بدون خلاصۀ ویرایش
(←منابع) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
فقط خدا میداند که چه سرهای مقدسی از بدن جدا شد و چه خونهای [[پاکی]] جاری گردید تا [[یکتاپرستی]] در بین مردم [[حاکم]] شود. هنوز ندای [[حضرت مسیح]] از سرزمینهای [[بنی اسرائیل]] به گوش میرسد که: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ}}<ref>«بیگمان خداوند، پروردگار من و شماست؛ او را بپرستید، این، راهی است راست» سوره آل عمران، آیه ۵۱.</ref>؛ «یقیناً خدا [[پروردگار]] من و پرودگار شماست، پس او را بپرستید؛ این است راهِ راست». | فقط خدا میداند که چه سرهای مقدسی از بدن جدا شد و چه خونهای [[پاکی]] جاری گردید تا [[یکتاپرستی]] در بین مردم [[حاکم]] شود. هنوز ندای [[حضرت مسیح]] از سرزمینهای [[بنی اسرائیل]] به گوش میرسد که: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ}}<ref>«بیگمان خداوند، پروردگار من و شماست؛ او را بپرستید، این، راهی است راست» سوره آل عمران، آیه ۵۱.</ref>؛ «یقیناً خدا [[پروردگار]] من و پرودگار شماست، پس او را بپرستید؛ این است راهِ راست». | ||
اما این [[بندگی]] [[انبیا]] و [[اولیا]] و [[دعوت]] آنها به سوی [[بندگی خدا]] قطعاً بدون [[ولایت الهی]] که همان [[ولایت]] [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است امکانپذیر نبود. [[امام باقر]] میفرماید: {{متن حدیث|وَلاَيَتُنَا وَلاَيَةُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ يَبْعَثِ اللَّهُ نَبِيّاً قَطُّ إِلاَّ بِهَا}}<ref>محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۷۵، ح۷.</ref>؛ «ولایت ما همان ولایت خداست که هرگز [[خداوند]] [[پیامبری]] را بدون آن به پیامبری [[مبعوث]] نکرد»؛ لذا اگر در [[روایات]] میبینیم که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به علی{{ع}} میفرماید: «تویی راه روشن و تویی [[راه راست]]»، و [[ابوبریده]] در [[تفسیر]] [[آیه شریفه]] میگوید: «منظور از «[[صراط]]» صراطِ محمد و [[آل]] اوست»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۷۴، ح۸۶.</ref> به این دلیل است که ولایت ایشان تنها راه بندگی خداست، چه در گذشته [[تاریخ]] و چه در [[آینده]] تا [[قیامت]]. از این راه است که میتوان به سوی [[خدا]] رفت، بندگی او کرد و [[سعادت ابدی]] را به دست آورد.<ref>[[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در | اما این [[بندگی]] [[انبیا]] و [[اولیا]] و [[دعوت]] آنها به سوی [[بندگی خدا]] قطعاً بدون [[ولایت الهی]] که همان [[ولایت]] [[مولا]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} است امکانپذیر نبود. [[امام باقر]] میفرماید: {{متن حدیث|وَلاَيَتُنَا وَلاَيَةُ اللَّهِ الَّتِي لَمْ يَبْعَثِ اللَّهُ نَبِيّاً قَطُّ إِلاَّ بِهَا}}<ref>محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۷۵، ح۷.</ref>؛ «ولایت ما همان ولایت خداست که هرگز [[خداوند]] [[پیامبری]] را بدون آن به پیامبری [[مبعوث]] نکرد»؛ لذا اگر در [[روایات]] میبینیم که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به علی{{ع}} میفرماید: «تویی راه روشن و تویی [[راه راست]]»، و [[ابوبریده]] در [[تفسیر]] [[آیه شریفه]] میگوید: «منظور از «[[صراط]]» صراطِ محمد و [[آل]] اوست»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۷۴، ح۸۶.</ref> به این دلیل است که ولایت ایشان تنها راه بندگی خداست، چه در گذشته [[تاریخ]] و چه در [[آینده]] تا [[قیامت]]. از این راه است که میتوان به سوی [[خدا]] رفت، بندگی او کرد و [[سعادت ابدی]] را به دست آورد.<ref>[[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آیینه قرآن (کتاب)|امیرمؤمنان در آیینه قرآن]]، ص۲۶</ref> | ||
===نعمتِ ولایت=== | ===نعمتِ ولایت=== | ||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
در میانِ نعمتهای بیشمارِ [[الهی]] نعمتِ ولایت [[برترین]] نعمتِ [[پروردگار]] است؛ زیرا [[صراط مستقیم]] [[خدا]] و راه روشن [[بندگی]] اوست و [[سعادت دنیا]] و آخرتِ [[انسان]] را ضمانت میکند. آنگاه که [[خدای متعال]] نعمتِ ولایتِ علی{{ع}} را به همه جهانیان ارزانی داشت، [[انبیا]]، [[صدّیقان]]، [[شهدا]] و [[صالحان]] از همگان [[سبقت]] گرفتند و بر صراطِ [[ولایت]] [[ثابتقدم]] ماندند و مصداقِ {{متن قرآن|الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ}} گردیدند؛ لذا [[خداوند متعال]] در [[سوره نساء]] در [[حقّ]] آنان میفرماید: {{متن قرآن|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref>؛ «و کسانی که از خدا و [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند در زمره کسانی از [[پیامبران]] و صدّیقان و [[شهیدان]] و [[شایستگان]] خواهند بود که خدا به آنان [[نعمت]] داده است، و اینان [[نیکو]] رفیقانیاند!». | در میانِ نعمتهای بیشمارِ [[الهی]] نعمتِ ولایت [[برترین]] نعمتِ [[پروردگار]] است؛ زیرا [[صراط مستقیم]] [[خدا]] و راه روشن [[بندگی]] اوست و [[سعادت دنیا]] و آخرتِ [[انسان]] را ضمانت میکند. آنگاه که [[خدای متعال]] نعمتِ ولایتِ علی{{ع}} را به همه جهانیان ارزانی داشت، [[انبیا]]، [[صدّیقان]]، [[شهدا]] و [[صالحان]] از همگان [[سبقت]] گرفتند و بر صراطِ [[ولایت]] [[ثابتقدم]] ماندند و مصداقِ {{متن قرآن|الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ}} گردیدند؛ لذا [[خداوند متعال]] در [[سوره نساء]] در [[حقّ]] آنان میفرماید: {{متن قرآن|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref>؛ «و کسانی که از خدا و [[پیامبر]] [[اطاعت]] کنند در زمره کسانی از [[پیامبران]] و صدّیقان و [[شهیدان]] و [[شایستگان]] خواهند بود که خدا به آنان [[نعمت]] داده است، و اینان [[نیکو]] رفیقانیاند!». | ||
[[ابلیس]] و دشمنانِ ولایت در کمین این راهِ روشن [[الهی]] و صراط مستقیم نشستهاند. [[بنیامیه]] و پیروانِ [[ابوسفیان]] سالها بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} کسی را [[لعن]] کردند که حضرتش درباره او فرموده بود: {{متن حدیث|أَنْتَ الطَّرِيقُ إِلَى اللَّهِ وَ أَنْتَ النَّبَأُ الْعَظِيمُ وَ أَنْتَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۶، ح۱۳.</ref>؛ «تویی راه به سوی [[خداوند]] و تویی آن خبرِ بزرگ و تویی راهِ راست». [[حضرت علی]]{{ع}} در نامهای به معاویه نوشت: {{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَقَدْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ عَرَّفَنِي أَنَّهُ رَأَى عَلَى مِنْبَرِهِ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا أَئِمَّةَ ضَلَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ يَصْعَدُونَ مِنْبَرَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ يَنْزِلُونَ عَلَى صُورَةِ الْقُرُودِ يَرُدُّونَ أُمَّتَهُ عَلَى أَدْبَارِهُمْ عَنِ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ}}<ref>کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ج۲، ص۷۶۶.</ref>؛ «به خدا قسم! [[رسول خدا]] به من خبر داد که در [[خواب]] [[دوازده نفر]] از [[قریش]] را دید که به شکل میمون بودند و از [[منبر رسول خدا]] بالا و پایین میرفتند. آنها [[مردم]] را از [[صراط مستقیم]] باز میدارند و مردم را به [[جاهلیت]] برمیگردانند». اما آنان نهتنها نتوانستند یادِ علی{{ع}} را از بین ببرند بلکه خورشیدِ فضایلش روزبهروز درخشانتر شد.<ref>[[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در | [[ابلیس]] و دشمنانِ ولایت در کمین این راهِ روشن [[الهی]] و صراط مستقیم نشستهاند. [[بنیامیه]] و پیروانِ [[ابوسفیان]] سالها بر [[منبر رسول خدا]]{{صل}} کسی را [[لعن]] کردند که حضرتش درباره او فرموده بود: {{متن حدیث|أَنْتَ الطَّرِيقُ إِلَى اللَّهِ وَ أَنْتَ النَّبَأُ الْعَظِيمُ وَ أَنْتَ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِيمُ}}<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۶، ح۱۳.</ref>؛ «تویی راه به سوی [[خداوند]] و تویی آن خبرِ بزرگ و تویی راهِ راست». [[حضرت علی]]{{ع}} در نامهای به معاویه نوشت: {{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَقَدْ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ عَرَّفَنِي أَنَّهُ رَأَى عَلَى مِنْبَرِهِ اثْنَيْ عَشَرَ رَجُلًا أَئِمَّةَ ضَلَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ يَصْعَدُونَ مِنْبَرَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ يَنْزِلُونَ عَلَى صُورَةِ الْقُرُودِ يَرُدُّونَ أُمَّتَهُ عَلَى أَدْبَارِهُمْ عَنِ الصِّرَاطِ الْمُسْتَقِيمِ}}<ref>کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ج۲، ص۷۶۶.</ref>؛ «به خدا قسم! [[رسول خدا]] به من خبر داد که در [[خواب]] [[دوازده نفر]] از [[قریش]] را دید که به شکل میمون بودند و از [[منبر رسول خدا]] بالا و پایین میرفتند. آنها [[مردم]] را از [[صراط مستقیم]] باز میدارند و مردم را به [[جاهلیت]] برمیگردانند». اما آنان نهتنها نتوانستند یادِ علی{{ع}} را از بین ببرند بلکه خورشیدِ فضایلش روزبهروز درخشانتر شد.<ref>[[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آیینه قرآن (کتاب)|امیرمؤمنان در آیینه قرآن]]، ص۲۸</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:IM010855.jpg|22px]] [[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در | # [[پرونده:IM010855.jpg|22px]] [[حسین سیف اللهی|سیف اللهی، حسین]]، [[امیرمؤمنان در آیینه قرآن (کتاب)|'''امیرمؤمنان در آیینه قرآن''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||