آیه اکمال دین: تفاوت میان نسخه‌ها

۳٬۴۹۶ بایت حذف‌شده ،  ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۵
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۳۸: خط ۳۸:


[[اهل سنت]] در مورد [[شان نزول]] این [[آیه]] [[اختلاف]] دارند، برخی گفته‌اند: این آیه [[روز جمعه]]، بعد از [[ظهر ]][[روز عرفه]] در [[حجة الوداع]] [[سال دهم هجرت]] نازل شد و [[پیغمبر]]{{صل}} سوار بر [[ناقه عضباء]] (گوش شکافته) بود. به عنوان نمونه:  
[[اهل سنت]] در مورد [[شان نزول]] این [[آیه]] [[اختلاف]] دارند، برخی گفته‌اند: این آیه [[روز جمعه]]، بعد از [[ظهر ]][[روز عرفه]] در [[حجة الوداع]] [[سال دهم هجرت]] نازل شد و [[پیغمبر]]{{صل}} سوار بر [[ناقه عضباء]] (گوش شکافته) بود. به عنوان نمونه:  
#عبدالرحمن بن حمدان با اسناد از [[طارق بن شهاب]] [[روایت]] می‌کند که مردی [[یهودی]] نزد عمر آمد و گفت یا [[امیرالمؤمنین]] شما [[مسلمانان]] آیه‌ای در کتابتان می‌خوانید که اگر بر ما نازل شده بود آن [[روز]] را [[عید]] می‌گرفتیم. عمر پرسید آن آیه کدام است؟ گفت: {{متن قرآن|الیوم اکملت لکم دینکم}} عمر پاسخ داد: به [[خدا]] من روز و [[ساعت]] [[نزول]] آن را هم می‌دانم. [[غروب ]]روز عرفه بود، آن روز که [[عرفه]] به [[جمعه]] افتاد.
#عبدالرحمن بن حمدان با اسناد از [[طارق بن شهاب]] [[روایت]] می‌کند که مردی [[یهودی]] نزد عمر آمد و گفت یا [[امیرالمؤمنین]] شما [[مسلمانان]] آیه‌ای در کتابتان می‌خوانید که اگر بر ما نازل شده بود آن [[روز]] را [[عید]] می‌گرفتیم. عمر پرسید آن آیه کدام است؟ گفت: {{متن قرآن|الیوم اکملت لکم دینکم}} عمر پاسخ داد: به [[خدا]] من روز و [[ساعت]] [[نزول]] آن را هم می‌دانم. [[غروب ]]روز عرفه بود، آن روز که [[عرفه]] به [[جمعه]] افتاد.<ref>میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامة، ج۳، ص۳۵۷-۳۵۶.</ref>.
#[[حاکم]] [[ابو عبدالرحمن]] شادیاخی با اسناد از عباد بن [[عمار]] روایت می‌کند که [[ابن عباس]] آیه بالا را قرائت کرد، و یک یهودی که آنجا بود گفت: اگر این آیه بر ما نازل شده بود روز نزول آن را عید قرار می‌دادیم. ابن عباس پاسخ داد: اتفاقا این آیه در دو عید توامان نازل شد، جمعه و عرفه با هم. <ref>واحدی، علی بن احمد، اسباب النزول، بیروت، دار الکتب العلمیه، اول، ۱۴۱۱ه ق، ص۱۹۲.</ref>.
#اما در [[تفسیر]] [[درالمنثور]] از [[ابی هریره]] و [[ابی سعید خدری]] نقل شده که: وقتی [[رسول خدا]]{{صل}} علی{{ع}} را به [[امامت]] در [[روز غدیر]] [[نصب]] کرد و او را به [[ولایت]] خواند،[[ جبرئیل]] با این آیه نازل شد. <ref>حاکم حسکانی، عبید الله بن احمد، شواهد‌التنزیل، تهران، سازمان چاپ و انتشارات وزارت ارشاد اسلامی، اول، ۱۴۱۱ه ق، ج۱، ص۲۰۰ الی ص۲۰۸.</ref>.
#همچنین در شواهد التنزیل نیز از ابی هریره و ابی سعید خدری و ابن عباس روایت شده که این آیه مربوط به علی{{ع}} می‌شود. چنانکه گفته شده وقتی این آیه نازل شد [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: [[الله اکبر]] که [[دین کامل]] شد و [[نعمت]] به نهایت رسید و [[پروردگار]] به [[رسالت]] من و به [[ولایت علی]]{{ع}} بعد از من [[نعمت]] را به نهایت [[رضایت]] داد. سپس دست [[امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} را بلند نمود و فرمود: {{متن حدیث|من کنت مولاه فعلی مولاه}}. در این هنگام عمر گفت: آفرین بر تو‌ ای [[پسر ابی‌طالب]]، در حالی [[روز]] بر تو گذشت که مولای من و مولای هر [[زن]] و [[مرد ]][[مؤمن]] هستی. <ref>خوارزمی، موفق بن احمد، المناقب، قم، مؤسسه النشرالاسلامی، ص۱۳۵.</ref>.
#در [[مناقب]] خوارزمی به این مطلب تصریح شده و شرح آن را با [[واقعه غدیر]] آورده است. <ref>میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامة، ج۳، ص۳۵۷-۳۵۶.</ref>.


همچنین جمع زیادی از [[علمای اهل سنت]] این [[آیه]] را در رابطه با اعلام [[ولایت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} ذکر کرده‌اند که برخی از ایشان از [[قرن چهارم]] تا [[قرن دهم]] عبارتند از:  
در عین حال جمع زیادی از [[علمای اهل سنت]] این [[آیه]] را در رابطه با اعلام [[ولایت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} ذکر کرده‌اند که برخی از ایشان از [[قرن چهارم]] تا [[قرن دهم]] عبارتند از: ابوجعفر[[ محمد]] بن جریر الطبری، [[ابوالحسن علی]] بن عمر الدارقطنی، [[ابوحفص]] [[ابن شاهین]]، [[ابوعبدالله]] الحاکم النیسابوری، [[ابوبکر]] [[ابن مردویه]] [[الاصفهانی]] و ...<ref>میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامة، ج۳، ص۳۵۸.</ref>.
#ابوجعفر[[ محمد]] بن جریر الطبری.
#[[ابوالحسن علی]] بن عمر الدارقطنی.
#[[ابوحفص]] [[ابن شاهین]].
#[[ابوعبدالله]] الحاکم النیسابوری.
#[[ابوبکر]] [[ابن مردویه]] [[الاصفهانی]].
#[[ابونعیم الاصفهانی]].
#ابوبکر [[احمد بن الحسین]] البیهقی.
#ابوبکر الخطیب البغدادی.
#[[ابوالحسین]] ابن النقور.
#[[ابوسعید]] السجستانی.
#[[ابوالحسن]] ابو المغازلی الواسطی.
#ابوالقاسم الحاکم الحسکانی.
#[[الحسن بن احمد]] الحداد الاصفهانی.
#ابوبکر ابن المزرفی.
#ابوالحسن ابن قبیس.
#ابوالقاسم ابن السمرقندی.
#ابوالفتح النطنزی.
#ابومنصور شهردار بن [[شیرویه]] الدیلمی.
#الموفق بن احمد المکی الخوارزمی.
#ابوالقاسم [[ابن عساکر]] الدمشقی.
#ابوحامد سعد الدین الصالحانی.
#ابوالمظفر [[سبط ابن الجوزی]].
#عبدالرزاق الرسعنی.
#[[شیخ الاسلام]] الحموینی الجوینی.
#عمادالدین [[ابن کثیر]] الدمشقی.
#[[جلال الدین سیوطی]].<ref>میلانی، سید علی، شرح منهاج الکرامة فی معرفة الامامة، ج۳، ص۳۵۸.</ref>.


علاوه بر اینها [[علامه امینی]]" در "[[الغدیر]]" و "[[میر حامد حسین]]" در "[[عبقات الانوار]]" با تتبع در کتاب‌هاى [[اهل سنت]]، شواهد بسیارى از آنان در [[تأیید]] و [[اثبات]] [[نزول]] این آیه در [[شأن]] على ({{ع}}) آورده‌اند.
علاوه بر اینها [[علامه امینی]]" در "[[الغدیر]]" و "[[میر حامد حسین]]" در "[[عبقات الانوار]]" با تتبع در کتاب‌هاى [[اهل سنت]]، شواهد بسیارى از آنان در [[تأیید]] و [[اثبات]] [[نزول]] این آیه در [[شأن]] على ({{ع}}) آورده‌اند.
۱۳٬۸۵۶

ویرایش