تجربه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = منابع معرفت| عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[تجربه در کلام اسلامی]] - [[تجربه در معارف و سیره علوی]]| پرسش مرتبط  = }}

«[[تجربه]]» در لغت، از ریشه «جرب» است و به معنای [[اختبار]] و آزمودن می‌آید. مجرب کسی است که «مورد [[آزمایش]] و [[ابتلا]] قرار گرفته و استحکام یافته و چیزهایی را شناخته است»<ref>{{عربی|الجَرَبُ: معروف... و جَرَّبَ الرَّجلَ تَجْرِبةً: اخْتَبَرَه، و التَّجْرِبةُ مِن المَصادِرِ المَجْمُوعةِ... و رجل مُجَرَّب: قد بُليَ ما عنده. و مُجَرِّبٌ: قد عَرفَ الأُمورَ و جَرَّبها؛ فهو بالفتح، مُضَرَّس قد جَرَّبتْه الأُمورُ و أَحْكَمَتْه... المُجَرَّب: الذي قد جُرِّبَ في الأُمور و عُرِفَ ما عنده}}؛ (لسان العرب، ج۲، ص۲۲۸ - ۲۲۹).</ref>. در [[علم]] منطق، «تجربیات» از اقسام شش‌گانه قضایای [[یقینی]] - اولیات، مشاهدات، تجربیات، متواترات، حدسیات و [[فطریات]] - است و آن «قضایایی است که [[عقل]] به واسطه تکرار مشاهدات بدان دست می‌یابد. از تکرار مشاهدات، حکمی در نفس [[رسوخ]] می‌کند که هیچ شکی در آن راه ندارد؛ مانند این [[حکم]] که هر آتشی گرم است»<ref>مظفر، محمدرضا، المنطق، ص۲۹۳.</ref>. در عرصه تعلیم و تربیت، تجربه را می‌توان گونه‌ای تماس و ارتباط و درگیری مستقیم با اشیای خارجی تلقی کرد. کودک در فرآیند کسب تجربه، تنها پذیرا و منفعل نیست<ref>[[سعید بهشتی|بهشتی، سعید]]، [[تربیت عقلانی (مقاله)| مقاله «تربیت عقلانی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۴]]، ص۲۰۱.</ref>.