هشام بن عبدالملک: تفاوت میان نسخه‌ها

او هشام بن عبدالملک بن مروان بن حکم بن ابی‌العاص بن امیة بن عبدشمس، ابوالولید اموی دمشقی، است. مادرش امّ هشام - دختر [[هشام بن اسماعیل مخزومی]] - است. در سال ۷۲ / ۶۹۱ متولّد شد<ref>ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج۹، ص۲۳۳، ۲۵۱.</ref>. وی در ۳۴ سالگی پس از [[مرگ]] برادرش به [[خلافت]] رسید و از خلفای [[نیک]] [[بنی امیه]] به حساب می‌آید<ref>ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج۹، ص۲۳۳.</ref>. هشام به [[دوراندیشی]]، [[ذکاوت]]، [[عقل]]، [[تدبیر]]، [[بصیرت]] در کار، [[هشیاری]]، تلاش برای [[منافع]] [[مردم]] و [[حُسن]] [[سیاست]] معروف بود. او توانست با برقراری دوباره موازنه قبایلی در [[حکومت]]، موقتاً باعث کُندی در وخامت اوضاع شود<ref>مسعودی، مروج الذهب... ، ج۳، ص۲۱۱.</ref>.

برخی از ویژگی‌های هشام بدین شرح است: وی از راه‌های [[مشروع]]، [[پول]] جمع‌آوری می‌کرد و آن را در کارهای مشروع، بدون [[اسراف]] یا خساست [[خرج]] می‌کرد؛ علاقه شدید به دقت در حساب‌های [[بیت‌المال]] و دادن [[حق]] به صاحبانِ حق داشت؛ کارهای [[استانداران]] و شیوه [[حکمرانی]] ایشان را به دقت زیر نظر داشت و [[خون‌ریزی]] را خوش نداشت<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۳۵۲.</ref>.

هشام شیفته [[سپاهیان]] بود و بر فراهم کردن تسلیحات در دِمَشق [[نظارت]] می‌کرد. از جمله [[اصلاحات]] او: کندن قنات برای آبیاری و حفر [[چاه]] در مسیر راه‌های [[حج]] بود؛ در دوران او [[صنعت]] پارچه ابریشمی و مخملی نمودار شد.

هشام برای [[تربیت]] نیکوی فرزندانش تلاش داشت و پیوسته آنان را همراه [[سپاه]]، به [[جنگ]] می‌فرستاد. [[سیاست خارجی]]، بخش مهمی از مشغولیت او را تشکیل می‌داد. وی سپاهیان را به جنگ می‌فرستاد، حدود و [[ثغور]] [[شهرها]] را سنگربندی می‌کرد. او به طرح‌های نظامی، حتی در دور افتاده‌ترین نقاط مشغول بود. هشام از نوابغ [[حاکمان]] به حساب می‌آید. در کار شبانه روزی توانا، با خودش صادق و در حکمرانی موفق بود. در حالی مرد که حکومتش از [[آرامش]] و [[رفاه]] برخوردار بود.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)|دولت امویان]] ص ۱۸۹.</ref>.