مذهب زیدیه در معارف مهدویت: تفاوت میان نسخه‌ها

«[[زید بن علی]]» [[فرزند امام سجاد]]{{ع}} بود. او در [[زمان امام باقر]]{{ع}} به [[خونخواهی امام حسین]]{{ع}} [[قیام]] کرد و سرانجام به [[شهادت]] رسید. گروهی که او را در این قیام [[همراهی]] می‌‌کردند و او را [[امام]] خود می‌‌پنداشتند، پس از او نیز به سوی [[ائمه هدی]] إ{{عم}} نیآمدند و معتقدند که هر فرد فاطمی [[نسب]] که قیام کند و [[علم]] و [[شجاعت]] داشته باشد و [[دعوت]] به خود نماید با او باید [[بیعت]] کرد و او را به [[رهبری]] و [[امامت]] خود می‌‌پذیرند. حضرت[[زید]]{{عم}} از نظر [[ائمه]]{{عم}} مردی [[نیک]] [[سرشت]] معرفی شده است، هر چند از طرف [[اهل بیت]] به او گفته شده بود که [[شهید]] خواهد شد و قیامش به سرانجام نخواهد رسید.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۳۴۶.</ref>

==نظریه [[زیدیه]] در باب [[مهدویت]]==

[[پیروان زید]] به خاطر جلب‎‌توجه توده‎‌ها و [[تسخیر]] [[عواطف]] و [[احساسات]] مذهبی و انگیزه‎‌های [[نفسانی]] با [[تمسک]] به روایتی از [[پیامبر]]{{صل}} که فرمودند: «[[مهدی]] از [[فرزندان حسین]]{{ع}} است، او با [[شمشیر]] به پا می‏‌خیزد و مادرش بهترین کنیزان خواهد بود» مدعی شدند چون زید از [[نسل حسین]]{{ع}} است و بر ضد [[ظالمان]] با شمشیر قیام کرده و از سویی فرزند [[کنیز]] است، [[مهدی موعود]] است<ref>ر.ک: محمد جعفری، سید حسین، تشیع در مسیر تاریخ، ص۲۹۰ـ۲۹۳؛ قزوینی، سید محمد کاظم، امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور، ص۵۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۵۴ ـ ۲۵۵.</ref> با این [[عقاید]] [[مذهب]] "زیدیه" به وجود آمد<ref>ر.ک: [[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۹۱.</ref> و از زیدیه به "چهار امامی" نیز یاد می‌‌شود؛ زیرا آنان تنها به [[امامت امام علی]]، [[امام حسن]]، [[امام حسین]]{{ع}} و زید بن علی معتقدند و دیگر ائمه{{ع}} را تنها به عنوان [[پیشوایان]] علم و [[معرفت]] می‌‌دانند<ref>ر.ک: [[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۳۰۱.</ref>.

اما براساس روایتی از خود زید عقیدۀ صحیح او در امر مهدویت روشن می‌‌شود: «پدرم [[علی بن حسین]]{{ع}} از پدرش [[حسین بن علی]]{{ع}} از [[رسول خدا]]{{صل}} [[روایت]] کرده است: «ای حسین! تو امامی و نه تن از [[فرزندان]] تو امینان و [[امامان]] معصوم‎‌اند و نهمین آنان، [[مهدی]] ایشان است»<ref>خزاز رازی [[قمی]]، [[علی بن محمد]]، [[کفایة الاثر]] فی ال[[نصوص]] علی الائمة الاثنی [[عشر]]، ص۳۲۷.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۱ (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص۱۰۴ـ ۱۰۵.</ref>

==نقش [[زیدیه]] در [[آخرالزمان]]==

زیدیان تا [[زمان]] ما نیز وجود دارند و اکثراً در [[یمن]] [[زندگی]] می‌‌کنند. زیدیه دچار‌ تحول‌های بزرگی شده‌اند و دچار عقیده‌های [[سلفی]] و اکثراً تابع [[مذهب شافعی]] اهل‌ [[تسنن]] هستند. در روایتی [[امام صادق]]{{ع}} زیدیه را سپر بلای [[شیعه]] معرفی می‌‌نماید<ref>کافی: ج ۲، ص۲۲۵.</ref>؛ زیرا آنان به‌ واسطه نسبت ظاهری با شیعه و همچنین افراطی‌گری، همیشه [[دشمنان]] را متوجه خود‌ می‌‌ساختند.

در [[حدیثی]] امام صادق{{ع}} به [[مفضل]] فرمود: [[سید حسنی]] از طرف [[دیلم]] [[قیام]] می‌‌کند و‌ با لشکری انبوه به [[حضرت مهدی]]{{ع}} ملحق می‌‌شود. او حضرت را شناخته ولی برای‌ [[اطمینان]] خاطر [[باران]] خود از حضرت [[معجزات]] و نشانه‌هایی را می‌‌خواهد و حضرت همه‌ را انجام می‌‌دهد. سید حسنی[[دست]] می‌‌گشاید و با حضرت [[بیعت]] می‌‌کند و سایر لشکر‌ او نیز با حضرت بیعت می‌‌کنند. اما در میان [[سپاه]] او چهل هزار نفر [[زیدی]] [[مذهب]] هستند‌ که [[قرآن]] حمایل کرده‌اند. آنها می‌‌گویند معجزات حضرت جملگی [[سحر]] است و از‌ بیعت سرباز می‌‌زنند. درگیری میان دو دسته ایجاد می‌‌شود. حضرت رو به زیدیان کرده‌ و آنها را [[موعظه]] می‌‌کند و تا سه [[روز]] به آنها مهلت می‌دهد که در [[عقیده]] خود تجدید‌ نظر کنند. اما آنان روز به روز یاغی‌تر می‌‌شوند. سپس حضرت دستور می‌‌دهد که همه را‌ بکشند و با قرآنهایشان [[دفن]] کنند تا [[روز قیامت]] بیشتر [[حسرت]] بخورند. شاخه‌ای از زیدیه، فرقه‌ای به نام "[[بتریّه]]" هستند که در آخرالزمان با حضرت‌ خواهند جنگید. [[امام باقر]]{{ع}} می‌‌فرماید: هنگامی که [[حضرت قائم]]{{ع}} قیام می‌‌کند به‌ سوی [[کوفه]] رفته و در آنجا با شانزده هزار عالم [[دینی]] از [[فرقه بتریه]] روبرو می‌‌شود، آنان‌ [[قاریان]] قرآنند و پیشانی‌هایشان از کثرت [[سجده]] پینه بسته است، اما [[نفاق]] سرتاسر وجود آنان را گرفته است. این [[فرقه]] در حالی که [[غرق]] در [[سلاح]] هستند با حضرت روبرو‌ می‌شوند. همه آنان حضرت را [[انکار]] می‌‌کنند و می‌‌گویند: ای [[فرزند فاطمه]]! از همان‌ راهی که آمده‌ای بازگرد؛ زیرا به تو نیازی نداریم. [[حضرت مهدی]]{{ع}} نیز شمشیر‌ کشیده و آنان را یکسره از دم تیغ می‌‌گذراند. آنان همگی در پشت [[شهر]] [[نجف]]، در یک‌ نیم‌روز [[دوشنبه]] مانند شترِ [[قربانی]] کشته می‌‌شوند، و حتی یک نفر از [[یاران]] حضرت هم‌ آسیبی نمی‌بیند<ref>اثبات الهداة: ج ۳، ص۵۱۶.</ref>.<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۳۴۶.</ref>

# [[پرونده:13681151.jpg|22px]] [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]