بنی ملکان بن افصی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مواطن و [[مساکن]] بنی ملکان==

موطن اصلی این [[قبیله]] را به مانند [[قبایل]] مادری‌شان ازد و [[خزاعه]]، «[[مأرب]]» در جنوب [[یمن]] دانسته‌اند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۴.</ref>. گفته شده که در پی آشفتگی‌های [[اقتصادی]] و [[سیاسی]] حاصل از کشمکش‌های [[حمیریان]] و [[قحطانیان]] و [[تغییر]] راه‌های [[تجاری]] یمن که شریان اصلی [[اقتصاد]] یمن بسته بدان بود و سرانجام با تخریب [[سد مأرب]]<ref>ر.ک: احمد امین؛ پرتو اسلام، ص۲۹؛ غلامحسین مصاحب، دائرة المعارف فارسی، جلد اول، ص۱۲۵۶؛ فیلیپ خلیل حتّی، تاریخ عرب، ص۸۳ و...</ref> در حدود [[قرن اول]] و دوم میلادی<ref>احمد پاکتچی، ازد [پیش از اسلام]، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۸، ص۲۴-۲۵.</ref> و وارد شدن آسیب شدید بر شبکه آبیاری [[مأرب]]، [[ازدیان]] از جمله [[خزاعه]] و طوایفش به [[رهبری]] [[عمرو بن عامر مزیقیاء]] جلای وطن کرده، به [[امید]] یافتن زیستگاهی دائمی روی به شمال آوردند، در نجد و تهامه وارد شدند<ref>حسن بن احمد همدانی، صفة جزیرة العرب، ص۳۲۸-۳۲۹.</ref>. اما دیری نپایید که [[طوایف]] [[ازد]] به چند جانب متفرق شدند و سرنوشتی مستقل در پیش گرفتند. طوایفی از [[قبیله ازد]] -از جمله [[فرزندان]] رَبیعه و أَفصی پسران [[حارثة بن عمرو بن عامر]]<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۴۳۹؛ قلقشندی، نهایه الارب فی معرفة الانساب العرب، ص۲۴۴.</ref> و [[قبایل]] منتسب به ایشان یعنی: کعب، فتح، سعد، [[عوف]] و عدیّ فرزندان [[عمرو بن ربیعة بن حارثة بن عمرو بن عامر]] همراه با أسلم و ملکان دو فرزند [[افصی بن حارثة بن عمرو بن عامر]]-<ref>فاسی، شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام، ج‌۲، ص۷۶. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۰؛ عوتبی صحاری، الأنساب، ج‌۲، ص۶۱۴.</ref> که از [[همراهی]] با سایر تیره‌های ازد در [[سفر به شام]] [[امتناع]] ورزیدند و ضمن جدایی از ایشان، در تهامه سکنی گزیدند، جملگی «[[خزاعی]]» خوانده شده‌اند<ref>ابن‌هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۱۳-۱۴؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۲، ص۱۷۳.</ref>. [[قبیله]] بنی ملکان به عنوان یکی از این طوایف خزاعی، [[حجاز]] را [[مسکن]] و مأوای خود قرار دادند<ref>بامطرف، الجامع(جامع شمل أعلام المهاجرین المنتسبین إلی الیمن و قبائلهم)، ج۳، ص۱۶۷.</ref> و در شهرهای بزرگ آن از جمله [[مکه]]<ref>ر.ک: ابن حبان، الثقات، ج۳، ص۴۱۳؛ ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۲۴۲؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۴، ص۱۴۹۰.</ref> و [[مدینه]]<ref>ر.ک: ابو نعیم، معرفة الصحابه ج۴، ص۳۲۹.</ref> ساکن شدند. علاوه بر این مناطق، [[شهر کوفه]] هم از دیگر [[مساکن]] بنی ملکان [[پس از ظهور اسلام]] به شمار می‌آمد<ref>ر.ک: خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۱۸۳؛ ابن عبد البر، الاستیعاب فی معرفة الاصحاب، ج۲، ص۸۲۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه فی معرفة الصحابه، ج۳، ص۳۱۸.</ref>. آنان همراه با دیگر [[ازدیان]] [[کوفه]]، که متشکل از [[قبایل]] [[اوس]]، [[خزرج]] و دیگر فروعات [[قبیله خزاعه]] بودند در کنار گروه‌هایی از [[بارق]]، غافق، ثماله و [[غامد]]، بخشی از [[جمعیت]] «[[اسباع]] کوفه» را تشکیل داده بودند<ref>خلیفة بن خیاط، الطبقات، ص۲۵۲-۲۵۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==