اهل حدیث: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
نقل [[احادیث پیامبر]] تا قرن اول توسط صحابۀ [[پیامبر]] انجام میشد که [[صحابه]] [[مرجع]] نقل حدیث [[تابعین]] بودند. | نقل [[احادیث پیامبر]] تا قرن اول توسط صحابۀ [[پیامبر]] انجام میشد که [[صحابه]] [[مرجع]] نقل حدیث [[تابعین]] بودند. | ||
در موضوعاتی که سخنی از [[قرآن]] یا پیامبر{{صل}} وجود نداشت و این امر موجب [[اختلاف]] میشد، تابعین آرای صحابه را به عنوان مستند خود میپذیرفتند. به این ترتیب نظر تابعین برای تابعینِ تابعین [[حجت]] بود. این فتاوا و اقوال تابعین را (اثر) نامگذاری کردند که از لحاظ رتبه و اعتبار پس از [[حدیث نبوی]] قرار دارد<ref> | در موضوعاتی که سخنی از [[قرآن]] یا پیامبر{{صل}} وجود نداشت و این امر موجب [[اختلاف]] میشد، تابعین آرای صحابه را به عنوان مستند خود میپذیرفتند. به این ترتیب نظر تابعین برای تابعینِ تابعین [[حجت]] بود. این فتاوا و اقوال تابعین را (اثر) نامگذاری کردند که از لحاظ رتبه و اعتبار پس از [[حدیث نبوی]] قرار دارد<ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۲۸۳.</ref>. | ||
=== در قرن دوم هجری === | === در قرن دوم هجری === | ||
از قرن دوم [[تدوین حدیث]] آغاز شد و [[مکتب]] حدیثگرایی پدید آمد. از [[رهبران]] این گروه میتوان به [[محمد بن ادریس شافعی]] و [[احمد بن حنبل]] اشاره کرد. با شروع تدوین حدیث، این نگرش پدیدار شد که با وجود [[احادیث]] مرفوع (نبودن تمام راویان حدیث در یک [[حدیث]]) دلیلی برای توجه به آثار صحابه و تابعین وجود ندارد، چنانکه [[شافعی]] [[سنت]] را فقط قول، فعل و [[تقریر پیامبر]]{{صل}} معنا کرد و قول صحابه و تابعین را از تعریف [[سنت]] خارج کرد و تنها حدیث مرفوع را نماینده سنت دانست، همچنین احمد بن حنبل نیز سنت را به آثار [[رسول خدا]]{{صل}} [[تفسیر]] کرده است<ref>زمرلی، عقائد ائمه السالف، ص۱۹. </ref>.<ref> | از قرن دوم [[تدوین حدیث]] آغاز شد و [[مکتب]] حدیثگرایی پدید آمد. از [[رهبران]] این گروه میتوان به [[محمد بن ادریس شافعی]] و [[احمد بن حنبل]] اشاره کرد. با شروع تدوین حدیث، این نگرش پدیدار شد که با وجود [[احادیث]] مرفوع (نبودن تمام راویان حدیث در یک [[حدیث]]) دلیلی برای توجه به آثار صحابه و تابعین وجود ندارد، چنانکه [[شافعی]] [[سنت]] را فقط قول، فعل و [[تقریر پیامبر]]{{صل}} معنا کرد و قول صحابه و تابعین را از تعریف [[سنت]] خارج کرد و تنها حدیث مرفوع را نماینده سنت دانست، همچنین احمد بن حنبل نیز سنت را به آثار [[رسول خدا]]{{صل}} [[تفسیر]] کرده است<ref>زمرلی، عقائد ائمه السالف، ص۱۹. </ref>.<ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۲۸۳. </ref> | ||
=== دوران جدید اهل حدیث === | === دوران جدید اهل حدیث === | ||
بعد از واقعه محنت (واقعهای که قرآن را حادث و مخلوق میدانستند) اهل حدیث، خود را [[اهل سنت]] و مخالفین خود را [[اهل بدعت]] نامیدند؛ عنوان اهل بدعت شامل تمام فرق [[شیعه]] و غیر شیعه میشد. در [[حقیقت]] اهل حدیث [[معتقد]] بودند معنای اهل حدیث چیزی غیر از اهل سنت نیست به نحوی که بعد از نهادینه شدن این نظریه، معتبرین کتابهای اهل سنت به نام [[صحاح سته]] که بر [[احادیث پیامبر]]{{صل}} تأکید داشت به نگارش درآمد. | بعد از واقعه محنت (واقعهای که قرآن را حادث و مخلوق میدانستند) اهل حدیث، خود را [[اهل سنت]] و مخالفین خود را [[اهل بدعت]] نامیدند؛ عنوان اهل بدعت شامل تمام فرق [[شیعه]] و غیر شیعه میشد. در [[حقیقت]] اهل حدیث [[معتقد]] بودند معنای اهل حدیث چیزی غیر از اهل سنت نیست به نحوی که بعد از نهادینه شدن این نظریه، معتبرین کتابهای اهل سنت به نام [[صحاح سته]] که بر [[احادیث پیامبر]]{{صل}} تأکید داشت به نگارش درآمد. | ||
پس از اهل حدیث، [[ابوالحسن اشعری]] که خود را پیرو احمد بن حنبل مینامید، خود را [[اهل سنت]] نامید و به ترویج این نام همراه با گسترش [[مکتب اشعری]] پرداخت. پس از او ابومنصور [[ماتریدی]] در شرق [[جهان اسلام]] ظهور کرد و او نیز خود را [[اهل سنت]] نامید<ref> | پس از اهل حدیث، [[ابوالحسن اشعری]] که خود را پیرو احمد بن حنبل مینامید، خود را [[اهل سنت]] نامید و به ترویج این نام همراه با گسترش [[مکتب اشعری]] پرداخت. پس از او ابومنصور [[ماتریدی]] در شرق [[جهان اسلام]] ظهور کرد و او نیز خود را [[اهل سنت]] نامید<ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص۲۸۳. </ref>. | ||
== روش فهم دین == | == روش فهم دین == | ||