امامت امام کاظم در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

[[مورخین]] معتقدند از اواخر سال‌های عصر [[خلافت]] هزار ماهه [[امویان]] که [[حکومت]] ننگین آنها رو به [[ضعف]] رفت، تا ۱۳۵ (هـ. ق) که دوران روی کار آمدن و [[تحکیم]] خلافت [[عباسیون]] است، دوره [[گشایش]] نام دارد. چون در این دوره به خاطر [[نزاع]] [[بنی‌عباس]] و [[بنی‌امیه]] [[امام صادق]]{{ع}} [[فرصت]] کرد [[معارف]] [[شیعه]] را بیان کند. موضوع [[تدریس]] و [[تربیت]] [[دانشمندان]] و تلمذ بزرگان در محضر درس و فضل امام صادق{{ع}} در قسمتی از این [[تاریخ]] رخ داده است. در آن قسمت از عصر بنی‌امیه که در [[خراسان]] و در [[آفریقا]]، در فارس، در ماوراءالنهر و در دیگر جاهای [[دنیای اسلام]] درگیری و [[جنگ]] وجود داشته و [[مشکلات]] بزرگی فراروی بنی‌امیه پیش آمده [[حضرت صادق]]{{ع}} از فرصت استفاده کرده و مسائل [[تشیع]] را تبیین و [[تبلیغ]] نموده است.

عرض [[اندام]] [[فقاهت]] شیعه و طرح آن به عنوان یک [[مکتب]] کاربردی و جا باز کردن آن مکتب به عنوان تجسم [[مذهب]] و [[دعوت پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} برای [[عباسیان]] سخت و گران بود. دوران [[خلافت سفاح]] با پاکسازی بقایای امویان و تحکیم پایه‌های نوظهور عباسیان گذشت، ولی در عصر خلافت طولانی منصور، فرصتی برای مقابله با [[علویون]] به قصد [[براندازی]] صورت گرفت. از طرفی منصور توانست [[بنی‌الحسن]] را به شدت [[سرکوب]] و قلع و قمع کند و بسیاری از آنها در سیاه‌چال‌ها [[جان]] دادند و بعضی را لای دیوارها [[زنده به گور]] کرد و در مقابل چهره سرشناس بنی‌الحسین یعنی حضرت صادق{{ع}} می‌گفت: [[جعفر بن محمد]] مثل استخوانی در گلویم گیر کرده. اگر شهیدش می‌کرد منصور از بازتابش می‌ترسید و در ادامه حیاتش بیشتر [[هراس]] و [[وحشت]] داشت، ولی سرانجام آن [[خورشید]] پر فروغ را به [[شهادت]] رساند.