ابوالاسود دوئلی در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[شعر]] ابوالاسود در اوج [[فصاحت]] و [[بلاغت]] و [[زیبایی]] است. او با [[کلام]] [[نورانی]] [[وحی]] مأنوس بود و از غنای محتوایی و طنین کلمات و آهنگ [[آیات]] بهره‌مند شده بود؛ در نتیجه طبیعی است که کلامش در [[وادی]] شعر هم، روانی و [[سلامت]] لازم را داشته باشد.

ابوالاسود در سخنوری، بیان و حاضر جواب بودن یکه‌تاز [[زمان]] خود بوده است<ref>الاصابه، ابن حجر، ج۳، ص۴۵۵.</ref>. صاحب [[طرائف المقال]] او را از شعرای صدر اول [[اسلام]] دانسته<ref>طرائف المقال، سید علی بروجردی، ج۲، ص۷۳.</ref>، که با وجود [[زندگی]] در [[دوران جاهلیت]] و آشنایی با اشعار [[جاهلیت]]، به سبب [[تربیت اسلامی]] خود اشعاری را در [[مذمت]] [[ظلم]] و در [[دفاع از مظلوم]] و همچنین اشعاری در [[مدح]] علی{{ع}}<ref>الاغانی، ابوالفرج اصفهانی، ج۱۲، ص۳۲۸ و ۳۲۹</ref> و مذمت معاویه<ref>ابوالاسود دوئلی و نشأة النحو العربی، فتحی عبدالفتاح دجینی، ص۶-۸.</ref> سروده است. او از [[تهدیدات]] [[دشمن]] در این باره نمی‌هراسید<ref>ابوالاسود دوئلی و نشاه النحو العربی، فتحی عبدالفتاح دجینی، ص۱۰۱-۱۰۳.</ref>. گرچه او از [[یاران امام علی]]{{ع}} است، اما نقش او در [[نقل روایات]] چندان پررنگ نیست و روایت‌های کمی از او نقل شده است. او از [[امام علی]]{{ع}}، [[عمر بن خطاب]]<ref>الاغانی، ابوالفرج اصفهانی، ج۱۲، ص۲۹۷ و ۳۰۰.</ref>، [[ابوذر]]<ref>مسند احمد، احمد بن حنبل، ج۵، ص۱۶۶.</ref> و [[ابوموسی]] اشعاری [[روایت]] کرده است<ref>الثقات، ابن حبان، ج۵، ص۱۷۸.</ref> و [[روایات]] او، بیشتر از طریق فرزندش، [[ابوحرب]] و [[یحیی بن یعمر]]، از تیره [[بنی‌کنانة]] [[مضر]] و [[عبدالله بن بریده]] نقل شده است<ref>الکنی و الاسماء، مسلم بن حجاج، ج۱، ص۸۲؛ اخبار النحویین و البصرین، حسین بن عبدالله سیرافی ۱، ص۲۲.</ref>.