سرمایه‌گذاری در معارف و سیره معصوم: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۵۳: خط ۵۳:


از [[حسن بن جهم]] با [[سند معتبر]]<ref>سند این روایت، حسن کالصحیح است (محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۱۹، ص۳۸).</ref> دربارۀ [[امام باقر]] و صادق{{ع}} نقل شده است که شیوۀ آن گرامیان در تهیۀ آب و [[ملک]]، این بود که پس از تأمین مخارج جاری [[زندگی]]، اگر به آب و ملکی نیاز داشتند، آن را می‌خریدند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۸۹ ({{متن حدیث|... وَ كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ وَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} لَا يَشْتَرِيَانِ عُقْدَةً حَتَّى يُحْرَزَ إِطْعَامُ سَنَتِهِمَا}}).</ref>؛ چنان‌که برابر [[روایت]] معتبرِ [[امام صادق]]{{ع}} پدرش [[امام باقر]]{{ع}} در عُریض زمینی به چند دینار خرید و نوشته‌ای به صاحب [[زمین]] داد که معادل هر دیناری ده درهم به او پرداخت کند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۱۷۱، ح۷ و ص۲۴۹، ح۱۸؛ محمد بن علی صدوق، من لایحضره الفقیه، ج۳، ص۲۰۳، ح۳۷۶۸؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الأحکام، ج۷، ص۲۰، ح۸۶؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۸، ص۸، ح۲۳۰۸ ({{متن حدیث|... قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: إِنَّ أَبِي اشْتَرَى أَرْضاً يُقَالُ لَهَا الْعُرَيْضُ فَابْتَاعَهَا مِنْ صَاحِبِهَا بِدَنَانِيرَ فَقَالَ لَهُ: أُعْطِيكَ وَرِقاً بِكُلِّ دِينَارٍ عَشَرَةَ دَرَاهِمَ، فَبَاعَهُ بِهَا، فَقَامَ أَبِي فَاتَّبَعْتُهُ فَقُلْتُ: يَا أَبَتِ لِمَ قُمْتَ سَرِيعاً؟ قَالَ: أَرَدْتُ أَنْ يَجِبَ الْبَيْعُ}}). سند روایت معتبر است.</ref>. به گفتۀ [[شیخ مفید]]، [[امام کاظم]]{{ع}} مزرعه‌ای به نام «یسیره» داشت که آن را به مبلغ سی‌هزار دینار خریده بود<ref>محمد بن محمد مفید، الارشاد، ج۲، ص۲۳۸ و ۲۴۴؛ فضل بن حسن طبرسی، إعلام الوری بأعلام الهدای، ج۲، ص۳۶؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۴۸، ص۲۸۷، ح۱ ({{متن حدیث|... اشْتَرَى ضَيْعَةً سَمَّاهَا الْيَسِيرَةَ بِثَلَاثِينَ أَلْفَ دِينَارٍ...}}).</ref>. از این [[روایت‌ها]] بر می‌آید که آن گرامیان بخشی از درآمد خود را برای خریدن زمین و آب و [[ملک]] [[هزینه]] می‌کردند و در این اثر اشاره شده<ref>ر.ک: فصل دوم، عنوان «اصول راهبردی»، اصل سوم.</ref> که «تهیه و [[حفظ]] [[زیرساخت‌های تولید]]» از اصول [[راهبردی]] [[معیشت اقتصادی]] معصومان‌{{عم}} بوده و [[مردم]] را نیز به آن توصیه می‌کردند.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۴۸۹</ref>
از [[حسن بن جهم]] با [[سند معتبر]]<ref>سند این روایت، حسن کالصحیح است (محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۱۹، ص۳۸).</ref> دربارۀ [[امام باقر]] و صادق{{ع}} نقل شده است که شیوۀ آن گرامیان در تهیۀ آب و [[ملک]]، این بود که پس از تأمین مخارج جاری [[زندگی]]، اگر به آب و ملکی نیاز داشتند، آن را می‌خریدند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۸۹ ({{متن حدیث|... وَ كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ وَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} لَا يَشْتَرِيَانِ عُقْدَةً حَتَّى يُحْرَزَ إِطْعَامُ سَنَتِهِمَا}}).</ref>؛ چنان‌که برابر [[روایت]] معتبرِ [[امام صادق]]{{ع}} پدرش [[امام باقر]]{{ع}} در عُریض زمینی به چند دینار خرید و نوشته‌ای به صاحب [[زمین]] داد که معادل هر دیناری ده درهم به او پرداخت کند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۱۷۱، ح۷ و ص۲۴۹، ح۱۸؛ محمد بن علی صدوق، من لایحضره الفقیه، ج۳، ص۲۰۳، ح۳۷۶۸؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الأحکام، ج۷، ص۲۰، ح۸۶؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۸، ص۸، ح۲۳۰۸ ({{متن حدیث|... قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}}: إِنَّ أَبِي اشْتَرَى أَرْضاً يُقَالُ لَهَا الْعُرَيْضُ فَابْتَاعَهَا مِنْ صَاحِبِهَا بِدَنَانِيرَ فَقَالَ لَهُ: أُعْطِيكَ وَرِقاً بِكُلِّ دِينَارٍ عَشَرَةَ دَرَاهِمَ، فَبَاعَهُ بِهَا، فَقَامَ أَبِي فَاتَّبَعْتُهُ فَقُلْتُ: يَا أَبَتِ لِمَ قُمْتَ سَرِيعاً؟ قَالَ: أَرَدْتُ أَنْ يَجِبَ الْبَيْعُ}}). سند روایت معتبر است.</ref>. به گفتۀ [[شیخ مفید]]، [[امام کاظم]]{{ع}} مزرعه‌ای به نام «یسیره» داشت که آن را به مبلغ سی‌هزار دینار خریده بود<ref>محمد بن محمد مفید، الارشاد، ج۲، ص۲۳۸ و ۲۴۴؛ فضل بن حسن طبرسی، إعلام الوری بأعلام الهدای، ج۲، ص۳۶؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۴۸، ص۲۸۷، ح۱ ({{متن حدیث|... اشْتَرَى ضَيْعَةً سَمَّاهَا الْيَسِيرَةَ بِثَلَاثِينَ أَلْفَ دِينَارٍ...}}).</ref>. از این [[روایت‌ها]] بر می‌آید که آن گرامیان بخشی از درآمد خود را برای خریدن زمین و آب و [[ملک]] [[هزینه]] می‌کردند و در این اثر اشاره شده<ref>ر.ک: فصل دوم، عنوان «اصول راهبردی»، اصل سوم.</ref> که «تهیه و [[حفظ]] [[زیرساخت‌های تولید]]» از اصول [[راهبردی]] [[معیشت اقتصادی]] معصومان‌{{عم}} بوده و [[مردم]] را نیز به آن توصیه می‌کردند.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۴۸۹</ref>
==[[مخارج عمرانی]]==
بخشی از درآمدهای معصومان‌{{عم}} در کارهای ماندگاری [[هزینه]] می‌شد که عمری بیش از یک سال داشتند و برای عموم [[مردم]] یا برخی از آنان [[سود]] مادی یا [[معنوی]] داشت و به این نوع هزینه‌ها مخارج عمرانی یا مخارج سرمایه‌ای نیز گفته می‌شود<ref>ریچارد استاتلی، تحلیل شاخص‌های اقتصادی، ص۱۴۴؛ سیاوش مریدی و علیرضا نوروزی، فرهنگ اقتصادی، ص۶۶۸.</ref>. آن گرامیان با توجه به آثار فراوان [[اجتماعی]] و معنوی این امور از منظر [[دین]]، به این موضوع اهتمام جدی داشتند که در اینجا مورد توجه است. هرچند در این باره گزارش‌های چندانی در دست نیست، برای نمونه و نشان‌دادن عمل اجرایی آنان در این محور، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
===تأسیس [[مساجد]]===
تأسیس [[مسجد]]، [[توسعه]] و تجدید بنای آن برابر وضعیت [[زمان]] و مکان، از موضوعات پراهمیت [[آموزه‌های دینی]] و سیرۀ معصومان‌{{عم}} است. بنای [[مسجد قبا]] و [[مسجدالنبی]] در [[مدینه]]، در آغاز ورود [[پیامبر]]{{صل}} به مدینه و توسعۀ مسجدالنبی در دوران حیاتش<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۲۹۶، ح۱ ({{متن حدیث|... عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} بَنَى مَسْجِدَهُ بِالسَّمِيطِ، ثُمَّ إِنَّ الْمُسْلِمِينَ كَثُرُوا فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَمَرْتَ بِالْمَسْجِدِ فَزِيدَ فِيهِ، فَقَالَ: نَعَمْ، فَأَمَرَ بِهِ فَزِيدَ فِيهِ وَ بَنَاهُ بِالسَّعِيدَةِ، ثُمَّ إِنَّ الْمُسْلِمِينَ كَثُرُوا، فَقَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَمَرْتَ بِالْمَسْجِدِ فَزِيدَ فِيهِ، فَقَالَ: نَعَمْ، فَأَمَرَ بِهِ فَزِيدَ فِيهِ...}}). محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۵۴، ح۸۵ ({{متن حدیث|... أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} لَمَّا أَخَذَ فِي بِنَاءِ الْمَسْجِدِ قَالَ: ابْنُوا لِي عَرِيشاً كَعَرِيشِ مُوسَى...}}).</ref> [[گواه]] این مطلب است و کار اجرایی آن حضرت در این مورد، هزینه‌کردن شخصی آن حضرت شمرده می‌شود. بر پایه گزارش‌های منابع، آن حضرت در تأسیس مسجد قبا سنگ‌های سنگینی حمل می‌کرد<ref>محمود بن عمر زمخشری، الفائق فی غریب الحدیث، ج‌۳، ص۴۰۱؛ ابن‌منظور، لسان العرب، ج‌۵، ص۲۶۴ ({{متن حدیث|... وَ النَّبِيُّ{{صل}}... لَمَّا بُنِيَ مَسْجِدُ قُبَاءٍ رَفَعَ حَجَراً ثَقِيلًا فَهَصَرَهُ إِلَى بَطْنِهِ}}).</ref> و در ساختن [[مسجد مدینه]] بدون داشتن ابزار هندسی و نجومی، سنگی در جهت [[کعبه]] نهاد و [[قبله]] آن را تعیین کرد<ref>محمدصالح بن احمد مازندرانی، شرح الکافی، ج‌۱۲، ص۵۱۶ ({{متن حدیث|... أَنَّ رَسُولَ اللّهِ{{صل}} بَنَى مَسْجِدَ الْمَدِينَةِ وَ جَعَلَ مِحْرَابَهُ مُوَاجِهًا لِلْكَعْبَةِ مِنْ غَيْرِ وَسَائِلَ هَنْدَسِيَّةٍ أَوْ نَجُومِيَّةٍ}}).</ref>. برخی منابع نقل کرده‌اند که [[امیرمؤمنان]]{{ع}} مساجدی مانند [[مسجد]] فتح در [[مدینه]]، مسجدی در [[اُحُد]] برابر [[قبر]] [[حمزه]]، مسجدی در [[میقات]]، مسجدی در [[کوفه]]، [[مسجد جامع بصره]] و مسجدی در [[آبادان]] بنا نهاد<ref>ابن‌شهرآشوب، مناقب آل‌ابی‌طالب، ج‌۲، ص۱۲۳؛ علامه حلی، آینه یقین (ترجمه کشف الیقین)، ص۱۲۳ (امیرمؤمنان... {{متن حدیث|وَ بَنَى مَسْجِدَ الْفَتْحِ فِي الْمَدِينَةِ وَ عِنْدَ مُقَابِلِ قَبْرِ حَمْزَةَ وَ فِي الْمِيقَاتِ وَ فِي الْكُوفَةِ وَ جَامِعِ الْبَصْرَةِ وَ فِي عَبَّادَانَ وَ غَيْرِ ذَلِكَ...}}).</ref>. این هزینه‌ها و تلاش‌های اجرایی، بهره‌گیری از درآمد شخصی برای کارهای ماندگاری است که معصومان‌{{عم}} در جهت [[سود]] [[فرهنگی]] و [[معنوی]] برای عموم داشتند و این هزینه‌ها [[مخارج عمرانی]] و سرمایه‌ای شمرده می‌شود.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۵۳۹</ref>
===تأسیس [[بناهای عام‌المنفعه]]===
بناهای عام‌المنفعه، ساختمان‌هایی هستند که همگان می‌توانند از آن بهره‌مند شوند و به اقتضای شرایط زمانی و مکانی، نمونه‌های متفاوتی دارند و بناهایی مانند پل، گرمابه عمومی، درمانگاه و بیمارستان، [[کاروان‌سراها]]، هتل‌ها و... را شامل شود. معصومان‌{{عم}} نیز به اقتضای شرایط زمانی و مکانی، تأسیس چنین بناهایی را در برنامه داشتند؛ برای نمونه [[پیامبر]]{{صل}} سکویی در کنار مسجد مدینه تأسیس کردند که [[نیازمندان]] [[مهاجر]] تازه‌مسلمان در آن سکنا داشتند و این از نمونه‌های بناهای عام‌المنفعه در آن دوره شمرده می‌شد<ref>علی بن ابراهیم قمی، تفسیر القمی، ج۱، ص۲۰۱؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۱۷، ص۸۱، ح۳ ({{متن حدیث|قَوْلُهُ {{متن قرآن|وَلَا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ}} الْآيَةَ، فَإِنَّهُ كَانَ سَبَبُ نُزُولِهَا أَنَّهُ كَانَ بِالْمَدِينَةِ قَوْمٌ فُقَرَاءُ مُؤْمِنُونَ يُسَمَّوْنَ أَصْحَابَ الصُّفَّةِ وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} أَمَرَهُمْ أَنْ يَكُونُوا فِي صُفَّةٍ يَأْوُونَ إِلَيْهَا...}}).</ref>. [[امام باقر]]{{ع}} نیز با تأسیس گرمابۀ عمومی در مدینه بخشی از سرمایۀ خود را برای استفادۀ عموم [[مردم]]، به [[مصرف]] [[مخارج عمرانی]] رسانید و خود نیز از آن بهره می‌گرفت<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۴۹۷، ح۷ ({{متن حدیث|... عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ الدَّابِقِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ حَمَّاماً بِالْمَدِينَةِ، فَإِذَا شَيْخٌ كَبِيرٌ وَ هُوَ قَيِّمُ الْحَمَّامِ، فَقُلْتُ: يَا شَيْخُ لِمَنْ هَذَا الْحَمَّامُ؟ فَقَالَ: لِأَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ{{ع}}. فَقُلْتُ: كَانَ يَدْخُلُهُ؟ قَالَ: نَعَمْ...}}).</ref>.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۵۴۰</ref>
===تأسیس [[وقف]]===
دربارۀ تأسیس «وقف» در عنوان «وقفی‌های [[معصومان]]{{عم}}» مطالبی نگاشته شده است؛ مبنی بر اینکه بخشی از [[اموال]] معصومان{{عم}} در این خصوص [[هزینه]] می‌شد و این هزینه، مخارج سرمایه‌ای شمرده می‌شود و بیان شده که برابر گزارش‌های معتبر، برخی از معصومان مانند [[پیامبر]]، [[فاطمه]]، [[امیرمؤمنان]]، امام باقر، [[امام کاظم]] و [[امام جواد]]{{عم}} تأسیس وقف داشتند و چگونگی بهره‌گیری و [[موارد مصرف]] آن را نیز مشخص کرده‌اند.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۵۴۱</ref>
===[[مسکن نیازمندان]]===
نگاه کلی به [[گفتار معصومان]] دربارۀ [[نیازمندان]] نشان می‌دهد تأمین [[مسکن]] برای نیازمندان، از موضوعات مورد اهتمام آنان بوده است؛ ولی مستندات سیره‌ای در این خصوص در منابع کمتر ثبت شده است و به مواردی بسنده می‌شود. بر پایه نقلِ [[شیخ صدوق]] و [[شیخ طوسی]] از [[امام صادق]]{{ع}}، امیرمؤمنان{{ع}} در محلۀ [[بنی‌زریق]] [[مدینه]] خانه‌ای تهیه و آن را برای خالۀ خود و نوادگانش وقف کرد و افزود: اگر [[نسل]] آنان منقرض شد، وقف [[مسلمانان]] نیازمند باشد<ref>محمد بن علی صدوق، من لایحضره الفقیه، ج۴، ص۲۴۸، ح۵۵۸۸؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۳۲، ح۷؛ همو، الإستبصار، ج۴، ص۹۸، ح۶۱؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۹، ص۱۸۷، ح۶ و ص۲۵۴، ح۴ ({{متن حدیث|... عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: تَصَدَّقَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} بِدَارٍ لَهُ بِالْمَدِينَةِ فِي بَنِي زُرَيْقٍ فَكَتَبَ: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، هَذَا مَا تَصَدَّقَ بِهِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ هُوَ حَيٌّ سَوِيٌّ تَصَدَّقَ بِدَارِهِ الَّتِي فِي بَنِي زُرَيْقٍ صَدَقَةً لَا تُبَاعُ وَ لَا تُوهَبُ حَتَّى يَرِثَهَا اللَّهُ الَّذِي يَرِثُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ»، وَ أَسْكَنَ هَذِهِ الصَّدَقَةَ خَالاتِهِ مَا عِشْنَ وَ عَاشَ عَقِبُهُنَّ فَإِذَا انْقَرَضُوا فَهِيَ لِذَوِي الْحَاجَةِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ}}).</ref>.
به گفتۀ [[نجاشی]]، [[امام مجتبی]]{{ع}} پس از بازگشت از [[کوفه]] به [[مدینه]]، نیمی از خانۀ [[امیرمؤمنان]]{{ع}} و قطعه زمینی - که به نقل [[ابن‌طاووس]] از [[سرزمین]] [[ینبع]] بوده<ref>ابن‌طاووس، سعد السعود، ص۹۶.</ref> - به [[ابورافع]] - ۸۵ ساله - وا گذاشت تا زندگی‌اش را اداره کند. ابورافع - که نامش [[اسلم]] و از [[یاران با وفای پیامبر]]<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۷۳؛ احمد بن علی نجاشی، رجال، ص۴ -۶، ش۱؛ او بردۀ اهدایی عباس به پیامبر بوده و آن حضرت وی را آزاد کرده و سلمی را به ازدواجش درآورده بود و در خیبر زمینی پس از فتح آن به او واگذاشته بود.</ref> و پس از ایشان با امیرمؤمنان{{ع}} بوده است<ref>احمد بن علی نجاشی، رجال، ص۴ - ۶، ش۱.</ref> - در واقعه [[هجرت]] امیرمؤمنان{{ع}} به کوفه، [[خانه]] و زمینش را فروخت و همراه خاندانش، آن حضرت را [[همراهی]] و [[یاری]] کرد و متصدی [[امور مالی]] آن گرامی در کوفه بوده و تا [[شهادت]] آن حضرت در آنجا به سر برد، سپس به مدینه بازگشت که در آن، خانه و آب و ملکی نداشت<ref>احمد بن علی نجاشی، رجال، ص۴ - ۶، ش۱؛ محمدباقر مجلسی، بحار الانوار، ج۳۵، ص۲۰۲ - ۲۰۳ ({{متن حدیث|... ثُمَّ لَمْ يَزَلْ مَعَهُ حَتَّى اسْتُشْهِدَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} وَ رَجَعَ أَبُو رَافِعٍ مَعَ الْحَسَنِ{{ع}} إِلَى الْمَدِينَةِ وَ لَا دَارَ لَهُ وَ لَا أَرْضَ فَقَسَمَ لَهُ الْحَسَنُ{{ع}} دَارَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ نِصْفَيْنِ وَ أَعْطَاهُ بِيَنْبُعَ أَرْضاً أَقْطَعَهَا إِيَّاهُ...}}).</ref>. به نظر می‌رسد این خانه همان خانه‌ای است که امیرمؤمنان{{ع}} برای خالۀ خود و سپس برای [[نیازمندان]]، [[صدقه]] قرار داده بود و [[ابورافع]] در این موقعیت از [[نیازمندان]] شمرده می‌شد. [[حضرت امام رضا]]{{ع}} نیز با خریدن خانه‌ای مناسب برای یکی از [[موالیان]] خود - که در [[خانه]] تنگ پدری خود می‌زیست - به او فرمود: [[منزل]] تو تنگ است و به آن خانه منتقل شو<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۵۲۵ ({{متن حدیث|... إِنَّ أَبَا الْحَسَنِ{{ع}} اشْتَرَى دَاراً وَ أَمَرَ مَوْلًى لَهُ أَنْ يَتَحَوَّلَ إِلَيْهَا وَ قَالَ: إِنَّ مَنْزِلَكَ ضَيِّقٌ، فَقَالَ: قَدْ أَحْدَثَ هَذِهِ الدَّارَ أَبِي فَقَالَ أَبُو الْحَسَنِ{{ع}}: إِنْ كَانَ أَبُوكَ أَحْمَقَ يَنْبَغِي أَنْ تَكُونَ مِثْلَهُ}}). سند روایت صحیح است (محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۲۲، ص۴۳۶). هرچند آن شخص گفت: «این خانه تنگ را پدرم بنا کرده است» و با این بهانه می‌خواست در خانه پدرش بماند. امام فرمود: «به فرض اگر پدر تو نادان بود، آیا سزاوار است تو مانند او باشی».</ref>.<ref>[[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|سیره معیشتی معصومان]]، ص ۵۴۱</ref>


== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010608.jpg|22px]] [[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|'''سیره معیشتی معصومان''']]
# [[پرونده:IM010608.jpg|22px]] [[یدالله مقدسی|مقدسی، یدالله]]، [[سیره معیشتی معصومان (کتاب)|'''سیره معیشتی معصومان''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}
۸۰٬۴۷۱

ویرایش