کمک به مظلوم در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

#ضمان: چنانچه اعانت مستلزم [[اتلاف مال]] کمک کننده شود، در صورتی که [[معان]] آن را تلف کند، ضامن است، مانند مضطّری که مُعین، غذای خود را به او می‌دهد و او می‌خورد؛ ولی اگر [[یاری]] کننده، مباشر در [[اتلاف مال]] خود باشد، مانند آنکه برای [[نجات جان]] کسی شیشه ماشین خود را بشکند کسی ضامن نیست.<ref>جواهر الکلام ۴۳/ ۱۵۲</ref> اگر اعانت موجب اتلاف مال [[معان]] شود، در صورتی که خود او مباشر بوده، کسی ضامن نیست، ولی چنانچه معین آن را تلف کند مثل آنکه برای [[نجات]] کسی شیشه ماشین او را بشکند در صورت [[مأذون]] نبودن از سوی مالک، ضامن است.<ref>جواهر الکلام ۴۳/۱۵۱ ـ ۱۵۲</ref> اگر اعانت موجب اتلاف مال دیگری شود، در صورتی که استناد عمل به معین بعید باشد، معین ضامن نیست، مانند آنکه سنگی را به معان بدهد و او شیشه [[منزل]] یا ماشین دیگری را بشکند؛<ref>جواهر الکلام ۳۷/ ۵۴</ref> ولی اگر معین همچون معان سبب قریب در اتلاف مال باشد، هر دو ضامن‌اند، مانند شخصی که به کمک دیگری آتشی بیفروزد که به [[مال]] دیگری سرایت کند و آن را بسوزاند.<ref>جواهر الکلام ۵۹ ـ ۶۲</ref> اگر ترک اعانت موجب [[هلاکت]] کسی گردد، مانند آنکه شخصی، فردی را در حال [[غرق]] شدن می‌بیند و [[قدرت]] نجات دادن وی را دارد، ولی نجات نمی‌دهد یا غذایی را به گرسنه [[مضطر]] نمی‌دهد و او می‌میرد. برخی گفته‌اند: هر چند وی مرتکب [[حرام]] شده، ولی ضامن نیست؛<ref>جواهر الکلام ۴۳/ ۱۵۳</ref> لیکن برخی دیگر برآنند که اگر [[انسان]] [[قادر]] باشد و فرد مشرف بر هلاکت از او یاری بطلبد و او یاری نکند، ضامن است، ولی در صورتی که از او کمک نخواهد ضامن نیست؛ هرچند [[گناه]] کرده است.<ref>تحریر الاحکام ۵/ ۵۵۱</ref>