حکمت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

حکمت حجتی است که حق را نتیجه می‌دهد و هیچ [[شک]]، [[شبهه]] و ابهامی در آن نیست. موعظه بیانی است که نفس به آن نرم می‌شود و باعث رقّت [[قلب]] و هدایت‌پذیری آن است. [[جدال]] حجتی است که برای دست‌برداشتن یا تضعیف اعتقاداتی که [[خصم]] به آن اصرار دارد، ارائه می‌گردد و [[هدف]] از آن [[اثبات حق]] است به واسطه مؤاخذه‌کردن خصم به آنچه پذیرفته‌اند؛ لذا در منطق به سه طریق [[استدلال]] "[[برهان]]"، "خطابه"، "جدل" که ریشه در [[قرآن]] دارد، حکمت گفته می‌شود<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۱۲، ص۳۷۱-۳۷۲.</ref>.<ref>عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص۲۳۹-۲۴۰.</ref>