عصر امام باقر: تفاوت میان نسخه‌ها

برای آشنایی با ویژگی‌های عصر [[امام باقر]]{{ع}} که مرحله [[رهبری]] [[امّت اسلامی]] پس از [[شهادت]] پدر بزرگوارشان [[امام زین العابدین]]{{ع}} می‌باشد، لازم است نخست حوادث مهمّی که در این مرحله از زندگی [[شریف]] امام باقر{{ع}} در [[جامعه اسلامی]] به وقوع پیوسته بررسی نماییم و [[میزان]] ارتباط این حوادث را با امام باقر{{ع}} به‌عنوان کسی که در [[زمان]] زندگی پدر بزرگوارش نامزد رهبری [[امّت]] بوده و پس از پدر بزرگوارش عملا رهبری را نیز در دست گرفته است مورد تحقیق قرار دهیم<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۱۰۹.</ref>.

# در فاصله زمانی بین سال‌های ۹۵ تا ۹۷ هجری که ابتدای [[امامت]] امام [[محمّد]] [[باقر]]{{ع}} است، [[حاکم اموی]] وقت، [[ولید بن عبدالملک]] بود. وی شیوه‌هایی را در پیش گرفت تا بتواند نارضایتی مردمی را که در اثر [[سیاست]] مخوف حجّاج‌ بن یوسف ثقفی و بعضی از دیگر والیان [[حکومت اموی]] به‌وجود آمده بود را کنترل کند<ref>المنتظم فى تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۳.</ref>.

# در این دوران جبهه داخلی [[خاندان اموی]] [[مروانی]] شکاف برداشت و میان ولید بن عبدالملک و برادرش سلیمان بن عبدالملک که پدرشان [[عبدالملک بن مروان]] وی را برای [[جانشینی]] ولید [[انتخاب]] کرده بود [[اختلاف]] ایجاد شد؛ چراکه ولید بن عبدالملک قصد داشت سلیمان را از [[جانشینی]] خلع کرده و پسر خود عبدالعزیز را برای [[خلافت]] پس از خود [[انتخاب]] نماید. وی قصد داشت برای پسر خود از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرد. امّا برادرش سلیمان با او [[مخالفت]] کرد و همه والیان [[کشور اسلامی]] به او جواب مثبت ندادند. تنها [[حجاج بن یوسف ثقفی]] و قتیبة بن مسلم و بعضی از خاصّان دربار او با پسر ولید، عبدالعزیز بیعت کردند. ولید می‌خواست به سمت برادرش سلیمان برود و او را با [[توسّل]] به [[زور]] از [[مقام]] [[ولایت‌عهدی]] خلع نماید. امّا قبل از اینکه به این کار موفّق شود از [[دنیا]] رفت‌<ref>المنتظم فى تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۱۲.</ref>.