبوی: تفاوت میان نسخهها
←استفاده از بوی خوش
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
اگر [[انسان]] با دیگران [[نیکو]] سخن بگوید، کلمات [[زیبا]] به کار ببرد، سخنشان را قطع نکند، به سخنان آنها گوش بدهد و به آنان [[بیاعتنایی]] ننماید و... با این کار خود او را گرامی داشته و زمینه استحکام رابطهها را فراهم ساخته است<ref>مشهور است که انسان بنده احسان است.</ref>. [[امیرمؤمنان]] فرمود: برخورد خوب و [[معاشرت نیکو]] موجب میشود تا [[دوستیها]] تداوم یابد: {{متن حدیث|بِحُسْنِ الْعِشْرَةِ تَدُومُ الْوُصْلَةُ}}<ref>غررالحکم، ج۱، ص۲۹۵.</ref>. | اگر [[انسان]] با دیگران [[نیکو]] سخن بگوید، کلمات [[زیبا]] به کار ببرد، سخنشان را قطع نکند، به سخنان آنها گوش بدهد و به آنان [[بیاعتنایی]] ننماید و... با این کار خود او را گرامی داشته و زمینه استحکام رابطهها را فراهم ساخته است<ref>مشهور است که انسان بنده احسان است.</ref>. [[امیرمؤمنان]] فرمود: برخورد خوب و [[معاشرت نیکو]] موجب میشود تا [[دوستیها]] تداوم یابد: {{متن حدیث|بِحُسْنِ الْعِشْرَةِ تَدُومُ الْوُصْلَةُ}}<ref>غررالحکم، ج۱، ص۲۹۵.</ref>. | ||
===استفاده از بوی خوش=== | ===استفاده از بوی خوش=== | ||
پیامبر اسلام فرمود: استفاده از بوی خوش بهترین گرامی داشتن است؛ زیرا بوی خوش | پیامبر اسلام فرمود: استفاده از بوی خوش بهترین گرامی داشتن است؛ زیرا بوی خوش هزینه کمتری دارد<ref>میزان الحکمه، ح۱۷۶۰۸.</ref>. [[مردم]] بوی خوش را [[دوست]] دارند و زمینهای برای جذب افراد است. | ||
===گرامی داشتن بزرگ [[قوم]]=== | ===گرامی داشتن بزرگ [[قوم]]=== | ||
از [[جریر بن عبدالله]] [[روایت]] شده است: هنگامی که [[پیامبر خدا]] [[مبعوث]] گردید، خدمت حضرت مشرف شدم تا با وی [[بیعت]] کنم؛ حضرت فرمود: ای [[جریر]]! برای چه این جا آمدهای؟ عرض کردم: ای [[رسول خدا]]! این جا آمدهام تا در محضر شما [[اسلام]] بیاورم. آنگاه حضرت عبایش را برایم پهن کرد، آنگاه رو به [[اصحاب]] کرد و فرمود: {{متن حدیث|إِذَا أَتَاكُمْ كَرِيمُ قَوْمٍ فَأَكْرِمُوهُ}}؛ «هر گاه بزرگ قومی نزد شما آمد، او را گرامی بدارید» <ref>بحارالانوار، ج۱۶، ص۲۳۹.</ref>. | از [[جریر بن عبدالله]] [[روایت]] شده است: هنگامی که [[پیامبر خدا]] [[مبعوث]] گردید، خدمت حضرت مشرف شدم تا با وی [[بیعت]] کنم؛ حضرت فرمود: ای [[جریر]]! برای چه این جا آمدهای؟ عرض کردم: ای [[رسول خدا]]! این جا آمدهام تا در محضر شما [[اسلام]] بیاورم. آنگاه حضرت عبایش را برایم پهن کرد، آنگاه رو به [[اصحاب]] کرد و فرمود: {{متن حدیث|إِذَا أَتَاكُمْ كَرِيمُ قَوْمٍ فَأَكْرِمُوهُ}}؛ «هر گاه بزرگ قومی نزد شما آمد، او را گرامی بدارید» <ref>بحارالانوار، ج۱۶، ص۲۳۹.</ref>. | ||